ZA/UM'in Disco Elysium'un devamı niteliğindeki yeni yapımı 21 Mayıs 2026'da çıkışını yapıyor ve ilk incelemeler, Zero Parades: For Dead Spies oyununun selefinin gölgesinden tam anlamıyla kurtulamasa bile gerçekten etkileyici bir RPG olduğunu doğruluyor.
Skill check sistemi iş başında
Kargaşanın ardından ZA/UM ne inşa etti?
Buradaki arka plan hikayesi oldukça önemli. Disco Elysium'un kilit yaratıcı beyinlerinin birçoğunu ZA/UM'dan ayıran çok ses getiren yasal anlaşmazlıktan sonra stüdyo, gerçekten zor bir soruyla karşı karşıya kaldı: Sırada ne var? Zero Parades bu sorunun cevabı ve oyunun bağlamı, içindeki her tasarım kararını nasıl okumanız gerektiğini şekillendiriyor.
Oyun, Operant Bureau adlı bir istihbarat teşkilatında casus olan ve kod adı Cascade olan Hershel Wilk'in, Portofiro şehrindeki pis bir apartmanın zemininde uyanmasını konu alıyor. Kod adı Pseudopod olan görev ortağı ise bir sandalyede ölü bulunuyor. Çorap faturası ve üzerinde "Tek ihtiyacın olan bir mucize" yazan bir kartvizit, eldeki tek ipucu. Kulağa tanıdık mı geliyor? Evet, açılış sekansları Disco Elysium'u yakından anımsatıyor ve bu durum hem Zero Parades'in en büyük gücü hem de en kalıcı sorunu.
Başarısızlığı ödüllendiren bir casusluk sistemi
Mesele şu: Zero Parades'in kendisini selefinden gerçekten ayırdığı nokta mekaniklerde yatıyor. Skill sistemi; her biri beş geliştirilebilir yeteneğe ayrılmış Action, Relation ve Intellect olmak üzere üç ana fakülte kullanıyor. Shadowplay gizlilik ve hırsızlığı yönetiyor. Grey Matter mantık ve örüntü tanımayı ele alıyor. Kurulum tanıdık olsa da, ZA/UM'un bunun üzerine inşa ettiği katmanlar gerçekten ilgi çekici.
Her fakülte bir rahatsızlığa bağlı. Action, Fatigue (Yorgunluk) ile; Relation, Anxiety (Kaygı) ile; Intellect ise Delirium (Sanrı) ile bağlantılı. Bu sözde sağlık barları, yaptıklarınıza ve tanık olduklarınıza göre yükselip alçalıyor. Ölü ortağınızı bulmak kaygınızı zirveye taşıyor. Sigara, alkol veya meşrubat tüketmek bu stres faktörlerini düzenleyebiliyor ancak birini düşürmek genellikle diğerini yükseltmek anlamına geliyor. Eğer herhangi bir rahatsızlık eşiğini aşarsa, fakülte yeteneklerinizden biri azalıyor.
Buradaki kilit nokta, bir skill check zar atışında üçüncü bir zar kazanmak için bir rahatsızlığı kasıtlı olarak yükseltebilmeniz; yani uzun vadeli istikrarı kısa vadeli avantaj için takas edebilmeniz. Bu, Disco Elysium'daki her şeyden daha fazla "gamified" bir yapı ve sınırlarını zorlayabilen eğitimli bir operatör olma fantezisine tam uyuyor.
Ancak başarısızlık, asıl tasarım felsefesini oluşturuyor. Kaçırılan skill check'ler görevleri çıkmaza sokmuyor, onları yeniden yönlendiriyor. Hatalı bir etkileşim, aynı problem üzerinden tamamen farklı bir yol açıyor. Görevler, tasarlanmış gibi değil de organik hissettirecek şekilde örtüşüyor ve kesişiyor; bir sebeple tanıştığınız karakterler başka bir sebeple beklenmedik şekilde tekrar karşınıza çıkıyor.
