De The Witcher remake werd aangekondigd in 2022. Vier jaar later is er nog steeds geen release window, geen gameplay-beelden en is er vrijwel niets concreets om te laten zien. Voor veel fans is die stilte frustrerend. Het blijkt dat daar een zeer goede reden voor is, en die gaat dieper dan de scope of het budget.
Artur Ganszyniec, een designer van zowel de originele Witcher als Witcher 2, legde onlangs het kernprobleem bloot in een interview met het Poolse medium Chip. Zijn opmerkingen zijn de duidelijkste uitleg tot nu toe waarom het veranderen van een strak gescripte RPG uit 2007 in een moderne open wereld niet zomaar een visuele upgrade is. Het is een structurele herbouw vanaf de grond af aan. Fans van Reigns: The Witcher zullen herkennen hoezeer de storytelling van het Witcher-universum afhankelijk is van gecontroleerde pacing en zorgvuldig afgeschermde keuzes voor de speler, zelfs in de meer experimentele formats.
Ontvang 1 maand GTA+ abonnement bij je pre-order.
Pre-Order GTA 6 nu
Waarom het design van de originele game niet werkt in een open wereld
The Witcher 1, uitgebracht in 2007, was gebouwd rond een fundamentele aanname: de ontwikkelaars wisten altijd waar de speler was. Dat klinkt simpel, maar het heeft invloed op alles. Gescripte scènes worden geactiveerd door specifieke triggers. NPC's verschijnen op specifieke locaties op specifieke tijden. Story-kritieke personages zoals Alvin, een NPC die centraal staat in de belangrijkste plotlijnen van de game en verschillende van Geralt's ingewikkelde persoonlijke verwikkelingen, konden precies worden geplaatst omdat de game controleerde wanneer en hoe spelers op elk willekeurig moment arriveerden.
Open werelden nemen die controle volledig weg.
"In The Witcher 1 werkten veel dingen omdat we precies wisten waar de speler zich op elk moment zou bevinden," zei Ganszyniec. "We konden een trigger activeren, een scène starten of Alvin tussen de velden en het dorp plaatsen. In een open wereld zou dit compleet anders moeten worden aangepakt."
Het punt is: dat is geen klein probleem om op te lossen. Elke gescripte sequentie, elke NPC-plaatsing, elke puzzel die uitging van een specifieke aanpak moet nu rekening houden met spelers die vanuit elke richting komen, op elk level, met elke combinatie van voltooide of overgeslagen content. Ontwikkelaars bij Fool's Theory, de studio die de remake maakt, moeten de logica van de hele game opnieuw opbouwen, niet alleen de visuals.
De boot-vraag die het hele probleem samenvat
Ganszyniec gebruikte één specifiek voorbeeld om te illustreren hoe ver het probleem reikt. In het vijfde act van The Witcher 1 komt de actie samen rond Lake Vizima op een manier die verdiend voelt, precies omdat de speler daarheen is geleid via een gecontroleerde reeks gebeurtenissen.
In een open wereld verdwijnt die trechter.
"Wanneer alles op zijn plek valt op de map rond Lake Vizima in het vijfde act, zou men een simpele vraag kunnen stellen: als dit een open wereld was, zou ik dan een boot hebben?" vroeg Ganszyniec. "Wat houdt me tegen om in een boot te stappen aan de rand van Vizima en rechtstreeks naar het oude landhuis te varen? Als speler zou ik daar misschien blij mee zijn, maar als designer begin ik grijs haar te krijgen."
Die ene vraag vat de hele spanning samen. Spelers willen vrijheid. Designers hebben consequenties nodig. In een lineaire game kun je beide engineeren. In een open wereld riskeert elke shortcut die een speler neemt dat een zorgvuldig geconstrueerd narratief moment volledig instort.
Wat dit betekent voor de tijdlijn van de remake
Fool's Theory is geen kleine studio die in een vacuüm werkt. Hun RPG The Thaumaturge uit 2024 toonde echte competentie met narratief design, en CD Projekt is sinds de aankondiging publiekelijk toegewijd aan de remake. Maar toewijding en competentie lossen het probleem dat Ganszyniec beschrijft niet automatisch op.
Het herbouwen van een gescripte, corridor-achtige RPG als een echte open wereld betekent dat het team in feite twee games tegelijk ontwerpt: het originele verhaal en een volledig nieuwe systemische laag die ervoor zorgt dat dat verhaal overleeft bij spelersvrijheid. Dat is het soort werk dat jaren duurt voordat het iets oplevert dat getoond kan worden.
Vier jaar van bijna totale stilte begint er minder uit te zien als slecht management en meer als een accurate reflectie van hoe moeilijk het probleem daadwerkelijk is.
Voor spelers die het Witcher-universum in een compacter format willen herbeleven terwijl de remake vorm krijgt, behandelt de Reigns: The Witcher guides collection de kaartgebaseerde spin-off die Geralt's wereld destilleert tot scherpe, keuze-gedreven sequenties. Het is een herinnering dat de franchise altijd is gebouwd op het gewicht van spelersbeslissingen, of het nu in een volledige RPG is of in een deck kaarten.
De The Witcher remake heeft geen bevestigde release window. Wat het wel heeft, is blijkbaar een designer-probleem dat iedereen die ooit heeft geprobeerd een boot optioneel te maken, direct zal herkennen. Blijf Fool's Theory in de gaten houden. Wanneer ze eindelijk iets laten zien, zou het het wachten waard moeten zijn.