Square Enix'inFinal Fantasy ile yaşadığı kimlik kriziyle ilgili garip bir ironi var. Serinin modern sorunlarının çoğunun cevabı, çoğu Batılı oyuncunun 2015'e kadar oynamadığı bir PSP yan ürünü içinde, 2011'den beri orada duruyordu.
Final Fantasy 13 dünyasında geçen Final Fantasy Type-0, sadece ilginç bir şey yapmadı. Serinin o zamandan beri tam olarak tekrarlayamadığı bir Final Fantasy oyunu inşa etme yolu gösterdi. Ve bu, özellikle franchise ayaklarını bulmaya devam ederken, yeniden gözden geçirmeye değer bir konuşma noktası haline geldi.
Trendleri Takip Etmek Gerçekten İşe Yaradığında
Durum şu ki: Type-0 kesinlikle bir trendi kovalıyordu. Square Enix, Persona 3 ve Persona 4'ün uluslararası başarısını gördü ve oyunun yapısına bir takvim sistemi ve öğrenciler arasındaki sosyal bağları ekledi. Class 0'ın kadrosu, askeri görevleri ev ödevleri, sınavlar ve akademi duvarlarının hemen dışında yaşanan savaşla keskin bir tezat oluşturan sıradan okul hayatıyla dengeliyor.
Ancak taklit burada bitiyor. Okul ortamı satış noktası değil. Bu bir iskele. Type-0'ın aslında önemsediği şey, o öğrencilerin hükümetin savaşlarını yürütmek için gönderildiğinde ne olduğu ve yapmaları istenen giderek rahatsız edici şeyleri her birinin nasıl işlediğidir.
Oyun, her şeyi tek bir kahramana yönlendirmek yerine karakter gelişimini tüm kadroya yayıyor. Class 0'ın her üyesi farklı bir sosyal geçmiş ve politik bakış açısı getiriyor ve hikayenin temaları bu çarpışan bakış açıları aracılığıyla gelişiyor. Bu, Final Fantasy 15'in açık dünyanın onu yutmasından önce daha küçük bir ölçekte denediği ve Final Fantasy 16'nın ise tamamen Clive'a her şeyi taşıtmasına dayanarak hiç denemediği bir yapı.
Savaşın Çalmaya Değer Fikirleri Vardı
Final Fantasy Type-0, serinin henüz tam olarak özümseyemediği savaşla ilgili gerçekten zekice bir şey de yaptı. Her Class 0 üyesi belirli bir silah türü ve sihirde uzmanlaşmıştır, bu da savaşa kimi getireceğinizi seçmenin anlamlı bir şekilde önemli olduğu anlamına gelir.
Sihir yükseltmeleri de standart güç ölçeklendirme formülünün ötesine geçiyor. Ateş büyüsünü ele alalım: RF, alevli mermiler ateşlerken, SHG ise çarpma anında patlayan alevli mermiler ateşler. Bu, tek hedefli hasar ile kalabalık kontrolü arasındaki farktır ve mevcut en üst düzey büyüyü seçmek yerine gerçek kararlar vermeye zorlar.
Buradaki kilit nokta, derinliğin, popüler bir türü Final Fantasy adına ekleyip kombinasyonun tutarlı hissetmesini ummaktan ziyade, mevcut fikirlere yaratıcı bir şekilde tekrarlamaktan gelmesidir.
Type-0'da Sihir varyant sistemi
Yerine Seri Ne Oldu
Son Final Fantasy girişleriyle olan karşıtlık görmezden gelmek zor. Final Fantasy 15 ve Final Fantasy 7 Rebirth, içlerine yerleştirilmiş açık dünyalara sahip Final Fantasiler değil. Bunlar, üstüne Final Fantasy öğeleri eklenmiş açık dünya oyunları. Final Fantasy 16, bir RPG'den çok prestijli karanlık fantezi televizyonu olarak çerçeveleniyor ve sonuç, franchise'ın kimliğinin ödünç aldığı estetiğe ikincil hissettirdiği bir oyun.
Popüler öğeleri bir Final Fantasy çerçevesine dahil etmekten, oyunu popüler bir çerçeve etrafında inşa edip Final Fantasy lezzeti eklemeye doğru olan bu kayma, Type-0'ın kaçındığı şeydir. Persona'dan ilham alan yapı hikayeye hizmet ediyor. Hikaye yapıyı haklı çıkarmak için var olmuyor.
Geride Kalan Taslak
Type-0 mükemmel bir oyun değildi. Gerçek zamanlı strateji bileşenleri bir hataydı ve PSP'nin çok oyunculu odaklanması, ilk oyunda bazı içerikleri garip bir şekilde kilitli bıraktı. Ancak modern Final Fantasy oyunlarının hala görünürde aradığı bir şeye sahipti: kendi kimliğine güven.
Type-0'ın en iyi yanlarından bazıları, başkasınınkini toptan benimsemek yerine kendi çerçevesi içinde deney yapma istekliliğinden geldi. Bu, serinin hala kullanabileceği bir ders. Daha fazlasını kontrol ettiğinizden emin olun:
