Als iemand die nog nooit een videogame heeft gespeeld, je zou vragen om tien games aan te bevelen die hem of haar zouden helpen begrijpen waar gaming om draait, waar zou je dan beginnen? Met duizenden games die door de jaren heen zijn uitgebracht, is het reduceren tot slechts tien geen gemakkelijke taak. Elk genre biedt iets anders, en sommige ervaringen zijn moeilijk te waarderen totdat je ze zelf hebt gespeeld.
Toch zijn er games die iedereen minstens één keer zou moeten ervaren. Niet per se omdat ze de hoogst gewaardeerde of technisch meest indrukwekkende zijn, maar omdat ze iets speciaals aan het medium laten zien. Of het nu de vrijheid is om je eigen wereld te creëren of de spanning van het verkennen van een onbekende plek, deze tien games laten zien hoeveel gaming te bieden heeft.
De Essentiële Gaming Bucketlist
Fallout: New Vegas
Fallout: New Vegas openingsscène
New Vegas is de piek van Fallout. De Mojavewoestijn is een van de meest interessante settings van de franchise, niet alleen vanwege de post-apocalyptische sfeer, maar ook vanwege de samenlevingen die uit de ruïnes zijn ontstaan. De New California Republic, Caesar's Legion en Mr House hebben allemaal hun eigen ideeën over de toekomst, en geen enkele biedt een eenduidig antwoord.
Bovenal biedt New Vegas naar mijn mening een ongelooflijk geloofwaardige weergave van een post-apocalyptische samenleving. Hoe meer je de Mojave verkent, hoe meer je ziet hoe de gemeenschappen zich hebben aangepast aan deze gebroken wereld. Het voelt als een kijkje in een grimmige toekomst waarin de rijken alles vanuit de schaduwen controleren, en de bevolking ofwel een imperialistisch regime volgt of een brute en onmenselijke Legion.
Met zo weinig ruimte voor een vreedzaam alternatief, schetst New Vegas een somber beeld van wat de mensheid zou kunnen worden als het ooit die grens overschrijdt. De boodschap voelt vandaag de dag net zo relevant als toen de game voor het eerst werd uitgebracht.
Red Dead Redemption 2
De meeste mensen zijn het erover eens dat Red Dead Redemption 2 twee hoofdpersonages heeft: Arthur Morgan en John Marston. Maar wat als we het punt missen? Wat als de ontwikkelaars het hele verhaal van de Van der Linde-bende hebben gebouwd om spelers een reden te geven om hun ongelooflijke wereld te ervaren? Arthur's reis is op zichzelf gedenkwaardig, maar ik voel dat het vaak dient als een haakje om ons in de wereld te trekken die Rockstar heeft gecreëerd.
Elke NPC voelt als een echt persoon met ergens naartoe te gaan en iets te doen. Je ziet het in spoorwegarbeiders die elke spijker op zijn plaats slaan voordat ze naar de volgende gaan, of barmannen die daadwerkelijk de glazen van hun klanten vullen in plaats van eindeloos dezelfde drinkanimaties te herhalen. Rockstar heeft een absurde hoeveelheid zorg besteed aan deze schijnbaar onbeduidende interacties, waardoor de wereld levendig aanvoelt.
Het is nogal grappig, of misschien deprimerend, dat een game die in 2018 is uitgebracht soms levendiger kan aanvoelen dan de wereld buiten, waar zoveel mensen zich niet bewust lijken van hun omgeving en in plaats daarvan naar hun telefoon staren.
The Witcher 3: Wild Hunt
In Red Dead Redemption 2 gaat de wereld door zonder dat jij je ermee hoeft te bemoeien. In The Witcher 3 ben jij echter de belangrijkste drijvende kracht. De personages die je ontmoet, hebben hun eigen motivaties en verhalen, maar Geralt's betrokkenheid maakt die ontmoetingen zo gedenkwaardig.
