Een bloederig, goed idee dat grotendeels werkt
Zestien jaar na de originele Super Meat Boy de definitie van een precisie-platformer opnieuw definieerde, hebben Team Meat en Sluggerfly iets gedaan dat op papier echt risicovol aanvoelde: ze hebben een van de meest gevierde 2D-platformers aller tijden genomen en deze in driedimensionaal opnieuw opgebouwd. Het resultaat is Super Meat Boy 3D, uitgebracht op 31 maart 2026 voor Nintendo Switch 2, PlayStation 5, Xbox Series X/S en PC. Het punt is: het werkt. Niet perfect, maar het werkt op manieren die ertoe doen.
Als je het origineel hebt gespeeld, ken je de opzet. Dr. Fetus heeft Bandage Girl opnieuw ontvoerd, en Meat Boy moet door een reeks zagen, spikes en omgevingsgevaren rennen om haar terug te krijgen. Het verhaal is precies zo dun als het altijd is geweest, geleverd via cutscenes die er oprecht beter uitzien dan nodig is. Alleen al de openingsfilm heeft meer persoonlijkheid dan de hele narratieve budgetten van de meeste games.
Gameplay: verslavend als altijd
De gameplay loop in Super Meat Boy 3D is dezelfde die het origineel verslavend maakte: korte, straffende levels ontworpen om in minder dan een minuut te voltooien, waarbij de dood je onmiddellijk terugstuurt naar het begin. Geen laadschermen, geen wachten. Probeer het gewoon opnieuw.
De bewegingsset van Meat Boy is uitgebreid om in de nieuwe dimensie te passen. Je hebt nog steeds je sprong en muur-glijden, maar nu krijg je ook een air dash voor herpositionering in de lucht, een ground stomp voor snelle afdalingen en wall-running om kloven over de Z-as te overbruggen. De stomp kan worden geannuleerd in de dash, wat zorgt voor echt bevredigende bewegingsketens zodra je de timing onder de knie hebt. De game biedt ook twee besturingsopties: vergrendelde beweging in acht richtingen of vrije analoge besturing, wat een slimme concessie is aan het feit dat 3D-diepteperceptie echt moeilijker te beheersen is dan 2D.
Om te helpen met dat diepteperceptieprobleem, bevindt een rode schaduwcirkel zich te allen tijde direct onder Meat Boy, die precies aangeeft waar hij zal landen. Het klinkt als iets kleins. Dat is het niet. Zonder dit zou de game aanzienlijk frustrerender zijn.
De game biedt twee besturingsschema's: vergrendelde beweging in acht richtingen en vrije analoge besturing. Als je in het begin moeite hebt met precieze sprongen, probeer dan de vergrendelde optie in acht richtingen totdat je comfortabel bent in de 3D-ruimte.
Het leveldesign is waar Super Meat Boy 3D echt uitblinkt. Elke biome introduceert nieuwe gevaren, van prikkeldraad wall-run panels tot uiteenvallende vuilnisbakplatforms en boostpads die je de lucht in lanceren. De 3D-ruimte biedt af en toe meerdere routes door een level, iets wat het lineaire design van het origineel nooit bood. Het vinden van een shortcut die een vervelend gedeelte overslaat door een dash te combineren met een stomp voelt echt lonend.
Geheimen zijn overal. Verborgen verbanden, ontgrendelbare personages en geheime levels die een eerbetoon brengen aan andere games en genres zijn verspreid. De Dark World versies van elk level keren terug voor spelers die moeilijkere varianten willen na het voltooien van de hoofdlevels. Er is veel game hier.
Waar het tekortschiet, is de camera. Het 3D-perspectief introduceert situaties waarin de camerahoek actief tegen je werkt. Perspectiefwisselingen tussen secties kunnen het echt onduidelijk maken waar een platform zich in de ruimte bevindt, en sommige sterfgevallen zullen aanvoelen alsof de geometrie je heeft misleid in plaats van dat je eigen vaardigheid je in de steek liet. Dit is de meest consistente klacht over de hele linie, en het is terecht. De originele Super Meat Boy was meedogenloos maar eerlijk. Super Meat Boy 3D is meedogenloos en grotendeels eerlijk, met af en toe asterisken.
Meat Boy voelt ook iets zwevender aan in 3D dan in 2D. Het is een subtiel verschil, maar spelers van precisie-platformers zullen het voelen. De zwaartekracht van het origineel voelde bijna magnetisch, waardoor je gegrond en leesbaar bleef. Hier zijn er momenten waarop Meat Boy iets verder wegdrijft dan verwacht, en in een game waar een pixel ertoe doet, kost die drift levens.
Als je rechtstreeks van het opnieuw spelen van de originele Super Meat Boy komt, geef jezelf dan de tijd om te wennen aan het iets andere physics-gevoel voordat je je in latere werelden stort. Het zweven is echt en vereist aanpassing.
Graphics en audio: 3D-upgrade
De visuele stijl is een van de beste beslissingen die de ontwikkelaars hebben genomen. Super Meat Boy 3D neemt een klei-animatie-esthetiek aan waardoor alles eruitziet als gedetailleerd, licht grotesk speelgoed. Meat Boy, Dr. Fetus, Bandage Girl en de omgevingsgevaren worden allemaal schoon vertaald van 2D-sprites naar 3D-modellen zonder hun persoonlijkheid te verliezen. Meat Boy laat nog steeds een spoor van vlezig slijm achter op elk oppervlak dat hij aanraakt. De achtergronden zitten vol met kleine details, kleine wezentjes die reageren op de chaos die zich op de voorgrond afspeelt.
De soundtrack is verzorgd door Ridiculon, die recentelijk componeerde voor Mewgenics. De muziek is agressief, metal-geïnspireerd en perfect gekalibreerd om je adrenaline op peil te houden tijdens je veertigste poging op hetzelfde level. Het is niet hetzelfde als het werk van Danny Baranowsky aan het origineel, maar het staat op zichzelf.
Verhaal: simpel maar oppervlakkig
Het verhaal is precies wat het altijd is geweest: dun, grappig en zelfbewust. Dr. Fetus is slecht, Bandage Girl moet gered worden, Meat Boy rent. De cutscenes tussen de werelden hebben echt charme en leveren het kenmerkende soort grof-humor van de serie zonder te lang te duren. Dat gezegd hebbende, als je Super Meat Boy 3D speelt voor het verhaal, heb je een interessante keuze gemaakt…
Oordeel
Super Meat Boy 3D is een goede game met een paar echt frustrerende problemen. De beweging voelt geweldig, het leveldesign is creatief en zit vol geheimen, en de visuele en audio-presentatie doen de serie eer aan. De camera- en diepteperceptieproblemen zijn echt, en ze kosten je levens die niet verdiend aanvoelen. Maar ze komen niet vaak genoeg voor om te ruïneren wat verder een goed gebouwde 3D-platformer is.
Als precisie-platformers jouw ding zijn en je geduld hebt voor de af en toe oneerlijke dood, is dit absoluut de moeite waard. Als je wilt dat elke dood jouw schuld is, zul je muren tegenkomen die dat echt niet zijn.
Voor meer game reviews, bezoek onze reviews sectie op GAMES.GG.
