ZA/UM'in Disco Elysium'un devamı niteliğindeki yapımı 21 Mayıs 2026'da geliyor ve ilk incelemeler, Zero Parades: For Dead Spies oyununun selefinin gölgesinden tam olarak kurtulamasa bile gerçekten etkileyici bir RPG olduğunu doğruluyor.
Skill check system in action
Bu teklifi süresi dolmadan kullanmak için ödeme sırasında TRYHARD33 kodunu girin.
GAMES+ Aboneliğinde 33% İndirim Kazanın
ZA/UM, büyük ayrılıktan sonra ne inşa etti?
Buradaki arka plan hikayesi oldukça önemli. Disco Elysium'un kilit yaratıcı beyinlerinin birçoğunu ZA/UM'den ayıran çok ses getiren yasal anlaşmazlıktan sonra stüdyo, gerçekten zor bir soruyla karşı karşıya kaldı: Sırada ne var? Zero Parades bu sorunun cevabı ve bağlam, oyundaki her tasarım kararını nasıl okuduğunuzu şekillendiriyor.
Oyun, Operant Bureau adlı bir istihbarat teşkilatında casus olan ve kod adı Cascade olan Hershel Wilk'in, Portofiro şehrindeki pis bir apartman dairesinin zemininde uyanmasını konu alıyor. Kod adı Pseudopod olan görev ortağı ise bir sandalyede ölü bulunuyor. Çoraplar için bir fatura ve üzerinde "Tek ihtiyacın olan bir mucize" yazan bir kartvizit, eldeki tek ipuçları. Kulağa tanıdık mı geliyor? Evet, açılış sekansları Disco Elysium'u yakından anımsatıyor ve bu durum hem Zero Parades'in en büyük gücü hem de en kalıcı sorunu.
Başarısızlığı ödüllendiren bir casusluk sistemi
Mesele şu: Zero Parades'in kendisini selefinden gerçekten ayırdığı nokta mekaniklerde yatıyor. Skill sistemi; her biri beş yükseltilebilir yeteneğe ayrılmış Action, Relation ve Intellect olmak üzere üç ana fakülte kullanıyor. Shadowplay gizlilik ve hırsızlığı yönetiyor. Grey Matter mantık ve örüntü tanımayı ele alıyor. Kurulum tanıdık, ancak ZA/UM'in bunun üzerine inşa ettiği katmanlar gerçekten ilgi çekici.
Her fakülte bir rahatsızlığa bağlı. Action, Fatigue (Yorgunluk) ile; Relation, Anxiety (Kaygı) ile; Intellect ise Delirium (Sanrı) ile bağlantılı. Bu sözde sağlık barları, yaptıklarınıza ve tanık olduklarınıza göre yükselip alçalıyor. Ölü ortağınızı bulmak kaygınızı zirveye taşıyor. Sigara, alkol veya meşrubat tüketmek bu stres faktörlerini düzenleyebiliyor, ancak birini düşürmek genellikle diğerini yükseltmek anlamına geliyor. Eğer herhangi bir rahatsızlık eşiğini aşarsa, fakülte yeteneklerinizden biri azalıyor.
Buradaki kilit nokta, bir skill check zarında üçüncü bir zar kazanmak için bir rahatsızlığı kasıtlı olarak yükseltebilmeniz; yani uzun vadeli istikrarı kısa vadeli bir avantaj için takas edebiliyorsunuz. Bu, Disco Elysium'daki her şeyden daha fazla "gamified" bir yapı ve sınırlarını zorlayabilen eğitimli bir operatörü oynama fantezisine tam uyuyor.
Ancak başarısızlık, asıl tasarım felsefesini oluşturuyor. Kaçırılan skill check'ler görevleri çıkmaza sokmuyor; onları yeniden yönlendiriyor. Hatalı bir etkileşim, aynı problem üzerinden tamamen farklı bir yol açıyor. Görevler, tasarlanmış olmaktan ziyade organik hissettiren şekillerde örtüşüyor ve kesişiyor; bir sebeple tanıştığınız karakterler başka bir sebeple beklenmedik şekilde yeniden karşınıza çıkıyor.
Portofiro's Bootleg Bazaar
Yaşayan bir siyasi arena olarak Portofiro
Portofiro şehri, Zero Parades'in en tutarlı övgüyü aldığı yer. Şehir, üç rakip ideolojik gücün kesişme noktasında yer alıyor: Komünist Superbloc (Hershel'in evi), tekno-faşist Illuminated Empire (La Luz) ve aralarında var olan her neyse. Bu gerilim soyut değil. Bunu, çocukların ince propagandalarla dolu bir Luzian çizgi filmi izlediği bir pazarda görüyorsunuz. Bunu, babası komplo teorilerine kapıldıktan sonra ortadan kaybolan bir kıyafet satıcısında ve La Luz'dan ithal moda trendlerini kovalarken borç batağına saplanmış bir adamda görüyorsunuz.
Yazım dili, John le Carré'nin ahlaki açıdan belirsiz casus kurgusuyla net karşılaştırmalar yapıyor ancak kendisini sadece bu tonda kısıtlamıyor. Keskin, zaman zaman çok komik ve jeopolitiği sürrealizmle harmanlamaya istekli; gerçi sürrealist anlar bazen Zero Parades'in tonuna uydukları için değil, Disco Elysium'da işe yaradıkları için dahil edilmiş gibi hissettiriyor. Bir faks makinesini şeytani bir ele geçirme ritüeli tarzında betimleyen sekans, oyunun kendi kimliğiyle çeliştiğinin en net örneği.
Yeteneğin sesleri de aynı tondan çok fazla pay alıyor ki bu da diğer belirgin zayıflık. Disco Elysium'da her yetenek kendine has bir karakter gibi hissettiriyordu. Burada ise büyük ölçüde birbirinin yerine geçebilir durumdalar; bunun bir nedeni seslendirme sanatçısı Boo Miller'ın Hershel'in iç düşünceleri arasında çok fazla ayrım yapmaması, diğeri ise yazımın bu ayrımları yeterince ileri götürmemesi.
Disco Elysium karşılaştırması gerçek ama hikayenin tamamı bu değil
Zero Parades zaman zaman taklit tuzağına düşse de hala mükemmel ve zengin detaylara sahip bir RPG. Oyunun açılışı, izometrik bakış açısı, savaş içermeyen tasarımı, diyalog odaklı yapısı; hepsi ZA/UM'in nereden geldiğini işaret ediyor. Stüdyo bu mirası saklamıyor.
Birçok oyuncunun ilk izlenimlerde gözden kaçırdığı şey, ailment (rahatsızlık) sistemi ve dallanan başarısızlık tasarımının oyunun hissini ne kadar değiştirdiği. Disco Elysium daha serbest ve şiirseldi. Zero Parades ise daha yapılandırılmış ve sistemik. İki yaklaşım da yanlış değil, ancak anlamlı derecede farklı deneyimler sunuyorlar.
Hershel'in kendisi, ekibini yarı yolda bırakan ve kendisini Freezer'da masa başı görevine gönderen, ters giden geçmişteki bir görevin hayaletleriyle yaşayan etkileyici bir başkarakter. Kişisel riskler gerçek hissettiriyor ve Portofiro'da onu çevreleyen kadro büyük ölçüde iyi işlenmiş.
Portofiro'nun dallanan görev tasarımından en iyi şekilde yararlanmak isteyen oyuncular için, Zero Parades: For Dead Spies rehberleri koleksiyonu, oyun 21 Mayıs'ta yayınlandığında başlamak için en doğru yer.
