Omar Ghanem
Eindbaas
Een maanbasis, een robotmeisje en de beste nieuwe shooter in jaren
Capcom kondigde Pragmata aan in 2020 met een trailer die een man in een ruimtepak en een klein meisje op de maan liet zien. Intrigerend, zeker, maar ook een uitgangspunt dat alle kanten op kon gaan, inclusief nergens heen. Zes jaar later is de game uit, en dit is het punt: het is een van de beste titels die Capcom in lange tijd heeft uitgebracht. Niet omdat het het wiel opnieuw uitvindt, maar omdat het zijn specifieke, ietwat vreemde visie met echte overtuiging uitvoert.
Je speelt als Hugh Williams, een astronaut die wordt gestuurd om een maanonderzoeksfaciliteit te onderzoeken die van de radar is verdwenen. De bemanning overleeft de landing niet. Hugh wel, ternauwernood, en hij komt vrijwel direct Diana tegen, een androïde die is gebouwd om eruit te zien en zich te gedragen als een achtjarig meisje, en die het vermogen heeft om elk vijandig systeem op de basis te hacken. Ze hebben elkaar nodig om te overleven. Die opzet doet snel veel werk, en de game verspilt dat nooit.
De kern van de hack-and-shoot loop
Gameplay
De combat is waar Pragmata zijn reputatie verdient. Hugh neemt de schietkant voor zijn rekening op de standaard third-person manier, werkend met een arsenaal dat begint met een basispistool en uitbreidt naar creatievere en krachtigere wapens naarmate de game vordert. Diana regelt het hacken. Elke vijand die je tegenkomt toont een hacking-matrix naast zich wanneer je mikt, een grid-puzzel die Diana kan oplossen om zwakke plekken bloot te leggen, schilden uit te schakelen of tijdelijk de controle over vijanden over te nemen.
De sleutel hier is dat beide systemen tegelijkertijd je aandacht vereisen. Je houdt vijandelijke posities in de gaten en beheert je munitie, terwijl je ook het hacking-grid leest en beslist welke kwetsbaarheden prioriteit krijgen. Vroege gevechten houden de grids klein en overzichtelijk. Tegen het midden van de game jongleer je met meerdere vijanden met complexe matrices, terwijl je gebiedsaanvallen ontwijkt en je beperkte middelen beheert. Het blijft constant bevredigend.
De balans tussen hacken, ontwijken en schieten creëert een loop die in complexiteit toeneemt zonder ooit willekeurig aan te voelen. Nieuwe vijandtypes introduceren nieuwe matrixpatronen en nieuw gedrag, waardoor de game je tot ver in de tweede helft nieuwe dingen blijft leren. Combat-arena's zijn goed ontworpen en belonen positionering, en de wapenvariatie is breed genoeg om echte voorkeuren te ontwikkelen.
Progressie is direct verbonden met de relatie tussen Hugh en Diana. Het ontgrendelen van beloningen geeft je niet alleen stat-bonussen; het bouwt Diana's speelkamer uit met objecten en herinneringen van de Aarde, wat bonus-cutscenes en dialogen triggert. Het is een slimme ontwerpkeuze omdat het de mechanische beloning emotioneel betekenisvol maakt. Je wilt vooruitgang boeken, niet alleen om sterker te worden, maar om Diana's reactie te zien op het volgende item dat Hugh voor haar meebrengt.
Beloningen bouwen Diana's speelkamer uit
Graphics en audio
De setting van de maanonderzoeksfaciliteit geeft de art direction een specifiek en consistent palet: witte gangen, koud metaal, de zwarte leegte van de ruimte door elk raam. Het klinkt steriel, en in een mindere game zou dat ook zo zijn. Hier doet het contrast tussen die klinische omgeving en Diana's expressieve animaties en warme character design echt visueel werk. Ze valt op in elke scène, wat duidelijk de bedoeling is.
