Weinig games hebben modern gaming zo gevormd als The Legend of Zelda: Breath of the Wild. Oorspronkelijk bedoeld als een Wii U-exclusive gepland voor 2015, zorgden vertragingen in de ontwikkeling ervoor dat de lancering werd verschoven naar begin 2017 en de game naar Nintendo's nieuwe console kwam. Wat het zwanenzang van de Wii U had moeten zijn, werd in plaats daarvan de killer app van de Switch, wat het traject van zowel de game als de hardware van Nintendo fundamenteel veranderde. Deze verschuiving in timing laat zien hoe releasevensters niet alleen de ontvangst van een game kunnen hervormen, maar ook de volledige identiteit en legacy ervan.
The Legend of Zelda
The Legend of Zelda: Breath of the Wild is een action-adventure game uit 2017, ontwikkeld en uitgegeven door Nintendo voor de Nintendo Switch en Wii U. Spelers besturen een aan geheugenverlies lijdende Link die Princess Zelda moet redden en Calamity Ganon ervan moet weerhouden de wereld te vernietigen. De game bevindt zich aan het einde van de Zelda-tijdlijn.
Gebruik code TRYHARD33 bij het afrekenen om deze aanbieding te verzilveren voordat de code verloopt.
Ontvang 33% korting op je GAMES+ abonnement
De Wii U-versie van Breath of the Wild
Breath of the Wild verscheen op dezelfde dag op de Wii U als op de Switch, maar Nintendo besteedde er nauwelijks aandacht aan. De Wii U-versie kreeg vrijwel geen marketing en werd volledig overschaduwd door de nieuwe hardware. De kern van de game blijft identiek op beide platforms: hetzelfde verhaal, dezelfde mechanics, hetzelfde uitgestrekte Hyrule. Maar de verouderde hardware van de Wii U laat direct zijn beperkingen zien zodra je begint te spelen.
De performance op de Wii U is functioneel, maar stroef. De resolutie daalt merkbaar, framerates haperen tijdens gevechten met groepen Bokoblins en veeleisende gebieden zoals Kakariko Village hebben moeite om stabiel te blijven. Deze technische problemen maken de game niet onspeelbaar, maar ze herinneren je er constant aan dat je speelt op hardware die niet helemaal opgewassen was tegen de taak. De Switch-versie draait soepeler, ziet er scherper uit en levert over de hele linie smoother gameplay. Het verschil tussen beide versies maakt dat de Wii U-ervaring aanvoelt als een compromis in plaats van de beoogde ervaring.
The Legend of Zelda: Breath of the Wild
Het verlies van de dual-screen functionaliteit van de Wii U
De GamePad van de Wii U zou centraal staan in Breath of the Wild. Vroege demo's toonden inventarisbeheer en het bekijken van de kaart op het touchscreen, waarbij het tweede scherm op manieren werd gebruikt die natuurlijk aanvoelden voor de hardware. Niets daarvan haalde de uiteindelijke game. Nintendo schrapte de dual-screen functies om beide versies identiek te houden, en regisseur Hidemaro Fujibayashi legde later uit dat het dwingen van spelers om weg te kijken van het hoofdscherm storend aanvoelde. De GamePad deed uiteindelijk bijna niets speciaals meer.
Het schrappen van die functies was praktisch, maar het wiste wat de meest kenmerkende versie van een grote game op de Wii U had kunnen zijn. Het beheren van de inventaris van Link op de GamePad of het checken van de kaart zonder te pauzeren had het ontwerp van de hardware gerechtvaardigd. In plaats daarvan speelt de Wii U-versie precies zoals de Switch-versie, alleen slechter. Tegen de tijd dat de game uitkwam, was de Wii U al een dood platform, dus het verloren potentieel viel nauwelijks op.
The Legend of Zelda: Breath of the Wild
De invloed van de Wii U op de Switch
De Wii U faalde commercieel, maar de ideeën erachter vormden direct de Switch. Het concept van de GamePad – spelen op een tv en vervolgens overschakelen naar een handheld-scherm – was onhandig en slechts half gerealiseerd op de Wii U. De Switch verfijnde dat concept tot iets naadloos en draagbaars. Het kernidee was er altijd al; Nintendo had alleen een betere uitvoering en hardware nodig die mensen daadwerkelijk wilden kopen.
Breath of the Wild spelen op de GamePad in de ene kamer en vervolgens de Switch oppakken in handheld-modus in een andere kamer, laat zien hoe de twee consoles met elkaar verbonden zijn. De Wii U testte het hybride concept op beperkte wijze. De Switch liet het werken. Het falen van de Wii U leerde Nintendo wat ze niet moesten doen, en het succes van de Switch bewees dat ze de juiste lessen hadden geleerd.
Een reflectie op de legacy van Nintendo
Breath of the Wild op de Wii U is een voetnoot. De game had het kroonjuweel van het systeem moeten zijn, maar het kwam te laat en op de verkeerde hardware. De Wii U-versie bestaat als een herinnering aan wat had kunnen zijn: een console met oprecht innovatieve ideeën die nooit een publiek vond. De Switch-versie werd de definitieve manier om te spelen, met meer dan 32 miljoen verkochte exemplaren vergeleken met 1.7 miljoen op de Wii U.
Breath of the Wild vandaag de dag op de Wii U spelen voelt als het kijken naar een prototype van iets beters. De console was zijn tijd vooruit qua concept, maar liep achter qua uitvoering. Nintendo nam alles wat ze leerden van de fouten van de Wii U en bouwde de Switch uit tot een van hun meest succesvolle platforms ooit. Breath of the Wild floreerde door dat succes, maar de Wii U-versie blijft een stille getuige van een console die iets nieuws probeerde en de landing net niet helemaal wist te maken.
