Stel je voor: het is 2015, je loopt met Max Caulfield door de gangen van Blackwell Academy, en Syd Matters zingt zachtjes "to all of you American girls..." door je koptelefoon. Nog voordat je de rewind-mechanic hebt aangeraakt, heeft Life is Strange je al precies verteld wat voor soort game het is.
Dat openingsmoment met muziek is nu 11 jaar oud. Het werkt nog steeds.
Waarom gelicentieerde muziek in games vroeger als een bijzaak voelde
Voor het grootste deel van de gamegeschiedenis dienden gelicentieerde nummers een vrij rechttoe rechtaan doel. Guitar Hero gaf je de fantasie om ze uit te voeren. Grand Theft Auto gebruikte radiostations om een authentieke sfeer uit die periode op te bouwen. Sport- en racespellen stapelden hun menu's vol met gelicentieerde nummers omdat energie en merkbekendheid exemplaren verkochten.
Het sleutelwoord hier is dat de muziek grotendeels decoratief was. Het bestond naast de game, niet erin.
Dat begon te verschuiven toen episodische games in het midden van de jaren 2010 explodeerden. Het verspreiden van een verhaal over vijf of zes afleveringen veranderde het ritme van hoe spelers games consumeerden, waardoor ze zich dichter bij prestige-tv voelden. En prestige-tv behandelt zijn muziek, op zijn best, als een personage. Denk aan hoe The Fray's "How to Save a Life" anders binnenkwam in een Scrubs-aflevering dan ooit op de radio. Context transformeert een nummer.
Telltale Games begreep dit al vroeg. Tales from the Borderlands dat een aflevering opent met Jungle's "Busy Earnin'" is een perfect voorbeeld van een ontwikkelaar die een gelicentieerd nummer gebruikt om de toon te zetten voordat er ook maar één woord dialoog is gesproken. Maar zelfs de beste momenten van Telltale voelen als het dekken van de tafel vergeleken met wat ontwikkelaar Dontnod Entertainment heeft neergezet met Life is Strange.
Wat Dontnod goed deed dat de meeste studio's missen
Life is Strange leunt op een heel specifieke soort sfeervolle indie rock. Vervormde akoestische gitaren. Nummers die klinken alsof ze om 2 uur 's nachts in iemands appartement zijn opgenomen. Artiesten die klinken alsof ze iets verwerken dat ze nog niet helemaal hebben uitgezocht.
Die experimentele, enigszins rafelige kwaliteit weerspiegelt de game zelf. Dontnod was een Franse studio die haar best deed om het tienerleven in de Amerikaanse Pacific Northwest te vangen, en de naden zijn op sommige plaatsen zichtbaar. De dialoog bevat enkele ronduit beruchte zinnen ("welcome to the moshpit, shaka brah" leeft al een decennium gratis in de gamecultuur). Maar de muziekkeuze compenseert veel daarvan, omdat het emotioneel eerlijk is, zelfs als het script dat niet is.
Wat de meeste spelers missen, is hoe bewust de soundtrack escaleert. De vroege afleveringen voelen als een coming-of-age playlist, warm en licht melancholisch. Tegen de laatste aflevering is de muziek verschoven naar iets zwaarders, meer berustend. De game verdient zijn eindnummer.
gevaar
Het laatste nummer, Foals' "Spanish Sahara," speelt ongeacht welke einde je kiest, en het werkt voor beide. Dat is geen geluk. Dat is precieze curatie.Spanish Sahara en de kunst van het perfecte eindnummer
"Spanish Sahara" van Foals is een van die nummers die zo langzaam opbouwen dat je bijna niet merkt dat het je overneemt. Tegen de tijd dat het zijn hoogtepunt bereikt, ben je al verdwenen. Toegepast op de finale van Life is Strange, of je nu naar een begrafenis kijkt, wegrijdt van een verwoeste stad, of zit met het gewicht van alles wat Max niet kon oplossen, het nummer absorbeert het allemaal.
Het nummer zit vol met genoeg ambiguïteit om meerdere emotionele interpretaties tegelijk te dragen. Dat is zeldzaam. De meeste gelicentieerde nummers zijn te specifiek om te werken bij verschillende spelerskeuzes. "Spanish Sahara" past op de een of andere manier bij elke versie van het einde, daarom bracht Deck Nine het terug voor Life is Strange: Reunion toen spelers de Dead Timeline-versie van Chloe Price tegenkwamen.
Die callback is de sterkst mogelijke goedkeuring van de muziekregie van het originele spel. Je herbezoekt een nummer elf jaar later niet, tenzij het iets echts betekende.
Reunion en de lange schaduw van de originele soundtrack
Life is Strange: Reunion heeft onlangs het tien jaar durende verhaal van Max Caulfield en Chloe Price afgerond, en de muziek ervan heeft enkele sterke momenten. Het horen van Girl in Red's "I'll Die Anyway" vroeg in Reunion heeft veel impact gezien de context. De serie heeft een consistente curatie-instinct behouden in al zijn delen.
Maar het originele spel heeft een lat gelegd die echt moeilijk te overtreffen is. De soundtrack voelde minder als een playlist samengesteld door een muzieksupervisor en meer als een document van een specifieke emotionele toestand. Rafelig, oprecht, en net onafgewerkt genoeg om echt te voelen.
Voor een diepere kijk op hoe games in de hele branche omgaan met muziek en audio-ontwerp, blader door de nieuwste recensies om te zien hoe recente releases zich verhouden. En als de Life is Strange-serie je zin geeft om andere verhalende games met uitzonderlijke soundtracks opnieuw te bezoeken, bekijk dan meer gidsen om je volgende speelsessie te vinden.
