FIFA World Cup: Launch Edition is zojuist gelanceerd als de officiële game-companion van Netflix voor het WK 2026, en het oordeel is precies wat je kunt verwachten van een titel die pas zes maanden geleden werd aangekondigd en gehaast werd uitgebracht voordat de groepsfases voorbij waren.
De game is ontwikkeld door Refactor Games, een studio met veteranen van EA Sports en 2K, en uitgegeven via het gamingplatform van Netflix. Het is uitsluitend te spelen via de cloud-streamingservice van Netflix, wat betekent dat je de Netflix Controller-app op je telefoon nodig hebt om een QR-code te scannen en je toestel als controller te gebruiken. Geen gamepad-ondersteuning. Helemaal niet.
Betaal minder voor je games.
Bespaar tot wel 80%
Drie modi, en dat is het wel zo'n beetje
De feature-lijst is kort. Er is een Kick-Off-modus voor snelle wedstrijden, een Tournament-modus waarin je een van de 48 gekwalificeerde teams kiest en de daadwerkelijke groepsfases van het WK 2026 speelt, en een Penalty Shootout-modus. Dat is het volledige pakket bij de lancering.
Het label "Launch Edition" moet hier flink wat werk verzetten. Netflix heeft de game openlijk omschreven als een "gestroomlijnd, energiek" startpunt dat in de loop van de tijd zal evolueren. Die omschrijving probeert de boel te verbloemen, want op dit moment is het een erg mager product.
Het punt is: de touch-controls zijn op zich niet de ramp die je zou verwachten. De linkerkant van je scherm fungeert als een virtuele stick, de rechterkant regelt de acties. Tikken om te passen, ingedrukt houden om te sprinten, een lijn trekken om te schieten of voor te zetten. Responsief genoeg voor een gestreamde game. Het probleem is wat er gebeurt nadat je die commando's invoert.
Spelers-AI uit een ander tijdperk
De onderliggende voetbal-simulatie is waar alles uit elkaar valt. Steekpasses werken bijna altijd, dus daar zul je constant op leunen. Voorzetten zijn functioneel, maar spelers negeren vaak schietverzoeken totdat de bal twee keer stuitert, waarna de kans allang verkeken is. Schieten van afstand is bijna te betrouwbaar.
De keepers zijn het echte probleem. Ze gedragen zich alsof ze nog nooit een voetbal hebben gezien en incasseren doelpunten vanaf vrijwel elke afstand met een alarmerende consistentie. Winnen van Spanje met Schotland in je derde wedstrijd? Volledig mogelijk. Er is geen moeilijkheidsgraad om dit tegen te gaan, wat betekent dat zodra je de basispatronen doorhebt, de game competitief niets meer te bieden heeft.
Munten die je verdient met overwinningen kun je uitgeven om de stats van spelers te levelen, maar het sterker maken van spelers die al overpowered zijn, lost het fundamentele probleem niet op. Er zijn dagelijkse challenges (speel een Kick Off-wedstrijd, neem drie schoten), maar die voelen meer als opvulling dan als echte progressie.
Visuals en commentaar rechtstreeks uit 2006
Visueel bevindt de game zich comfortabel in het PS3/Xbox 360-territorium, en niet bij de best uitziende titels van die generatie. De gelijkenissen van topspelers zijn redelijk, de tenues zijn accuraat dankzij de officiële licentie en de stadions zijn herkenbaar. Al het andere ziet eruit alsof het gebouwd is om een deadline te halen in plaats van een kwaliteitsstandaard.
Het commentaar, verzorgd door Clive Tyldesley en Andy Townsend (beiden veteranen van EA's FIFA-serie), verergert het probleem. Spelersnamen worden verkeerd uitgesproken, vooraf opgenomen landennamen zijn in algemene zinnen geplakt met storende toonhoogteverschillen, en Tyldesley houdt soms uitgebreide historische monologen midden in de wedstrijd terwijl doelpuntreacties achter hem in de wachtrij staan. Een doelpunt dat werd gescoord tijdens een college over de politieke geschiedenis van Haïti moest 45 seconden wachten op een reactie. Dat is geen kleine bug, dat is een fundamentele productiefout.
Het enige echte lichtpuntje is de soundtrack, met nummers van Calvin Harris, MGMT en Muse. Het bevat ook Song 2 van Blur en Rockefeller Skank van Fatboy Slim, de themanummers van respectievelijk FIFA 98 en FIFA 99. Beide games, bijna drie decennia geleden uitgebracht, hadden meer features dan deze.
Wat dit betekent voor het merk FIFA
Toen FIFA en EA in 2022 uit elkaar gingen, beloofde FIFA-president Gianni Infantino dat de vervangende serie de beste voetbalgame op de markt zou worden. FIFA World Cup: Launch Edition is dat niet. EA's eigen reactie op het toernooi is aanzienlijk substantiëler, met een gratis EA FC 26 World's Game update die 53 nationale teams, een toernooimodus voor 48 teams en grote FUT-veranderingen aan een reeds gevestigde game toevoegt.
Er is een historische vergelijking die het maken waard is. EA bracht standalone WK-games uit voor de toernooien van 2002, 2006, 2010 en 2014, plus WK-DLC voor FIFA 18 en FIFA 23. De WK-game van Frankrijk uit 1998 op de PS1 en N64 liet spelers 15 klassieke WK-wedstrijden met echte teams vrijspelen. Die game is 28 jaar oud en had nog steeds meer content dan Launch Edition vandaag de dag heeft.
De vergelijking met Konami is interessant om in de gaten te houden. eFootball werd gelanceerd in een werkelijk vreselijke staat en werd uiteindelijk een respectabel free-to-play alternatief voor EA Sports FC. Als Refactor Games de tijd en middelen krijgt om na het toernooi aan deze engine te sleutelen, is er misschien iets te redden. De basis van een cloud-gestreamde, mobiel-bestuurde voetbalgame is niet inherent kapot.
Maar op dit moment, als de officiële videogame van het grootste sportevenement ter wereld, is FIFA World Cup: Launch Edition een aanzienlijke gemiste kans. Als je helemaal in de toernooisfeer zit en iets zoekt om je voetbal-gaming-jeuk te stillen, dan doet de toernooimodus voor 48 teams en de FUT-meta van EA FC 26 deze zomer het zware werk. En als je het WK in meer games wilt vieren, zijn de Rocket League x FIFA World Cup 2026 event rewards de moeite waard om te verzamelen voordat het toernooi op 19 juli eindigt.