Portofiro'nun Kaçak Pazarı
Yaşayan bir siyasi arena olarak Portofiro
Portofiro şehri, Zero Parades'in en tutarlı övgüleri topladığı yer. Şehir, üç rakip ideolojik gücün kesişim noktasında yer alıyor: komünist Superbloc (Hershel'in evi), tekno-faşist Illuminated Empire (La Luz) ve aralarında var olan her türlü boşluk. Bu gerilim soyut değil. Çocukların ince propagandalarla dolu bir Luzian çizgi filmi izlediği bir pazaryerinde bunu görüyorsunuz. Babası komplo teorilerine kapılıp kaybolan bir kıyafet satıcısında ve La Luz'dan gelen moda trendlerini takip ederken borç batağına saplanmış bir adamda bunu görüyorsunuz.
Yazım dili, John le Carré'nin ahlaki açıdan belirsiz casus kurgusuyla net karşılaştırmalar yapıyor ancak kendisini sadece bu kayıtla sınırlamıyor. Keskin, zaman zaman çok komik ve jeopolitiği sürrealizmle harmanlamaya istekli; ancak sürrealist anlar bazen Zero Parades'in tonuna uydukları için değil de Disco Elysium'da işe yaradıkları için dahil edilmiş gibi hissettiriyor. Şeytani bir ele geçirme ritüeli tarzında tanımlanan bir faks makinesini içeren sekans, oyunun kendi kimliğiyle çeliştiğinin en net örneği.
Yetenek sesleri de aynı tonda çok fazla ortak noktaya sahip, bu da diğer dikkat çekici zayıflık. Disco Elysium'da her yetenek kendine has bir karakter gibi hissettiriyordu. Burada ise büyük ölçüde birbirinin yerine geçebilir durumdalar; bunun bir nedeni seslendirme sanatçısı Boo Miller'ın Hershel'in iç düşünceleri arasında çok fazla ayrım yapmaması, diğer nedeni ise yazımın bu ayrımları yeterince ileri götürmemesi.
Zero Parades, 21 Mayıs 2026'da PC için çıkış yapıyor. Herhangi bir konsol sürümü duyurulmadı.
Disco Elysium karşılaştırması gerçek ama hikayenin tamamı bu değil
GameSpot'tan incelemeci Richard Wakeling durumu açıkça ifade etti: Zero Parades zaman zaman taklit tuzağına düşüyor ancak yine de mükemmel ve zengin detaylara sahip bir RPG. Bu adil bir okuma. Oyunun açılışı, izometrik perspektifi, çatışmasız tasarımı, kelime ağırlıklı diyalog yapısı; hepsi ZA/UM'un nereden geldiğine işaret ediyor. Stüdyo bu mirası gizlemiyor.
Çoğu oyuncunun ilk izlenimlerde kaçırdığı şey, ailment (rahatsızlık) sisteminin ve dallanan başarısızlık tasarımının oyunun hissini aslında ne kadar değiştirdiği. Disco Elysium daha serbest ve şiirseldi. Zero Parades ise daha yapılandırılmış ve sistemik. İki yaklaşım da yanlış değil, ancak anlamlı derecede farklı deneyimler sunuyorlar.
Hershel'in kendisi, ekibini mahsur bırakan ve kendisini Freezer'da masa başı görevine gönderen geçmişteki hatalı bir görevin hayaletleriyle yaşayan etkileyici bir başkarakter. Kişisel riskler gerçek hissettiriyor ve Portofiro'da onu çevreleyen kadro büyük ölçüde iyi çizilmiş.
Portofiro'nun dallanan görev tasarımından en iyi şekilde yararlanmak isteyen oyuncular için, Zero Parades: For Dead Spies rehberleri koleksiyonu, oyun 21 Mayıs'ta çıktığında başlamanız gereken yer.
