TomorrowHead Studio'nun ilk oyunu Will: Follow the Light, bu hafta piyasaya çıktı ve oyuncular tarafından atmosferine bayılırken, anlık oynanışından da aynı ölçüde hayal kırıklığına uğrayarak karşılandı. Yavaş tempolu macera oyunları hayranları için dikkat etmeye değer bir yapım.
Oyun Sizi Gerçekten Nelere Sokuyor?
Kendinizi, izole hayatı felaketle kesintiye uğrayan ve oğlunu kaybeden bir deniz feneri bekçisi olan Will olarak buluyorsunuz. Elinde yaşlanan yelkenli yatı Molly'den başka pek bir şey olmadan, oğlunu bulmak için dondurucu kuzey sularına açılıyor. Konu basit görünüyor. Ancak işleyişi hiç de öyle değil.
Oyunun ün kazandığı yer yelken mekanikleri. Yelkenleri manuel olarak ayarlıyor, akıntıları yönetiyor ve gerçekçi bir dokunuş hissi veren, oyunlaştırılmamış şekillerde değişen hava koşullarına tepki veriyorsunuz. Kar fırtınaları saniyeler içinde görüş mesafesini yok ediyor. Ay ışığı donmuş kıyı şeritlerini aydınlatıyor. Birkaç dakika boyunca dramatik hiçbir şeyin olmadığı, düşmanların veya olay örgüsü dönüşlerinin olmadığı, sadece gıcırdayan ahşap ve sisin içine kaybolan sonsuz suyun olduğu anlar var. Bu sessiz anlar, sezgilere aykırı olarak, oyunun sunduğu en güçlü anlardan bazıları.
Köpek kızağı sekansları farklı bir gerilim türü ekliyor. Görüş mesafesinin etrafınızda çöktüğü kar fırtınalarında bir kızağı kontrol etmek, daha büyük bütçeli yapımlardaki çoğu aksiyon sahnesinden daha etkili oluyor, çünkü tehlike senaryodan çok çevresel hissediliyor.
Will: Follow the Light sabır üzerine kurulu. Sürekli aksiyon veya geleneksel bulmaca karmaşıklığı bekleyen oyuncular, başlangıçtan itibaren temponun sinir bozucu olduğunu düşünebilirler.
Buzun Altındaki Duygusal Ağırlık
Will'in hikayesiyle ilgili asıl mesele şu: Aslında kayıp bir çocuğu bulmakla ilgili değil. Yolculuk ilerledikçe, babalar ve oğullar arasındaki kırık ilişkiler ve Will'in oğlunu kurtarmaya mı çalıştığı yoksa kendi kurtuluşunu mu aradığı hakkında daha çok şey ortaya çıkıyor. Oyun nadiren kendini doğrudan açıklıyor. Hikaye anlatımı, bilgi yığınları yerine terk edilmiş yerler, çevresel detaylar ve parçalanmış konuşmalar aracılığıyla gerçekleşiyor.
Yazım zaman zaman tanıdık içsel bölgelere kayıyor, ancak samimiyet bunu taşıyor. Başarılı olduğunda, sert bir şekilde vuruyor. Film müziği, rüzgar ve denizle harmanlanan seyrek, deneysel dokularla tüm bunları pekiştiriyor ve önemli anlarda duygusal bir varlık oluşturuyor. Ses tasarımıyla birleştiğinde, ses çalışması paketin tamamındaki en güçlü unsurlardan biri.
Unreal Engine 5 üzerine kurulu kuzey ortamları gerçekten etkileyici. TomorrowHead Studio, teknolojiyi sadece sergilemek yerine amaçlı bir şekilde nasıl kullanacağını açıkça anlıyor.
İvme Nerede Bozuluyor?
Bulmaca tasarımı, oyunun en tutarlı sorunu. Görevlerin çoğu yorgun macera oyunu kalıplarına giriyor: makineleri tamir etmek, elektrik sistemlerini yeniden bağlamak, dağınık nesneleri bulmak, sıradan bakım işlerini tamamlamak. Bu sekanslar nadiren zorlayıcı. Sadece ilham vermiyorlar ve yelken ve köpek kızağı bölümlerinin inşa etmek için çok çabaladığı tempoyu bozacak kadar sık görünüyorlar.
Çoğu oyuncunun ilk başta kaçırdığı şey, sorunun bulmacaların varlığı olmadığıdır. Daha yavaş anlatı oyunlarının ilgi çekici kalması için etkileşim gerekir. Sorun, bu sekansların çevreleyen duygusal yoğunluktan kopuk hissettirmesidir. Güçlü bir anlatı anından çıkıp, bir sonraki 15 dakikanızı çekmecelerde alet arayarak veya anahtarları hizalayarak geçiriyorsunuz. Bu ritim kırılması birikiyor.
Karakter animasyonları ara sahnelerdeki sorunu daha da kötüleştiriyor. Yakın çekim duygusal konuşmalar sırasında yüz ifadeleri garip bir bölgeye kayıyor, bu da yazımın gerçekten satmaya çalıştığı sahneleri baltalıyor. Çevreleyen ortamlar genellikle olağanüstü, bu da tutarsızlığı daha az değil, daha belirgin hale getiriyor.
Gerçek Hırs Gösteren Bir İlk Oyun
Bağımsız bir stüdyonun ilk oyunu için Will: Follow the Light, çoğu ilk projenin denediğinden çok daha yükseğe hedefliyor. Yelken mekanikleri sürükleyici, Arktik vahşi doğası gerçek bir inançla işlenmiş ve hikayenin nesiller arası mesafe ve ebeveyn suçluluğu keşfi, jenerik akışından sonra da kalan duygusal bir ağırlık taşıyor.
Kusurlar gerçek ve taahhütte bulunmadan önce bilinmesi gereken şeyler. Tekrarlayan bulmaca tasarımı, tutarsız karakter modelleri ve oynanış ile sinematikler arasındaki bazı garip geçişler küçük pürüzler değil. Deneyimi belirli anlarda etkiliyorlar. Ancak atmosfer, ses tasarımı ve anlatımın sessiz güveni, oyuna bu boyuttaki çoğu yapımda bulması gerçekten zor bir ruh katıyor.
Oyunun ana hikayesinin ötesinde sunduklarını daha derinlemesine incelemek istiyorsanız, rehber koleksiyonumuzda yola çıkmadan önce kontrol etmeye değer kaynaklar bulunuyor.