Of het nu het lot van de Bloody Baron is, de machinaties van Gaunter O'Dimm of Dandelion's theatrale capriolen, deze verhalen lijken in eerste instantie rechttoe rechtaan. Jouw betrokkenheid verandert ze al snel in diep persoonlijke verhalen met werkelijk moeilijke beslissingen onderweg.
Dit is niet je traditionele RPG met de klassieke illusie van keuze. Je acties hebben echte gevolgen die fundamenteel veranderen wat er gebeurt met de mensen die je ontmoet. Tegen het einde voelt het minder alsof je simpelweg Geralt's verhaal hebt ervaren en meer alsof je het zelf hebt helpen vormgeven.
Stardew Valley
Op een dag zit je vast in de stad en ga je door je gebruikelijke routine. De volgende dag heb je de oude boerderij van je grootvader geërfd en de drukte ingeruild voor een rustiger leven op het platteland. Je bent je eigen baas, vrij om gewassen te verbouwen, de vallei te verkennen, dieren te houden of rond te hangen met je buren. Wie geeft erom wat je doet? Er is geen haast en nul druk om een bepaald pad te volgen.
Voor veel mensen is Stardew Valley waarschijnlijk het dichtst dat ze bij het inruilen van hun negen-tot-vijf routine voor het leven op het platteland komen. Het is bijna cathartisch om te ontsnappen aan de dagelijkse sleur en iets tastbaars te hebben om te laten zien voor je inspanningen, zelfs als het maar een paar gepixelde gewassen zijn.
Minecraft
Je kunt niet over gamegeschiedenis praten zonder Minecraft te noemen. Hou ervan of haat het, de kans is groot dat iemand die je kent zijn eerste kennismaking met videogames had door bomen te slaan en een modderhuis te bouwen. Het is de perfecte sandbox: geen ingewikkelde systemen, geen verhaal om te volgen, geen moeilijke mechanics. Alleen jij, blokken en je fantasie.
Wat opmerkelijk is, is hoe ver die simpele gedachte heeft gereisd. Sinds de conceptie heeft Minecraft mensen van verschillende generaties samengebracht en is het deel gaan uitmaken van de gamecultuur op een manier die weinig andere games hebben. Misschien komt dat omdat het meer is dan een game. Het is een canvas, een uitlaatklep voor creativiteit, net als schilderen of zingen. Zolang mensen de vrijheid hebben om te dromen, zal Minecraft nooit sterven.
The Legend of Zelda: Ocarina of Time
Het is gemakkelijk om iemand te vertellen Ocarina of Time te spelen vanwege zijn plaats in de gamegeschiedenis. Maar ik denk niet dat historische belangrijkheid alleen een goede reden is om een game op te pakken. Alleen door het zelf te ervaren, kun je begrijpen wat het speciaal maakte en waarom zoveel games die volgden het een schuld te danken hebben. Als je iemand wilt overtuigen om te spelen, begin dan niet met een geschiedenisles. Begin met het fantastische verhaal.
Ja, de leeftijd is te zien, en sommige mechanics voelen misschien verouderd aan in vergelijking met moderne games. Maar de charme is nooit verdwenen. Van de gedenkwaardige soundtrack tot de prachtige kerkers en het gevoel van avontuur, er is nog steeds zoveel magie in Hyrule. Ocarina of Time zal altijd tijdloos zijn, en dat is iets wat geen remake kan wegnemen.
Shadow of the Colossus
Shadow of the Colossus voelt als bliksem in een fles: een zeldzame ervaring die bijna onmogelijk te repliceren is. Het verhaal brengt je naar een mysterieus, desolaat land met een rechttoe rechtaan doel: dood 16 kolossen verspreid over de wereld om Mono weer tot leven te wekken. Dat is alles. Je taak is om deze torenhoge wezens te vinden, uit te zoeken hoe je ze kunt beklimmen en ze neer te halen.
De game weet precies wat hij wil zijn, dus hij probeert niet van alles een beetje te doen. In plaats daarvan neemt hij één idee en perfectioneert het, waardoor een once-in-a-lifetime ervaring ontstaat die meer dan twintig jaar later nog steeds de moeite waard is om te spelen.
