Adam Fern, mede-oprichter van PoP, heeft onlangs een hernieuwd debat rond het play-to-earn (P2E) model in web3 gaming aangewakkerd met een openhartig artikel getiteld “Play to Earn is Dumb and Here's Why.” Zijn belangrijkste argument daagt de duurzaamheid en het ontwerp van P2E uit, en suggereert dat het vermengen van plezier met financiële prikkels beide elementen van de game-ervaring kan schaden.
Waarom Play-to-Earn Games Falen
Het Kernargument: Plezier vs. Financiën
Volgens Fern concurreert het introduceren van verdienen als een kernmechanisme in games direct met het idee van plezier. Met een verwijzing naar Maslow's hiërarchie van behoeften merkt hij op dat inkomsten genereren meer dringende menselijke behoeften adresseert dan entertainment. Als gevolg hiervan krijgen financiële motivaties onvermijdelijk voorrang op genot. Deze verschuiving, zo betoogt hij, vervormt het doel van games en ondermijnt de langetermijnwaarde van spelersbetrokkenheid.
Fern verwijst naar zijn eigen ervaring met Pirate Nation om dit te illustreren. Aanvankelijk zag het project sterke post-token generation event (TGE) statistieken. Na verloop van tijd kwamen tokens echter geconcentreerd te liggen in de handen van partijen met verkeerde prikkels, wat uiteindelijk resulteerde in aanhoudende verkoopdruk en een dalende economie in de game. Volgens hem is dit patroon gebruikelijk bij de meeste P2E- en play-to-airdrop (P2A)-campagnes die het afgelopen jaar zijn gezien.
Zijn conclusie is duidelijk: game-ontwikkelaars moeten ernaar streven titels te bouwen die inherent de moeite waard zijn om te spelen (zelfs spellen waarvoor spelers bereid zouden zijn te betalen) in plaats van spellen die spelers betalen om deel te nemen.
Waarom Play-to-Earn Games Falen
Alternatieve Perspectieven: Kan P2E Worden Hersteld?
Andere stemmen in de web3-ruimte hebben nuances toegevoegd aan deze lopende discussie.
Loopify, een andere commentator in de industrie, is het op sommige fronten eens met Fern. Hij stelt dat tokendistributie moet worden behandeld als een marketinguitgave in plaats van een langetermijnstrategie voor gebruikersbehoud. Hij wijst erop dat weinig web3 games succesvol gebruik hebben gemaakt van tokenbeloningen voor gebruikersacquisitie (UA), en noemt Sleepagotchi als een zeldzaam voorbeeld met een positief rendement op beloningsuitgaven (RORS). Zijns inziens komt het meeste succes op dit gebied voort uit cryptogames die zijn ontworpen voor een web2-publiek.
Heimdall, de hoofdeconoom bij Citadel, biedt een tegenargument. Hij gelooft dat plezier en financiën kunnen samengaan - maar alleen onder specifieke voorwaarden. De sleutel, zegt hij, is concurrentie. In de aanpak van Citadel, die is geïnspireerd op EVE Online, zijn tokenbeloningen gekoppeld aan reëel risico, zoals activavernietiging, wat betekenisvolle inzetten en onderlinge afhankelijkheden introduceert. Voor Heimdall moeten inkomsten natuurlijk voortkomen uit speler-tot-speler waarde-uitwisseling in een functionerende economie binnen de game. “Verdienen is slechts een bijproduct van een echte economie,” merkt hij op.
Waarom Play-to-Earn Games Falen
Tokenontwerp en Langetermijnprikkels
Apix voegt zich ook bij het gesprek door te benadrukken dat het probleem mogelijk niet de aanwezigheid van tokens zelf is, maar eerder hoe ze in de game zijn geïntegreerd. Hij merkt op dat token-gebaseerde beloningen vaak kunstmatig aanvoelen en gecompliceerd worden door de aanwezigheid van vergrendelde tokens die in handen zijn van teams en investeerders, wat neerwaartse druk op de tokenwaarde kan creëren vanwege hun prikkel om te verkopen.
Apix haalt voorbeelden aan uit bestaande ecosystemen zoals Gigaverse en CS:GO, waar spelers kunnen "verdienen" via item-economieën gedreven door vraag, niet door tokenspeculatie. Deze modellen, hoewel niet expliciet getokeniseerd, tonen aan dat duurzame economieën binnen games kunnen gedijen wanneer waarde organisch wordt gecreëerd door spelersactiviteit en vraag. Hij geeft echter ook toe dat deze economieën nog steeds indirect kunnen worden beïnvloed door de vooruitzichten van toekomstige tokenallocaties.
BEN.ZZZ van Cambria deelt vergelijkbare zorgen over de impact van utility tokens die in handen zijn van teams en investeerders. Hij vraagt zich af of de bestaande op tokens gebaseerde prikkelstructuren in staat zijn om langetermijnwaardecreatie te ondersteunen zonder volatiliteit te veroorzaken of kortetermijndenken aan te moedigen.
Waarom Play-to-Earn Games Falen
Naar Beter Prikkelontwerp in Web3 Games
Deze groeiende kritiek wijst op een bredere consensus: het play-to-earn model, in zijn huidige vorm, is gebrekkig. Hoewel sommigen beweren dat de hele premisse onhoudbaar is, geloven anderen dat het model kan werken als het doordacht wordt herontworpen. Of het nu gaat om concurrerende economieën binnen games, betere systemen voor beloningsverdeling, of geheel nieuwe prikkelmechanismen, het pad vooruit vereist een verschuiving in hoe web3 games waardecreatie benaderen.
Zoals Charlie Munger ooit zei: "Laat me de prikkel zien en ik laat je het resultaat zien." In de context van web3 gaming herinnert dit citaat eraan dat het ontwerp van prikkelssystemen uiteindelijk het succes (of falen) van elke game-economie zal bepalen.
Bron: GamingChronicles
