Dertig jaar na de start van een van de meest iconische franchises in gaming, belooft Tomb Raider: Legacy of Atlantis precies te worden waar fans van het eerste uur op hebben gewacht. Hands-on tijd met de game bevestigde wat de trailers al lieten doorschemeren: dual pistols, acrobatische traversal en een Lara Croft die rechtstreeks uit het gouden tijdperk van de serie lijkt te komen. Tomb Raider: Legacy of Atlantis verschijnt vóór het einde van dit jaar op Nintendo Switch 2, PC, PS5 en Xbox Series X/S.
Wat 30 minuten in Peru ons echt vertelt
Tijdens de hands-on sessie werden spelers in Peru gedropt, waar ze door omgevingen slingerden en vochten tegen dinosaurussen. Die ene zin zegt eigenlijk alles over de toon van deze game. Dit is niet de realistische, grimmige survival-Lara uit de reboot-trilogie. Dit is de Lara die voor haar plezier tombes raidt, gevatte opmerkingen maakt en eerst schiet.
De acrobatiek voelt responsief en weloverwogen aan, niet de zweverige, overmatig ondersteunde movement die na de reboot in de serie sloop. De dual pistols zijn terug als essentieel onderdeel van de combat-identiteit, niet als cosmetische knipoog. Het punt is: alleen al deze twee details vertegenwoordigen een bewuste verschuiving in de designfilosofie, en 30 minuten was genoeg om dat te voelen.
De klassieke formule, niet alleen de klassieke look
Wat de meeste spelers missen als ze praten over de "klassieke Lara", is dat het nooit alleen om het character design ging. Het ging om het gevoel van de game, het zelfvertrouwen in de movement, en de manier waarop combat en exploration in elkaar overvloeiden zonder dat een van beide elementen zich hoefde te verontschuldigen voor zijn bestaan. Legacy of Atlantis lijkt dat te begrijpen.
Dat een aanzienlijk deel van de game zich in Peru afspeelt en er dinosaurussen in voorkomen, is geen toeval. Dat is een directe verwijzing naar de Lost Valley uit de originele Tomb Raider, een level dat de bereidheid van de serie definieerde om volledig over de top te gaan en dat te laten werken. De ontwikkelaars laten duidelijk zien uit welk tijdperk van de franchise ze putten.
Een franchise op een kruispunt, de juiste kant op
De reboot-trilogie die in 2013 begon had zijn publiek, maar het was ook jarenlang een afwijking van wat de originele games zo speciaal maakte. De jongere Lara was op haar eigen manier boeiend, maar de serie verloor gaandeweg de pulpy, avontuurlijke randjes die haar onderscheidden van elke andere third-person actiegame op de markt.
Legacy of Atlantis doet niet alsof de reboot-era nooit heeft plaatsgevonden, maar maakt wel duidelijk waar de franchise thuishoort. Het belangrijkste is dat dit geen nostalgie om de nostalgie is. De traversal, combat en keuzes in de setting suggereren allemaal een team dat heeft bestudeerd waarom de vroege games werkten en daarop heeft voortgebouwd, in plaats van alleen een klassiek jasje over een modern template te trekken.
Voor spelers die voor de lancering alvast goed beslagen ten ijs willen komen, zijn de Tomb Raider: Legacy of Atlantis guides de plek om alles bij te houden naarmate er meer hands-on coverage en details verschijnen. Bredere gaming guides zijn ook het bookmarken waard naarmate het releasevenster nadert en het volledige plaatje van wat Legacy of Atlantis te bieden heeft duidelijk wordt.