Portal 2
Je gaat Portal 2 misschien in met de verwachting van een slimme puzzelgame over het schieten van portalen en het vinden van je weg door steeds ingewikkeldere testkamers. Dat klopt, tot op zekere hoogte. Hoewel de puzzels briljant zijn, heeft de game veel meer in petto. Het verhaal brengt je oog in oog met een van de meest vermakelijke casts in games, geleid door een bepaalde moorddadige AI met nogal sterke meningen over jou.
Het is best bijzonder dat een game die is gebouwd rond het oplossen van puzzels je hardop kan laten lachen terwijl je nieuwsgierig blijft naar wat er daarna gebeurt. Veel daarvan komt door de fantastische schrijfstijl en humor die nooit geforceerd aanvoelt. Als dat nog niet genoeg was, wacht er na de aftiteling een complete co-op campagne, met een nieuwe set puzzels om samen met een vriend aan te pakken.
Call of Duty: Black Ops II
Er was een tijd dat Call of Duty meer was dan zomaar een jaarlijkse shooter. Het was de game waar je na school in sprong, urenlang met vrienden speelde en jezelf er op de een of andere manier van overtuigde dat nog één potje een goed idee was.
Black Ops II vangt die tijd bijzonder goed, niet alleen vanwege de fantastische multiplayer en de Zombies-modus, maar ook omdat het afkomstig is uit een tijd waarin online gaming veel socialer aanvoelde. Het gouden tijdperk van Xbox 360 en PS3-lobby's, toen gemeenschappen zich rond deze games vormden en zelfs een willekeurige match kon uitmonden in een avond vol plezier.
Dan is er nog de campagne, met zijn meerdere eindes en besluitvorming, wat verrassend ambitieus was voor een Call of Duty-game. Er was altijd een reden om terug te keren naar Black Ops II, of je nu nog een multiplayer-match wilde, nog een ronde Zombies of wilde zien hoe het verhaal van de familie Mason zich zou ontvouwen.
Half-Life 2
Half-Life 2 haalt je nooit uit de schoenen van Gordon Freeman. Zelfs als personages tegen je praten of er iets belangrijks gebeurt, zie je de wereld altijd door Gordons ogen, waardoor de ervaring veel persoonlijker aanvoelt.
De Source-engine en het Havok-fysicasysteem maakten Half-Life 2 ook revolutionair voor zijn tijd. De omgeving voelde interactiever aan dan alles wat spelers gewend waren, en de Gravity Gun bracht dat idee verder, door alledaagse objecten te veranderen in gereedschappen en wapens. Gecombineerd met de onderdrukkende sfeer van City 17 en de omgevingsverhalen, voelde de wereld als een plek waar je daadwerkelijk deel van uitmaakte.
Het is moeilijk om veel games te bedenken die spelers zo lang hebben laten wachten als Half-Life 2. Nadat Episode Two eindigde op een cliffhanger, hoopten fans jarenlang op Episode Three, vasthoudend aan elk klein hintje van Valve. Uiteindelijk werd het wachten op Half-Life 3 bijna net zo legendarisch als de games zelf.
Geen verkeerde manier om te spelen
Natuurlijk zal het reduceren van de hele gamegeschiedenis tot slechts tien titels nooit iedereen tevredenstellen. Er zijn talloze andere games die deze lijst hadden kunnen halen, en je hebt waarschijnlijk een paar persoonlijke favorieten die volgens jou een plek verdienen. Maar dat is deel van wat gaming zo speciaal maakt. Er is geen enkele ervaring die het medium definieert, en wat één game voor jou onvergetelijk maakt, kan voor iemand anders heel weinig betekenen.
Uiteindelijk zijn deze tien games slechts een beginpunt. Of ze je nu inspireren om een oude favoriet opnieuw te bezoeken of iets compleet nieuws te ontdekken, er wacht een hele wereld aan ervaringen om ontdekt te worden.
