Aklınıza gelen son beş büyük AAA oyunu düşünün. Bunların kaçı shooter türünde? Kaçı orta çağ, post-apokaliptik veya uzay piyadeleri temasına sahip? Sony Interactive Entertainment America'nın eski başkanı Shawn Layden, bu tekdüzelik hissine bir isim koydu ve suçlu tam da tahmin ettiğiniz şey: para.
Layden bu yorumları yakın zamanda verdiği bir röportajda, sahnedeki her oyunun üç kategoriden birine girdiği bir ödül törenine yaptığı ziyareti anlatırken dile getirdi: zombi kıyameti, uzay piyadeleri veya çok büyük kılıçları olan orta çağ Avrupası'ndaki adamlar. "Yanındaki oyuna benzeyen ve onun yanındaki oyuna da benzeyen o kadar çok oyun var ki," dedi. Endişesi sadece estetikle ilgili değil. Sektörün, sunulan deneyim türlerini daraltarak yeni oyuncuları çekme yeteneğini aktif olarak kaybettiğini düşünüyor.
Ön sipariş ile 1 aylık GTA+ aboneliği kazanın.
GTA 6 İçin Hemen Pre-Order GTA 6 Now
Oyun başına 300 milyon doların oyuncuya gerçek maliyeti
Mesele şu: Tek bir AAA oyunun geliştirilmesi 300 milyon doların üzerine çıktığında, yayıncılar neyin ilginç olduğunu düşünmeyi bırakıp sadece neyin güvenli olduğuna odaklanmaya başlıyorlar. Layden bunu açıkça ifade etti: "Eğer her zar atışı yüz milyonlarca dolara mal oluyorsa, risk toleransı sıfıra yaklaşıyor."
Matematik acımasız. PS1 döneminde bir oyun 5 ila 7 milyon dolara mal edilebiliyordu. Bu, bir yayıncının on farklı projeyi finanse edebileceği, birkaç başarısızlığı göğüsleyebileceği, bunlardan ders çıkarabileceği ve yine de kâra geçebileceği anlamına geliyordu. Garip, deneysel oyunların yapılma şansı vardı çünkü olumsuz sonuçlar telafi edilebilirdi. Şimdi ise 200 milyon doların üzerindeki tek bir başarısızlık, bir stüdyonun tüm geleceğini değiştirebilir veya sonunu getirebilir.
Layden'ın noktası, geliştiricilerin hayal güçlerini kaybettikleri değil. Modern oyun geliştirmenin finansal yapısının hayal gücünü bir yük haline getirdiği.
PaRappa, Katamari ve bugün kimsenin onaylamayacağı oyunlar
Layden, iddiasını herhangi bir istatistikten daha iyi destekleyen iki oyundan bahsetti: PaRappa the Rapper ve Katamari Damacy. Her ikisi de günümüz ortamında bir sunum toplantısı bile yapması zor olan PS1 ve PS2 dönemi oyunları. Rap yapan bir köpek hakkında bir ritim oyunu. Babanız evreni yok ettikten sonra onu yeniden inşa etmek için yapışkan bir topu yuvarladığınız bir oyun. Her iki konsept de bir gelir projeksiyonu tablosuna tam olarak uymuyor.
"Bir sonraki Katamari Damacy nerede?" diye sordu Layden. Bu haklı bir soru. Cevap büyük ölçüde, muhtemelen bir bağımsız geliştiricinin not defterinde, büyük bir yayıncıdan asla gelmeyecek bir finansmanı bekliyor olması.
Endişesi nostaljinin ötesine geçiyor. Mevcut sunum ortamını, geliştiricilerin yeni fikirleri "Zombieland'de Fortnite ile Call of Duty'nin buluşması" gibi bilinen unsurların birleşimi olarak çerçevelemeye zorlandığı bir ortam olarak tanımladı, çünkü yayıncıların anladığı dil bu. Onun "uzayda tek boynuzlu at balesi" olarak adlandırdığı gerçek yenilik, bu çerçeveye uymuyor ve finanse edilmiyor.
Tam önümüzde duran karşı argüman
Adil olmak gerekirse, indie alanı burada ağır işlerin bir kısmını üstleniyor. Yasadışı kart kombinasyonları ve absürt Joker efektleri üzerine kurulu, poker temalı bir roguelike deckbuilder olan Balatro, arkasında büyük bir yayıncı olmadan son zamanların en çok konuşulan oyunlarından biri haline geldi. Clair Obscur: Expedition 33, sıra tabanlı ve aksiyon savaş sisteminin karışımı ile kendine has Fransız yaratıcı kimliğinin birleşimi sayesinde piyasadaki hiçbir şeye benzemediği için devasa bir kitle buldu.
Bu başarılar önemli. Ancak Layden'ın noktası geçerli: bu oyunlar mevcut sistem sayesinde değil, sisteme rağmen varlar. Ve başarılı olan her Balatro için, bir elektronik tablo incelemesini asla geçemeyen düzinelerce aynı derecede garip ve potansiyel olarak parlak konsept var.
Indie alanı ayrıca büyük yayıncıların sağladığı ölçeği ve üretim kalitesini tam olarak değiştiremez. 6 milyon dolarlık bir indie oyun ile 150 milyon dolarlık bir AAA oyun, aynı oyuncu ilgisi için aynı şekilde rekabet etmiyor. İkisi de önemli. Sorun şu ki, bu denklemin bir tarafı risk almayı neredeyse tamamen bıraktı.
Büyük bütçeli bir oyunun platforma özel yaratıcılığa yöneldiğinde neler olduğunu görmek isterseniz, GTA 6 PS5 özel özellikleri analizimiz, devasa yapımların bile donanım seviyesinde gerçek inovasyon için nasıl yer bulabileceğini gösteriyor. Ayrıca, hiçbir özür dilemeden kendine has bir vizyona bağlı kalan daha küçük ölçekli bir oyun örneği olarak, Hollowbody satın almadan önce rehberi, çoğu yayıncının sulandıracağı sabit kamera açıları ve kaynak kıtlığına sıkı sıkıya bağlı kalan bir survival horror oyununu ele alıyor.
Neler değişir ve neler muhtemelen değişmez
Layden'ın teşhisi doğru ancak reçeteyi uygulamak daha zor. Oyun bütçeleri düşmüyor. Fotogerçekçi görseller, devasa açık dünyalar ve tam seslendirme beklentisi, on yıllık gişe rekorları kıran yapımlarla belirlendi ve oyuncular büyük ölçüde bunu bekler hale geldi. Bu gidişatı tersine çevirmek, yayıncıların toplu olarak daha düşük üretim değerlerini kabul etmelerini, bu da daha düşük fiyat noktalarını kabul etmeleri, yani daha düşük gelir kabul etmeleri anlamına gelir. Bu, şu anda hiçbir yönetim kurulunda gerçekleşen bir konuşma değil.
Dengeyi değiştirebilecek şey, kitlelerin yenilik için ödeme yapacağını kanıtlayan orta bütçeli ve indie oyunların devam eden başarısıdır. Balatro gibi bir oyun milyonlarca kopya sattığında, sadece güvenli bahislerin para kazandırdığı argümanını çürütüyor. Veriler, Layden'ın ve onunla aynı görüşü paylaşan geliştiricilerin işaret edebileceği bir kanıt oluşturmaya başlıyor.
Hangi oyunların şu anda gerçekten yaratıcı riskler aldığını takip etmek isteyen oyuncular için, oyun rehberleri merkezi, bir sonraki ödül döngüsü gelmeden önce dikkat etmeye değer yapımları takip etmek için iyi bir yer.