Het ontwerp van Hugh's pak balanceert tussen realistische NASA-hardware en iets uit een sci-fi shooter: een hoekige helm, een lomp wit pak, wat helpt om de game geaard te laten voelen in plaats van fantasierijk. De lunafilament-technologie die ten grondslag ligt aan de zelfvoorzienende systemen van de basis krijgt genoeg visuele en narratieve aandacht, waardoor de setting doordacht aanvoelt in plaats van decoratief.
De soundtrack doet precies wat nodig is. Spannende combat-secties krijgen passende urgente muziek, rustigere verhaalmomenten krijgen de ruimte. De voice-acting voor zowel Hugh als Diana is sterk; Diana is in het bijzonder een vertolking die makkelijk irritant had kunnen zijn, maar in plaats daarvan oprecht charmant overkomt.
Verhaal
De surrogaat vader-dochter dynamiek is geen nieuw terrein. The Last of Us legde de basis, en games werken sindsdien aan variaties daarop. Pragmata is zich hiervan bewust en doet niet alsof het anders is. Wat het anders doet, is van Diana een actieve, capabele deelnemer maken in plaats van een afhankelijke. Ze is geen vracht. Ze hackt de vijanden die Hugh binnen enkele seconden zouden doden. De relatie is oprecht wederkerig, en dat verandert de emotionele textuur van het geheel.
Het centrale narratieve mysterie, met de rogue AI IDUS en wat er werkelijk is gebeurd met het menselijk personeel van de faciliteit, is competent opgebouwd. Er zijn optionele notities en opnames die de wereld invullen, en een paar plotwendingen die goed landen. De belangrijkste verhaalpunten zijn voorspelbaar genoeg dat je de vorm van het einde ziet aankomen voordat het zover is, maar de uitvoering verdient de emotie desondanks. Meer dan één scène in de tweede helft van de campagne komt harder aan dan je zou verwachten.
De band van het duo drijft het verhaal
Verdict
Pragmata is een gefocuste, zelfverzekerde game die weet wat het is en daar geen excuses voor aanbiedt. Het hacking-combatsysteem is het meest interessante dat third-person shooters in jaren is overkomen, de wereld is goed uitgewerkt, en Hugh en Diana zijn personages waar je graag tijd mee doorbrengt. De voorspelbaarheid van het verhaal is een echte beperking, en de campagne benut de omgevingen niet altijd zo ver als mogelijk was geweest. Maar dat zijn kleine klachten tegenover een game die zijn centrale uitgangspunt bijna volledig waarmaakt.
Capcom's jongere ontwikkelingsteams doen iets goed. Dit is de meest enthousiaste die ik ben geweest over een nieuwe IP van hen sinds het GameCube-tijdperk, en dat is geen hyperbool.
PRAGMATA Recensie
8.5/10
Pragmata is het type game dat Capcom vroeger maakte voordat elke release een grote franchise moest worden. Het combineert een uniek concept, waarbij hack-puzzels net zo cruciaal zijn als de actie, met het zelfvertrouwen van een studio die precies weet wat ze wil vertellen. Hugh en Diana vormen het beste nieuwe duo van dit jaar. Hoewel het verhaal soms voorspelbaar is, weet het de emotionele momenten volledig waar te maken. Voor liefhebbers van strak vormgegeven singleplayer-games met hart en ziel is Pragmata een absolute aanrader. Het is een van de meest bepalende releases van 2026 en bewijst dat de jongere ontwikkelteams van Capcom over veel talent beschikken.
8.5
Voordelen
De combat-loop van hacken en schieten is eindeloos bevredigend
De relatie tussen Hugh en Diana is oprecht emotioneel meeslepend
De vijandelijke variatie en toenemende complexiteit houden de gevechten gedurende de hele Pragmata Review fris.
Sterke sci-fi wereldopbouw met een realistische setting in de nabije toekomst
Royale post-game content beloont completionists
Nadelen
De belangrijkste verhaallijnen van Pragmata zijn enigszins voorspelbaar
De variatie in de campagne had groter kunnen zijn buiten de gevechten om
Sommige spelers vinden het uitgangspunt van de surrogaatvader-dochterrelatie wellicht al te bekend in deze Pragmata Review.