Gareth Damian Martin, de developer achter Citizen Sleeper, heeft hun volgende game onthuld: Signet City, een first-person fungalpunk RPG die zich afspeelt in een grimmige industriële stad, geïnspireerd door de cultuur en architectuur van Noord-Engeland in de jaren 80. De hook? Jij bent niet de protagonist. Jij bent het ding dat in haar hoofd leeft.
Betaal minder voor je games.
Bespaar tot wel 80%
De parasiet in de kamer
De game opent met een vrouw die wakker wordt aan de oever van een baai, zonder herinnering aan hoe ze daar is gekomen. Een standaard amnesie-RPG-opzet, behalve dat jij haar niet bestuurt. Jij bent een schimmelparasiet die net tot leven is gekomen in haar schedel, even verward en even stuurloos. De vrouw gaat door met haar dag zonder te weten dat je bestaat. Je kijkt van binnenuit mee en leest haar emoties als een tweede laag van de werkelijkheid.
Damian Martin omschrijft de waarneming van de parasiet als een soort psychisch sensorium, waarbij emoties bijna als geuren, texturen en kleuren worden geregistreerd. Loop een bar binnen en je host kan een warme vlaag nostalgie voelen voor een plek die haar ooit onderdak bood. Dat gevoel brengt herinneringen naar boven die je kunt verkennen, waardoor je leert wie ze is en wat haar drijft. Wissel het perspectief van host naar parasiet en de UI keert om van zwart-wit naar wit-zwart, waardoor dingen zichtbaar worden die alleen jij kunt waarnemen.
Dit is het punt: die emotionele data is ook je brandstof. Hoe intenser je host iets voelt, hoe meer de parasiet kan extraheren en omzetten in invloed, een resource die je uitgeeft aan acties. Damian Martin geeft een bot voorbeeld: maak je host opgehitst in een discussie totdat ze boos genoeg is om een afgesloten deur in te trappen. Het systeem is gebaseerd op de cyberpunk tabletop RPG The Veil, maar de dichtstbijzijnde popcultuur-vergelijking is de energie-economie in Monsters, Inc, waar angst die bij kinderen wordt geoogst een hele stad van stroom voorziet.
Hosts, sporen en de stad zelf
Je blijft niet in één host. De parasiet heeft een doel (iets waar Damian Martin voorlopig nog over zwijgt), en het bereiken van verschillende delen van de stad betekent sporen verspreiden en wakker worden in compleet nieuwe mensen. Elke host heeft een andere sociale positie, andere relaties en een ander emotioneel profiel. Wat de één woedend maakt, laat de ander koud, en het leren van die triggers is de core loop.
De stad waar deze hosts wonen is direct gebaseerd op het industriële noorden van Groot-Brittannië. Rokende fabrieksschoorstenen, brutalistische appartementencomplexen, betonnen onderdoorgangen. De skyline doet denken aan Newcastle, Manchester en Glasgow, maar de stad heeft één ding dat geen van die plekken kan claimen: de Canker, een schimmelplaat die over de baai groeit. De Canker voedt de economie van de stad al een eeuw, verfijnd tot een krachtige brandstof door algenbranders die de bevolking ook in vervuiling dompelen. Recentelijk hebben wetenschappers nieuwe toepassingen gevonden in wat de game fungal computing noemt, waarbij horloge-apparaten genaamd signets toegang verlenen tot een schimmelnetwerk dat de machines van de stad aandrijft.
Damian Martin noemt Dishonored als een belangrijk referentiepunt, specifiek de walvisolie-biotechnologie van Arkane's immersive sim, maar dan getransponeerd naar een industriële setting uit de jaren 80 in plaats van een barokke fantasiestad. De invloed van Disco Elysium is ook zichtbaar in hoe het innerlijke perspectief van de parasiet werkt, een laag van commentaar en sensatie die onder de oppervlakte van de wereld ligt.
De questgiver doden
Wat Signet City meer maakt dan een slimme gimmick, is het designprobleem dat het probeert op te lossen. Damian Martin is direct over hun frustratie met de RPG-structuur, specifiek de manier waarop bijna elke game uiteindelijk reduceert tot een buitenstaander die quests krijgt van locals. Zelfs Citizen Sleeper, een game die alom geprezen werd om het schrijfwerk, kon daar niet volledig aan ontsnappen.
Door de speler midden in het leven van reeds volledig gevormde personages te droppen, omzeilt Signet City dat volledig. Je hosts hebben vrienden, families en interne conflicten voordat jij arriveert. Je wordt niet aan hen voorgesteld via een quest-scherm. Je wordt wakker in hen en moet van binnenuit uitzoeken wie ze zijn.
Damian Martin trekt een vergelijking met Mass Effect en stelt dat spelers nooit echt Commander Shepard waren, maar eerder de vreemde aanwezigheid die hem in de ene of de andere richting duwde. Signet City maakt die relatie simpelweg letterlijk. De vraag waar de game spelers mee wil laten zitten, is of de parasiet een roofdier is of iets ingewikkelder. Zoals Damian Martin het verwoordt: ben je symbiotisch of ben je parasitair?
Wat dit betekent voor RPG-fans
Damian Martin broedt al op het concept achter Signet City sinds voordat In Other Waters in 2020 verscheen. De jaren die werden besteed aan het bouwen van Citizen Sleeper en de uitbreidingen daarvan waren, in hun eigen woorden, de training die nodig was om zich competent genoeg te voelen om het te proberen.
Het resultaat ziet eruit als een van de structureel meest ambitieuze RPG's die de afgelopen tijd zijn aangekondigd. Niet vanwege de schaal of productiewaarde, maar omdat het oprecht iets probeert te doen wat de vorm nog niet eerder heeft gedaan. Spelen als de manipulatieve kracht in een personage in plaats van het personage zelf, herkadert elke RPG-beslissing op een manier die de moeite waard is om in de gaten te houden.
Er is nog geen releasedatum vastgesteld. Signet City is nog volop in ontwikkeling. Voor spelers die in de tussentijd scherp willen blijven op story-driven RPG's, heeft de gaming guides hub resources die enkele van de beste huidige releases van het genre behandelen terwijl het wachten voortduurt.
