Cyberpunk: Edgerunners Season 2 verschijnt op 20 oktober op Netflix en de nieuwe regisseur van de serie, Kai Ikarashi, heeft onthuld waarom deze nieuwe reeks qua uiterlijk en gevoel totaal verschilt van zijn voorganger. In het kort: licht staat niet langer voor hoop, chrome is niet langer macht en de muziek stuurt het hele verhaal aan.
De serie speelt zich af in dezelfde Night City die fans van Cyberpunk 2077 goed kennen, en de originele Cyberpunk: Edgerunners hielp die wereld opnieuw te introduceren bij miljoenen kijkers toen deze in 2022 uitkwam. Dat eerste seizoen volgde David Martinez, een tiener die een militair Sandevistan-implantaat installeert en in een neerwaartse spiraal van cyberpsychose belandt naarmate hij meer van zijn lichaam vervangt door cybernetics. Het was een verhaal over een nobody die razendsnel opkwam en nog sneller opbrandde, waarbij de kenmerkende animatiestijl van Studio Trigger elk frame liet aanvoelen alsof het op exploderen stond.
Gebruik code TRYHARD33 bij het afrekenen om deze aanbieding te verzilveren voordat de code verloopt.
Ontvang 33% korting op je GAMES+ abonnement
Wat Ikarashi doet met licht wat seizoen 1 nooit probeerde
Ikarashi is geen nieuwkomer in de serie. Hij werkte als storyboard artist en animatieregisseur aan de aflevering "Girl on Fire" van seizoen 1, wat nog steeds een van de meest visueel onderscheidende afleveringen van de hele reeks is. Zijn aanpak daar gebruikte verzengende, gebleekte helderheid om de afdaling van Maine in cyberpsychose te visualiseren, waarbij de verouderende edgerunner in een kleurloze witte leegte werd geïsoleerd voordat zijn verhaallijn in vuur en vlam eindigde.
Die filosofie trekt hij door in zijn werk aan seizoen 2, maar dan op de schaal van een volledige serie.
"In plaats van licht te gebruiken als iets dat ons verbindt met de buitenwereld, gebruikte ik het als iets dat die wereld juist afsluit," aldus Ikarashi. "Ik heb licht niet afgebeeld als hoop, maar simpelweg als een kracht."
Het punt is: die herformulering verandert het volledige emotionele register van Night City. De neon en schittering die in seizoen 1 elektrisch en levendig oogden, worden nu iets onderdrukkends. De stad verlicht haar bewoners niet. Ze drukt op hen.
Een legende die niets meer te verliezen heeft
De nieuwe protagonist is Weak (ingesproken door Clancy Brown), een voormalige cyberpunk-legende die al zijn cybernetische verbeteringen is kwijtgeraakt. Geen chrome, geen augmentations, geen edge. In een stad waar cyberware bijna net zo essentieel is als zuurstof, maakt dat hem fysiek kwetsbaar op manieren die David en Maine nooit waren.
Maar Ikarashi is niet primair geïnteresseerd in wat die kwetsbaarheid betekent voor gevechtsscènes. Zijn focus ligt op wat het niet-geaugmenteerde lichaam van Weak onthult over zijn interne staat.
"Zijn fysieke kwetsbaarheid weerspiegelt zijn emotionele verschuivingen directer dan zijn acties," legt Ikarashi uit. "Waar ik persoonlijk wil dat het publiek zich het meest op richt, is hoe zijn geest de confrontatie aangaat met wat nooit meer kan worden hersteld, hoe hard hij ook vecht."
Dat is een wezenlijk andere motor voor het verhaal dan in seizoen 1. De verhaallijn van David draaide om accumulatie en verlies. Die van Weak begint al vanuit een positie van verlies, wat het klassieke edgerunner-traject volledig omdraait.
De soundtrack die de animatie vormgeeft, niet andersom
Seizoen 2 brengt ook een nieuwe componist: Tsuneo Imahori, wiens eerdere credits onder meer Trigun en Hajime no Ippo omvatten. Voor Ikarashi was de muziek niet iets dat pas werd toegevoegd nadat de animatie klaar was. Het vormde actief de manier waarop scènes werden opgebouwd.
"Het werk van de heer Imahori stuurde de beelden van dit project aan door de rauwe kracht van de muziek zelf," zegt Ikarashi. Hij verzet zich tegen de traditionele opvatting van anime-soundtracks als "achtergrondmuziek", met het argument dat het behandelen van muziek als aanvullend afbreuk doet aan wat het daadwerkelijk kan bereiken.
Dat is een echte afwijking van hoe de meeste anime-producties werken, en het verklaart waarschijnlijk waarom vroege beelden van seizoen 2 een ander ritme hebben dan het kinetische, bijna koortsachtige tempo van seizoen 1.
Wat de meeste spelers missen als ze aan de originele serie denken, is hoeveel "I Really Want to Stay at Your House" van Rosa Walton deed voor het emotionele zware werk. De terugkeer van dat nummer door het verhaal van David en Lucy gaf seizoen 1 een muzikale ruggengraat. Het werk van Imahori klinkt alsof het met dezelfde intentie is opgebouwd, alleen vanuit een compleet andere sonische richting.
Het thema van snelheid en afstand dat beide seizoenen verbindt
Ikarashi heeft gezinspeeld op een thematische rode draad die door beide seizoenen loopt: het contrast tussen je eigen snelheid en de snelheid van de stad om je heen. David werd onmogelijk snel door de Sandevistan, maar geen enkele snelheid kon hem helpen om aan Night City te ontsnappen of de emotionele afstand tussen hem en Lucy te overbruggen. Weak, ontdaan van zijn chrome, staat voor het omgekeerde probleem.
Het seizoen bevat ook D (ingesproken door Nazeeh Tarsha), een netrunner wiens hele nomad-clan werd uitgemoord en die nu uit is op wraak in Night City. Ikarashi heeft de relatie van D met twee specifieke personages aangemerkt als de meest ambitieuze verhaallijn van het seizoen, al houdt hij de details nog geheim tot de release.
Voor fans die de wereld hebben verkend via de gidsenverzameling van Cyberpunk 2077 en de lore, betekent het anthologie-format dat seizoen 2 echt onontgonnen terrein is. Nieuwe personages, nieuwe emotionele architectuur, dezelfde brute stad.
Edgerunners Season 2 verschijnt op 20 oktober. Als de aanpak van Ikarashi net zo goed uitpakt als de beste afleveringen van seizoen 1, zal Night City zwaarder aanvoelen dan ooit. Bekijk onze gaming guides voor meer informatie over het bredere Cyberpunk-universum terwijl je wacht.
