De meeste retro-geïnspireerde games knikken naar dezelfde korte lijst van onaantastbare klassiekers. Zelda. Castlevania. Metroid. Chrono Trigger. Je kunt de esthetiek bijna voorspellen vanaf de eerste screenshot. ChainStaff, de nieuwe release van indie-ontwikkelaar Mommy's Best Games, doet iets werkelijk anders: het reikt terug naar de vergeten hoeken van de gamegeschiedenis en haalt iets tevoorschijn dat volledig nieuw aanvoelt.
De Commodore Amiga belde, en hij wil dat je dit ziet
Het ding met de visuele identiteit van ChainStaff: het ziet er niet uit als een liefdesbrief aan Nintendo. Het ziet eruit als een gloednieuwe game voor de Commodore Amiga. De hyperverzadigde kleuren, surrealistische architectuur en de meedogenloze parade van oversized laser-afschietende insecten en schaaldieren roepen de psychedelische box art van Psygnosis-titels uit de late jaren '80 en vroege jaren '90 op, games die beroemd waren om hun bizarre buitenaardse landschappen en gewilde cover art. Hemelse kwallenranken fungeren als platforms. Reusachtige rode vlinders bestaan puur voor visuele sfeer. Een vis ter grootte van een scherm is slechts een obstakel.
Alleen al het vijandontwerp leest als een koortsdroom uit een vergeten arcadekast. Buitenaardse varkens met neonkleurige aanvalskapsels. Vliegende adelaar-slang hybriden. Een gigantische schedel die je van binnenuit kapotschiet. Enorme vlinder-geweer-draken. Vierkante vliegende uilenkoppen groot genoeg om op te staan, die hele platform-hoppende sequenties vormen. Elke stage introduceert iets excentrieker dan de vorige, als het bladeren door prog rock albumhoezen uit een parallelle dimensie waar game design nooit conservatief werd.
gevaar
ChainStaff is nu beschikbaar op Steam, PS4, PS5, Xbox One, Xbox Series S/X en Nintendo Switch, uitgegeven door Mommy's Best Games.
Wat de chainstaff zelf het vermelden waard maakt
De visuele chaos zou minder betekenen als de kernmechanieken het niet ondersteunden. Het leveldesign van ChainStaff put uit de vrije, open en verticale lay-outs van oude computer run-and-guns zoals Turrican, waardoor spelers echte ruimte krijgen om te bewegen. Die ruimte bestaat om een reden: het titelwapen eist het.
De chainstaff functioneert tegelijkertijd als een grijphaak, een platform, een schild en een speer. Dat soort multi-role veelzijdigheid is niet zomaar een design-flair; de levels zijn gebouwd rond het dwingen van spelers om alles te gebruiken. De open verticale architectuur en de flexibiliteit van het wapen voeden elkaar direct, wat hier de sleutel is bij het scheiden van echt retro vakmanschap van oppervlakkige nostalgie-lokkers.
Waarom Mommy's Best Games dit steeds goed doet
ChainStaff bestaat niet op zichzelf. Mommy's Best Games heeft een catalogus opgebouwd die leest als een ROM-roulette die over decennia en continenten spint. Bumpy Grumpy kanaliseert de eenvoud van vroege jaren '80 arcade, met strakke zwarte contouren en platte kleuren die er eerlijk gezegd uitzien alsof ze "SCROLLING!" zouden adverteren als een belangrijk kenmerk. De lane-changing mechanic is ook niet zomaar een esthetische hommage; die strenge bewegingsbeperkingen creëren een gefocuste, score-jagende ervaring die echt modern aanvoelt.
Shoot 1UP DX gaat verder, met multi-directioneel schieten en scrollen dat echo's van Konami's hybride shmups Salamander en Stinger, maar presenteert de directionele verschuiving als een soepele keuze tussen vertakkende paden in plaats van een schokkende mechanische schakelaar. Dat is een betekenisvol designonderscheid, geen cosmetisch onderscheid.
Wat de meeste spelers missen, is dat deze games niet nostalgisch zijn op de manier waarop de meeste retro-geïnspireerde releases dat zijn. Ze reconstrueren niet het uiterlijk van geliefde klassiekers. Ze graven de ideeën op die begraven liggen in games die de meeste mensen nooit hebben gespeeld, en herbouwen die ideeën vervolgens met een moderne designgevoeligheid erbovenop.
Retro heeft meer terrein over dan het genre suggereert
De relatie van de indie-scene met retro-esthetiek is bijna zelfdestructief geworden. Wanneer elke pixel-art platformer dezelfde Metroid-meets-Castlevania formule nastreeft, voelt de esthetiek niet langer als een creatieve keuze en begint het te voelen als een standaardinstelling. ChainStaff is een nuttige herinnering dat het verleden van gaming enorm is, en het grootste deel ervan is nog niet ontgonnen.
Er zijn Tsjechische actiegames, onvertaalde Japanse vakantieavonturen en psychedelische shooters uit het Amiga-tijdperk die nooit de erkenning kregen die ze verdienden. Ontwikkelaars die bereid zijn verder te kijken dan de canonieke shortlist, zullen referentiepunten vinden die hun werk echt verrassend laten aanvoelen in plaats van comfortabel bekend.
ChainStaff is nu uit op alle grote platforms. Als je meer wilt weten over wat de indie-scene momenteel produceert, zorg er dan voor dat je meer bekijkt:
