Laat ik meteen eerlijk zijn... Ik genoot in het begin niet van Hades 2. Ja, ik weet het. Iedereen online noemt het een meesterwerk, de volgende evolutie van roguelikes, GOTY-potentieel en al dat. Maar toen ik het opstartte, betrapte ik mezelf op de gedachte: "Misschien moet ik Hades 1 gewoon opnieuw spelen." Maar wacht even... want de dingen veranderden. Drastisch. Laat me je erdoorheen leiden.
Hades 2 dompelt je onder in een grotere, donkerdere, diepere wereld dan het eerste spel. Melinoë staat centraal in plaats van Zagreus, en meteen voel je het verschil in toon en tempo. Iedereen noemt het rijker, ambitieuzer, gedetailleerder, mooier... noem maar op. Maar om eerlijk te zijn? Het klikte in het begin niet voor mij. Ik voelde me ongemakkelijk. Het tempo bracht me van mijn stuk. De nieuwe systemen voelden als te veel. Ik dacht echt: "Nee hoor, geef mij maar het comfort van Hades 1 terug."
Laten we dit meteen uit de weg ruimen: de beelden zijn verbluffend. Supergiant heeft alles op alles gezet wat betreft detail, schaduwen, animaties, belichting... alles voelt levendig. De personages zien er scherp uit, de omgevingen zijn waanzinnig, en de algehele sfeer komt harder aan dan ooit. Het trok me alleen niet meteen naar binnen. Raar, toch? Want het is prachtig, maar mijn brein zat nog vast in Hades 1-modus en had wat aanpassing nodig.
Dus hier sloeg de boel om. Ik bleef doorgaan. Ik deed nog een paar runs, koppig als altijd, en ergens rond run 4 of 5 klikte het plotseling. De gevechten voelden soepeler. Het magische systeem begon logisch te worden. De boons en builds werden spannend. De wereld opende zich en voelde enorm. Al die "dit voelt raar"-momenten veranderden in "oké wacht... dit is eigenlijk echt goed"-momenten, en vanaf dat moment? Was ik verslaafd. Zwaar verslaafd. "Het is middernacht, maar nog één run"-verslaafd.
Dingen waar ik van hield (nadat ik het een kans had gegeven)
De wereld is groter en dieper dan Hades 1
Gevechten voelen gelaagder met hekserij en nieuwe vaardigheden
Omgevingen zijn prachtig en meeslepend
Personages en verhaal komen harder aan naarmate je meer speelt
Die klassieke roguelike-loop? Die is er nog steeds en sterker dan ooit
De herspeelbaarheid is waanzinnig. De builds voelen fris aan. Het spel beloont leren zonder oneerlijk te zijn (nou ja... meestal).
Dingen die me in het begin irriteerden
Het tempo in het begin van het spel voelt trager aan dan Hades 1
Sommige systemen voelen overweldigend aan totdat je ze leert
Je kunt een paar keer sterven simpelweg omdat je gewend bent aan de flow van Zagreus
De aanpassingsperiode is reëel
Eerlijk gezegd verwacht het spel echter dat je er de tijd voor neemt. Zodra je dat accepteert, verbetert alles.
Hades 2 ging van "ik voel het niet" naar "waarom heb ik 5 uur achter elkaar gespeeld?". Het was geen liefde op het eerste gezicht voor mij, maar zodra ik gewend raakte aan de stijl van Melinoë, de hekserij, de nieuwe mechanismen en de grotere wereld... greep het me volledig. Als je van Hades 1 hield, heb je misschien even tijd nodig om je aan te passen, maar geloof me... geef dit spel een paar runs en je zult precies zien waarom iedereen het een top-tier vervolg noemt.
