Video oyunlarında hapishaneden kaçışlar yeni bir şey değil, ama bir şekilde, PROCEDURE ZERO bu kadar çok kullanılan bir temayı gerçekten bağımlılık yapan bir deneyime dönüştürmeyi başarıyor. Łukasz Twardowski tarafından DELANIVO GAMES adı altında geliştirilen bu bağımsız proje, unutulmaz bir şey yaratmak için büyük bir ekibe ihtiyacınız olmadığını gösteren bir başka örnek.
Biraz zaman geçirdikten sonra nedenini anlayabiliyorum. Oyun, işleri eğlenceli ve ilgi çekici tutan bolca mekanikle sağlam bir temele sahip. Kontroller ve sunum söz konusu olduğunda kesinlikle bazı pürüzlü kenarlar olsa da, hiçbiri keyif almamın önüne geçecek kadar kötü değildi.
Göründüğünden Daha Fazlası

Oyun, en başından itibaren arka planda daha büyük bir şeylerin döndüğüne dair ipuçları veriyor. Bir denetçi olarak, var olmaması gereken bilgileri içeren ikinci bir defter keşfediyorsunuz. Belgelerin bir kopyasını aldıktan sonra, kendinizi aniden parmaklıklar ardında buluyorsunuz; dosyanızda adınız yok, hapsedilmeniz için bir açıklama yok ve ne kadar kalacağınıza dair bir işaret yok. Bunun yerine, kayıtlarınızda sadece tek bir kelime var: ZERO.
Bu da sıradan bir hapishane değil. Ara sıra ışıklar sönüyor ve geri geldiğinde başka bir mahkum ortadan kaybolmuş oluyor. Bu mahkumların nereye götürüldüğünü kimse bilmiyor ve kimse umursuyor gibi görünmüyor. Sıranın size geleceğinden korkarak, kaçmak için elinizden geleni yapmaya karar veriyorsunuz.
Bu aciliyet, çevrenizi deneyimleme şeklinizden geliyor. Koridorlarda karanlıkta ilerlerken, gardiyanlardan kaçmaya çalışırken, ani bir tehlike olmasa bile kendinizi huzursuz hissetmekten alıkoyamıyorsunuz.
Ne yazık ki, her şey amaçlandığı gibi çalışmıyor. Seslendirme sanatçısı kiralamanın tek kişilik bir geliştirici için mümkün olmadığını anlıyorum, bu yüzden yapay zeka tarafından üretilen seslerin kullanımını kınamıyorum. Ancak, seslendirmeleri inanılmaz derecede doğal değil ve aksi takdirde çok sürükleyici bir atmosferden uzaklaştırıyor.
Başı Beladan Uzak Durmak

PROCEDURE ZERO'nun özünde bir gizlilik oyunu. Hepsi devriye rotalarını öğrenmek, mümkün olduğunca sessiz kalmak için çömelmek ve size fırsatlar sunacak dikkat dağıtıcı unsurlar yaratmakla ilgili. Neyse ki, bir gardiyan sizi görürse, bu anında oyun sonu demek değil. Onlar araştırırken saklanmak için biraz zamanınız var ve sizi suçüstü yakalasalar bile, kaçma seçeneği her zaman var.
Bu kedi fare oyunu oldukça basit başlıyor ve hikayede ilerledikçe ve ek yetenekler kazandıkça hızla daha karmaşık hale geliyor.
Ancak hapishane hayatında gardiyanlarla başa çıkmaktan daha fazlası var. Ödüller ve daha da önemlisi itibar karşılığında çeşitli görevlerde yardım isteyen bolca mahkum ve grupla keşfedilecek tüm bir sosyal yönünüz var. Ancak seçimlerinizde dikkatli olmalısınız. Bir grubun müttefiki olmak, diğerinin düşmanı olmak anlamına gelir ve gardiyanları ortadan kaldırmaya ve mahkumları başa geçirmeye başladıkça bu rekabetler daha da önem kazanır.
Bu sistemler ne kadar keyifli olsa da, deneyim tamamen pürüzsüz değil. Kontroller biraz hantal hissettirebilir, hareket ve belirli eylemler beklediğiniz tepkisellikten yoksun. Bu sorunlar deneyimi tamamen baltalamasa da, oyun geliştikçe iyileşmesini görmek isteyeceğim alanlar.
Son Düşünceler

PROCEDURE ZERO'yu oynadıktan sonra, oynanışının ne kadar derin olduğuna gerçekten şaşırdım. Gizlilik ve hapishanenin sosyal dinamiklerinin birbirini nasıl etkilediği, hantal kontroller ve yapay zeka tarafından üretilen sesler bazen engel olsa bile size bolca düşündürecek bir şey sunuyor.
Steam'de Kasım 2026'da piyasaya sürülmesi planlanan oyunun ücretsiz demosunu şimdiden deneyebilirsiniz. Nispeten kompakt bir deneyim, ancak birinci şahıs gizlilik oyunlarından hoşlanıyorsanız ve düşmanlarınızla yüzleşmek yerine onları alt etmeyi tercih ediyorsanız, göz önünde bulundurmaya değer yeterli şey var.




