Night City laat je niet zomaar los. Je speelt Cyberpunk 2077 uit, sluit de game af, en op de een of andere manier zit die chroom-en-neon esthetiek drie dagen later nog steeds in je hoofd. Het goede nieuws: CD Projekt Red heeft de dystopische toekomst niet uitgevonden, en er zijn genoeg werelden die dat gat kunnen opvullen.
Hier is het overzicht van games die een vergelijkbare snaar raken, of je nu op zoek bent naar bedrijfscomplotten, geaugmenteerde protagonisten die met zichzelf in discussie gaan, of gewoon een stad die je dood wil hebben.
De games die het dichtst bij Night City komen
Deus Ex: Mankind Divided is de meest directe parallel op deze lijst. Het speelt zich af in 2029 en je speelt als Adam Jensen, een mechanisch geaugmenteerde agent die door Praag navigeert terwijl elke factie om hem heen liegt alsof het gedrukt staat. Er is een Illuminati-subplot, een ondergronds hackerscollectief en een centrale vraag of geaugmenteerde mensen wel recht hebben op basisrechten. De game opent in een verlaten luxe resort in Dubai tijdens een zandstorm, wat je alles vertelt wat je moet weten over de toewijding aan de sfeer. Als de corruptie van Night City je voornaamste drijfveer was, begin dan hier.
The Ascent kiest voor een isometrische aanpak, maar raakt precies dezelfde sfeer. Je bent een dwangarbeider onderaan de stadstoren van een megacorporatie wanneer het bedrijf plotseling van de ene op de andere dag failliet gaat. Niemand weet waarom, en het resulterende machtsvacuüm wordt al snel dodelijk. Het top-down perspectief is een toonverandering ten opzichte van de first-person immersie van Cyberpunk 2077, maar de neonverlichte wijken, het commentaar op bedrijfsmonopolies en de enorme dichtheid aan mensen die je proberen neer te schieten, voelen allemaal erg vertrouwd aan.
Wanneer de vibe belangrijker is dan het genre
Niet elke game op deze lijst ziet eruit als Night City. Sommige voelen gewoon zo.
The Witcher 3: Wild Hunt is middeleeuwse fantasy, geen sci-fi, maar het komt van dezelfde studio en hanteert dezelfde ontwerpfilosofie: er zijn geen zuivere keuzes en de mensen aan de macht zijn bijna altijd erger dan de monsters. Als je beide games achter elkaar speelt, wordt duidelijk dat CD Projekt Red morele ambiguïteit als een kernmechaniek beschouwt, niet als een marketingpraatje. De onlangs uitgebrachte remaster maakt dit op dit moment een makkelijke aanbeveling.
Observer kiest voor de psychologische horror-route. Daniel Lazarski is een neurale detective die misdaden onderzoekt door direct in te pluggen in de herinneringen van mensen, inclusief de doden. De wereld is geteisterd door een digitale plaag genaamd de nanophage, en de geaugmenteerde politie die de traditionele wetshandhaving heeft vervangen, is ongeveer zo betrouwbaar als je zou verwachten. Qua gameplay speelt het totaal niet als Cyberpunk 2077, maar beide games blijven dezelfde vraag stellen: hoeveel van jezelf kun je vervangen voordat je ophoudt jezelf te zijn?
Rustigere dystopieën die de moeite waard zijn
Cloudpunk schrapt de combat volledig. Je speelt als Rania, een bezorger voor een illegale koeriersdienst, die op haar allereerste werkdag door een verticale sci-fi stad navigeert. De regels zijn simpel: mis geen bezorging, open nooit het pakket. De stad om haar heen leeft van surveillance, bedrijfscontrole en mensen die simpelweg proberen te overleven. Het is een tragere ervaring dan Cyberpunk 2077, maar de wereldopbouw komt harder aan dan je zou verwachten van een game waarin je hoofdtaak het afleveren van pakketjes is.
VA-11 HALL-A is nog rustiger. Je bent Jill Stingray, een barman in Glitch City, waar nanomachines het dagelijks leven reguleren en je klanten allemaal met hun eigen problemen kampen. De gameplay bestaat uit het mixen van drankjes. De eigenlijke ervaring is luisteren naar gewone mensen die door een buitengewone dystopie navigeren, gesprek voor gesprek. Het is de meest intieme game op deze lijst, en degene die waarschijnlijk het langst bij je zal blijven.
De twee wildcards
Watch Dogs: Legion ruilt de vaste identiteit van V in voor iets experimentelers: je kunt vrijwel iedereen in een surveillance-staat Londen rekruteren en als hen spelen. Een gepensioneerde huurmoordenaar, een chauffeur, een bouwvakker met een spijkerpistool. De hacking-mechanics en de open-world structuur voelen vertrouwd als je tijd in Night City hebt doorgebracht, en het centrale thema van collectief verzet tegen autoritaire tech-controle past precies in dezelfde genre-discussie.
Ghostwire: Tokyo is de grootste afwijking qua toon. Wanneer Akito een fataal ongeluk overleeft omdat een ontheemde spectrale detective genaamd KK zijn lichaam bezit, vechten de twee tegenstribbelende partners tegen een occultist die het grootste deel van de bevolking van Tokio heeft veranderd in stapels kleding en ronddwalende geesten. Het gaat minder over hebzucht van bedrijven en meer over urban legends die werkelijkheid worden. Maar de dichte, sfeervolle verkenning van de stad en de dynamiek tussen twee entiteiten die één lichaam delen, doen meer denken aan de dynamiek tussen V en Johnny Silverhand dan je aanvankelijk zou verwachten.
Wat dit betekent voor spelers die klaar zijn met Night City
Het cyberpunk-genre is groter dan één enkele game, en Cyberpunk 2077 is slechts één toegangspunt van de vele. Deze games bestrijken het volledige spectrum, van top-down shooters tot bartending-sims, van psychologische horror tot open-world hacking-sandboxes. Elk van deze games vindt een andere invalshoek voor dezelfde kernvragen over technologie, identiteit en wat er gebeurt met gewone mensen wanneer de systemen die hen moeten beschermen, juist zijn ontworpen om hen uit te buiten.
Voor spelers die dieper in de wereld van Night City zelf willen duiken voordat ze verdergaan, heeft de Cyberpunk 2077 guide collectie alles, van build-optimalisatie tot verborgen quest-paden. En als je breder in het genre wilt kijken, is de volledige gaming guides hub een solide startpunt voor welke wereld je ook besluit om als volgende in te duiken.
