Mayıs 2009'da, büyük bir oyun dergisinin 200. sayısı, The Chronicles of Riddick: Assault on Dark Athena hakkında internete hiç taşınmamış bir inceleme yayınladı. Bu hafta, orijinal olarak Craig Pearson tarafından kaleme alınan o inceleme arşivlerden gün yüzüne çıktı ve zamanlama oldukça manidar. Oyun artık yeni olarak satın alınamıyor, geliştirici Starbreeze çok uzun zaman önce yön değiştirerek Payday stüdyosuna dönüştü ve çoğu oyuncu bu serinin varlığını tamamen unuttu.
Bu gerçekten üzücü, çünkü Pearson'ın orijinal yazısında tarif ettiği şey, 2009 yılında çoğu shooter oyununun bugün bile hâlâ tökezlediği mekanikleri başarıyla uygulayan bir FPS.
Bu teklifi süresi dolmadan kullanmak için ödeme sırasında TRYHARD33 kodunu girin.
GAMES+ Aboneliğinde 33% İndirim Kazanın
Dark Athena'yı diğer tüm lisanslı shooter oyunlarından ayıran neydi?
The Chronicles of Riddick: Assault on Dark Athena aslında tek bir pakette sunulan iki oyun. İlk yarısı, 2004 yapımı yakın dövüş odaklı FPS Escape from Butcher Bay'in tam bir remake'i. İkinci kısım ise paralı asker gemisi Dark Athena'da geçiyor, Riddick'in kaçışının hemen sonrasını konu alıyor ve aynı formülü devam ettiriyor.
İşin özü şu: Sadece yakın dövüş sistemi bile çoğu çağdaşını gölgede bırakıyor. Her sol tık saldırısından önce WASD hareket tuşlarına atanan dört yönlü vuruşlar ve sağ tık ile bloklama, dövüşe gerçek bir zamanlama ve ritim kazandırıyordu. Doğru anda bir karşı hamle yaparsanız düşmanlar gerçekten korkunç şekillerde can veriyor. Koltuk altlarına tornavidalar, göz yuvalarına bıçaklar. Bir silahlı yakın dövüşü blokladığınızda Riddick, incelemede diplomatik bir dille "ustaca bir lobotomi" olarak adlandırılan hareketi gerçekleştiriyor. Bu, yumruklarını sakınan bir oyun değildi.
Buradaki kilit nokta, Riddick'in kahraman değil, bir canavar olarak konumlandırılması. Siz gölgelerdeki yaratıksınız ve yapay zeka korumaları, tam olarak zeki olmasalar da, size gerçek bir korku gibi okunan tepkiler veriyorlar. Onları karanlığa çekerseniz av sizsiniz. Işığa dalarsanız, bir anda çaresizce çabalayan taraf siz olursunuz.
Scar gun, gölge infazları ve checkpoint felaketi
Dark Athena gerçekten zekice araçlar sunuyor. Uzaktan patlatılabilen yapışkan patlayıcılar atan Scar gun, boss dövüşleri için beş şarjör önceden yüklemenize olanak tanıyor. Sakinleştirici silah, korumaları bayıltabiliyor veya uzaktan kumandalı drone'ların kontrol bağlantısını keserek onları tekrar otonom, kafası karışmış birimlere dönüştürebiliyor. Geminin kendisi floresan şeritler ve sert gölgelerden inşa edilmiş, bu da stealth katmanının asla yapay durmadığı anlamına geliyor.
Çevre tasarımları da oldukça yaratıcı. Geminin yerçekimi çekirdeği etrafında geçen dikkat çekici bir bölüm, cesetlerin çekirdeğe doğru çekilmesini izleyerek odayı temizlemenizi ödüllendiriyor. Bu, ekstra maliyet gerektirmeyen ve her seferinde etkisini gösteren o çevresel hikaye anlatımı türü.
Ancak çoğu oyuncunun gözden kaçırdığı şey, oyunun kalitesinin ikinci yarıda ne kadar keskin bir düşüş yaşadığı. Dark Athena, stealth-bludgeoner tarzından geleneksel bir shooter oyununa dönüştüğünde, sizi daha düşük kaliteli oyunlarda görebileceğiniz türden "shooting gallery" alanlarına hapsetmeye başlıyor. Özellikle boss dövüşleri, arkasında hiçbir derinlik barındırmayan, numaralandırılmış saldırı kalıplarına indirgeniyor.
Checkpoint sistemi, incelemenin en sert eleştirisi ve bu eleştiri hâlâ geçerli. Hiçbir yerde quicksave yok. Oyun, kendi karar verdiği anlarda kayıt alıyor ve Pearson birden fazla kez, neredeyse hiç canı kalmamış bir şekilde bir checkpoint'e kilitli kaldığı için aynı sekansı defalarca yeniden oynamak zorunda kaldı. İlk yarısı bu kadar iyi olan bir oyun için bu, gerçek bir tasarım hatası.
Bu seri neden unutulmayı hak etmiyor?
İncelemenin yanındaki editör notu, üzerinde düşünmeye değer bir noktaya parmak basıyor. Her iki Riddick oyununun arkasındaki stüdyo olan Starbreeze, artık neredeyse tamamen Payday ile anılıyor. Lisans durumu nedeniyle iki oyun da yeni olarak satın alınamıyor. Vin Diesel defalarca yeni bir Riddick filmi fikrini ortaya attı, ancak karakterin neyin işe yaradığını gerçekten anlayan bir stüdyodan yeni bir oyun? O konuşma henüz gerçekleşmedi.
Escape from Butcher Bay'den Batman: Arkham Asylum'a uzanan doğrudan bir çizgi var. Rocksteady'nin 2009 yapımı hiti, Starbreeze'in yıllar önce lisanslı oyun tasarımında yaptıklarına borçlu. Yaratıcı bölüm yapısı, yakın dövüş zamanlama sistemi, çevrenin sadece nereye gittiğinizi değil, nasıl oynadığınızı da şekillendirmesi... Arkham krediyi kaptı. Riddick ise unutuldu.
Alien: Isolation ile yapılan karşılaştırma da dikkate değer. Pitch Black ortamı üzerine inşa edilmiş yeni bir Riddick oyunu, yaratıklar için modern yapay zeka ile harika çalışabilirdi. Isolation'ın benzer bir önermede predator yapay zekasını ne kadar iyi yönettiği düşünülürse, bu hiç de uzak bir ihtimal değil.
Şimdilik, The Chronicles of Riddick: Assault on Dark Athena, yalnızca halihazırda sahipseniz veya ikinci el bir kopya bulabilirseniz oynayabileceğiniz bir oyun olarak kalıyor. Eğer izini sürüp bulabilirseniz, ilk üçte ikilik kısım harcadığınız her çabaya değecektir. Sitemizdeki tüm katalogda daha fazla retrospektif içeriğe ve en güncel incelemelere ulaşabilir, diğer klasik FPS derinliklerini keşfetmek isterseniz bu oyunların tür tarihindeki yerini anlamak için daha fazla rehbere göz atabilirsiniz.
