Borderlands 4 voelt als een koerscorrectie, waarbij de serie weer op het juiste spoor wordt gezet na de verdeelde ontvangst van Borderlands 3. Het eerste wat je opvalt, is hoe goed het speelt. Gunplay is altijd de kern van de serie geweest, en hier is het op zijn sterkst. Wapens zijn gevarieerder en fantasievoller, met een strakkere focus op het uniek maken van elk wapen, in plaats van spelers te overweldigen met eindeloze maar vergeetbare drops.
De nieuwe verplaatsingsmechanismen—glijden, grijpen en muurrennen—voegen niet alleen mobiliteit toe, ze breiden ook uit hoe gevechtsarena's functioneren. Gevechten zijn sneller, verticaler en flexibeler, waardoor spelers kunnen experimenteren met verschillende benaderingen op manieren die de serie nooit echt ondersteunde.
Gameplay
De Vault Hunters profiteren ook van deze ontwerpverschuiving. Elk van de vier heeft een duidelijke stijl die meteen onderscheidend aanvoelt, maar wat hen echt doet opvallen, is hoe levensvatbaar ze blijven gedurende de campagne. Of je nu solo speelt of deelneemt aan co-op, er is geen "verkeerde keuze", en de skill trees zijn breed genoeg om echt experimenteren aan te moedigen. Builds zijn gemakkelijker te resetten en ter plekke aan te passen, zodat je voortdurend aanpassingen maakt op basis van de loot die je vindt en de ontmoetingen die je tegenkomt. Gecombineerd met de veel verbeterde lootbalans, creëert dit een feedbackloop waarin gevechten, ontdekking en progressie natuurlijk in elkaar overlopen.
Kairos, de nieuwe setting, is zowel een van de grootste sterktes als een van de zwaktes van het spel. De overgang naar een meer naadloze, open wereld geeft het avontuur een sterker gevoel van schaal, en wanneer het werkt, voelt het als een echt speelterrein. Verkenning is lonend, met zijmissies die in hoekjes zijn weggestopt, omgevingspuzzels en vijandelijke bolwerken die je dwingen je loadout aan te passen. Maar de enorme omvang van de wereld werkt vaak tegen het spel. Vullingmissies en respawnende mobs rekken de speeltijd op zonder veel toe te voegen aan de ervaring, en na een tijdje begint de loop van "gebied leegmaken, loot verzamelen, naar de volgende gaan" opgeblazen aan te voelen. Dit pacingprobleem is later in de campagne duidelijker merkbaar, wanneer nieuwe vijandtypen stoppen met verschijnen en hergebruikte ontmoetingen de opwinding van ontdekking vervangen.
Storytelling is echter waar Borderlands 4 het meest struikelt. Na de luide en verdeelde schurken van Borderlands 3, neemt Gearbox een veiligere, meer ingetogen route. The Timekeeper wordt opgebouwd als een mysterieuze kracht die gebeurtenissen manipuleert, en hoewel zijn aanwezigheid intrigerend is, wordt hij nooit het soort schurk waar je naar uitkijkt om te confronteren. Hij voelt meer functioneel dan memorabel.
Ook het ondersteunende cast mist pit. Claptrap's ingetogen rol vermijdt wat van de irritante humor van vroeger, maar het maakt hem ook flets. Terugkerende gezichten zijn te dun verspreid om het narratieve gewicht te dragen, en de nieuwe verzetsstrijders vallen vaak in vergeetbare archetypen. Het schrijven is nog steeds bezaaid met grappen en absurde momenten, maar het worstelt om humor te balanceren met momentum, waardoor de campagne onevenwichtig aanvoelt.
Review
Toch is Borderlands 4 onmiskenbaar leuk wanneer het wordt beoordeeld op zijn moment-tot-moment gameplay. Weinig shooters kunnen de voldoening evenaren van het door hordes vijanden scheuren met een perfect afgestelde build en het vinden van loot die de manier waarop je je volgende gevecht aanpakt, verandert. Co-op blijft een hoogtepunt, en Gearbox blijft verfijnen hoe scaling werkt, zodat spelers van verschillende niveaus kunnen instappen zonder de progressie te verstoren. Zelfs met zijn zwakkere verhaal en af en toe opgeblazenheid, draagt de loop van gevechten en loot-jacht het spel verder dan zijn narratieve tekortkomingen zouden suggereren.
Borderlands 4 heruitvindt de franchise misschien niet, maar het vertegenwoordigt een stabiliserende hand. Het schrapt wat van het overbodige dat Borderlands 3 verzwaarde, terwijl het kerntsystemen verbetert om spelers eraan te herinneren waarom de serie in de eerste plaats zijn niche heeft gecreëerd. Het is niet vlekkeloos, maar voor degenen die de mix van chaotische gunplay en loot-gedreven progressie waarderen, levert het genoeg om de serie relevant te houden in een steeds drukkere shooter-ruimte.
