"Ik sta helemaal achter makkelijke modi, alsjeblieft."
Dat is Jennifer English die haar relatie met de moeilijkere games samenvat, en eerlijk? Herkenbaar. English, het best bekend van het inspreken van Shadowheart in Baldur's Gate 3 en Maelle in Clair Obscur: Expedition 33, ging zitten met Radio Times Gaming om te praten over haar geschiedenis met games, en het blijkt dat ze een behoorlijke reis heeft afgelegd, van PlayStation-verboden als kind tot volledige toewijding aan roguelites.
Van Soul Blade-verboden tot volwaardige gamer
English beschrijft hoe ze als kind "verbannen werd van de PlayStation" omdat ze Soul Blade speelde en daarna "echt gewelddadig werd" tegen haar broer/zus. Ze noemt ook Spyro, Crash Bandicoot en The Sims als kinderstapstenen, en merkt op dat ze urenlang kon "hyperfocussen" op het laatste spel en weigert ernaar terug te keren omdat ze precies weet wat er zou gebeuren.
Na die vroege fase zegt ze dat ze lange tijd "gewoon niet echt" games speelde. Wat haar terugbracht? Erin spelen.
Hoe BG3 en Expedition 33 een poort werden
Het spelen van zowel Baldur's Gate 3 als Clair Obscur: Expedition 33 fungeerde als wat English een "gateway drug" noemt om weer te gaan gamen. Nu is ze "verschillende dingen aan het proberen" en geniet ze van het proces, zelfs als die dingen niet helemaal aanslaan bij haar.
Het ding is echter: haar smaak in games is behoorlijk specifiek geworden. Hades is een vaste prik geworden. "Het is recentelijk een grote geweest voor me, en een echte troost als ik gestrest was," vertelde ze aan Radio Times Gaming, voordat ze onmiddellijk de ironie erkende: "hoewel het als spel behoorlijk stressvol is."
info
English spreekt ook een personage in Elden Ring, dat stevig in de categorie van straffende games valt. Dus de grens tussen games die ze aankan en games die ze niet aankan, is iets genuanceerder dan pure moeilijkheidsgraad.Het Silksong-probleem
Als het op Hollow Knight: Silksong aankomt, is English zich bewust van haar positie. Ze noemde het direct en zei "ik kijk naar jou" voordat ze toegaf dat ze "er te slecht in is" om het goed te spelen.
Wat de meeste spelers missen in deze opmerking is de milde ironie dat English al heeft meegewerkt aan Elden Ring, een spel dat volwassen spelers permanent hun controllers heeft laten neerleggen. De kloof tussen "games waar ik in heb gesproken" en "games die ik daadwerkelijk kan spelen" is blijkbaar groot, en daar is ze oké mee.
Ze sluit haar gaming-oorsprongsverhaal af met oprechte warmte: "Het is zo'n vreugde geweest om er weer in te duiken en ik ben Baldur's Gate 3 daar echt dankbaar voor." Voor meer over de games die spelers momenteel verslaafd houden, zorg ervoor dat je meer bekijkt:
