Devo ile başlayıp Stan Bush'un 'The Touch' parçasıyla sizi duygusal bir enkaz haline getiren pek fazla oyun yok. Mixtape tam olarak bunu başarıyor ve bunu yaparken hiçbir özür dileme gereği duymuyor.
PS5, Xbox Series X|S, Nintendo Switch 2 ve PC platformlarında yayınlanan Mixtape, 1990'ların sonlarında geçen, hikaye odaklı kısa bir deneyim. Müzik tutkunu Stacy Rockford, yaratıcı özgür ruh Van Slater ve banliyönün asi adayı Cassandra Morino adlı üç gencin, yetişkinliğin gelip her şeyi mahvetmesinden önceki son partiye giden tek bir gününü takip ediyorsunuz.
John Hughes şablonu, yeniden düzenlenmiş
Buradaki ilham kaynakları pek de gizli değil. Mixtape etkilerini açıkça sergiliyor: John Hughes filmleri bariz temeli oluşturuyor ancak geliştirici Gameshot, doku oluşturmak için Kevin Smith'in Mallrats filminden ve hak ettiği değeri görmeyen Empire Records'tan da besleniyor. Üç ana karakter tanıdık arketiplere tam oturuyor, ancak oyun bu referanslara tembelce yaslanmak yerine onları gerçekten hak ediyor.
Hikaye, yatak odalarına dağılmış küçük eşyalar aracılığıyla ortaya çıkıyor. Bir fotoğraf, bir kupa, buruşturulmuş bir not; her biri oynanabilir bir anıyı tetikliyor ve Mixtape'in gerçekten tuhaflaştığı yer de burası. Bir sekans, garip bir ilk öpücük sırasında her iki karakterin dilini de kontrol etmenizi sağlıyor. Bir diğeri, kafası güzel Van'ı bir sis bulutunun içinden geçirirken kamerayı büküyor. Üçüncüsü ise terk edilmiş bir tema parkında bir kaiju gibi etrafı birbirine katmanızı sağlıyor. Bunlar kısa, gerçeküstü sayılabilecek vinyetler ancak duygusal ağırlıkları oldukça yüksek.
Ciddi anlamda ağır yükü kaldıran bir soundtrack
Mixtape'teki her sahne, Rockford'un özenle hazırladığı listeden bir parçaya bağlı ve müzik seçimi gerçekten etkileyici. Lush'tan 'Monochrome', The Smashing Pumpkins'ten 'Love', Devo'dan 'That's Good' ve Harpers Bazaar'ın 'Witchi Tai To' gibi neredeyse hipster sayılabilecek seçimlerin hepsi yer alıyor. Rockford, her şarkıyı kameraya, neden önemli olduğuna dair bir açıklamayla tanıtıyor ve High Fidelity'deki o obsesif müzik tutkunu enerjisini yansıtıyor.
Buradaki kilit nokta, her şarkının sahnesine tam olarak oturması. 1986 yapımı Transformers: The Movie ile özdeşleşen Stan Bush imzalı 'The Touch' bile, tam olması gereken noktada vuran bir bağlama oturtulmuş.
Çatlakların göründüğü yer
Mixtape kusursuz değil. Oynanabilir anı sekansları, derin mekaniklerden ziyade WarioWare mikro oyunlarına daha yakın hissettiriyor. Into The Spider-Verse ile kıyaslanabilecek pseudo-stop-motion görsel tarzı, bu özel anlarda harika görünüyor. Ancak kasıtlı olarak düşük tutulan kare hızı (frame rate), anılar arasında Rockford'u kontrol etmeyi, sanki titreyen bir kuklayı yönetiyormuşsunuz gibi oldukça garip hissettiriyor.
Bunlar gerçek sorunlar. Sadece birkaç saat süren bir oyun için, sizi deneyimden koparan her an, 40 saatlik bir RPG'de olduğundan çok daha önemli. Ancak çoğu oyuncunun kaçırdığı nokta, Mixtape'in mekanik bir şov yapmaya çalışmadığı. Kontroller hissin yanında ikincil planda kalıyor ve tüm olayın özü de zaten o his.
Neden bu oyun farklı bir etki bırakıyor?
Büyüme hikayeleri oyun dünyasında nadirdir. Medya genellikle güç fantezilerine odaklanır ve 17 yaşında olmanın, yazın bitip gitmesinin yarattığı o sessiz sızı, bir kontrolcüye kolay kolay aktarılamaz. Mixtape bunu başarıyor ve bunu özgünlükle yapıyor: doğru anda doğru şarkı, tozlu bir kupanın tetiklediği bir anı ve arketip olmaktan öte, gerçek insan gibi hissettiren üç karakter.
Şu anda oynamaya değer başka neler olduğuna dair daha derin bir bakış için oyun incelemeleri bölümümüze göz atabilirsiniz. Mixtape'in yaşatacağı duygusal sarsıntılara hazırlanmak isterseniz, atmosferi bozmadan zorlu sekansları aşmanıza yardımcı olacak oyun rehberleri de mevcut.
Mixtape şu anda tüm platformlarda mevcut. 90'ların sonu atmosferi ve soundtrack listesi sizin için bir anlam ifade ediyorsa, bu oyun birkaç saatinizi hak ediyor.
