ลองจินตนาการดูสิ: ปี 2015 คุณกำลังพา Max Caulfield เดินไปตามโถงทางเดินของ Blackwell Academy และ Syd Matters กำลังร้องเพลง "to all of you American girls..." เบาๆ ผ่านหูฟังของคุณ ก่อนที่คุณจะแตะกลไกการย้อนเวลา Life is Strange ก็ได้บอกคุณแล้วว่ามันเป็นเกมประเภทไหน
ช่วงเวลาดนตรีเปิดตัวนั้นมีอายุ 11 ปีแล้ว มันยังคงใช้ได้ดี
ทำไมเพลงประกอบที่ได้รับลิขสิทธิ์ในเกมถึงเคยรู้สึกเหมือนเป็นเรื่องรอง
ตลอดประวัติศาสตร์ของวงการเกม เพลงที่ได้รับลิขสิทธิ์ส่วนใหญ่มีวัตถุประสงค์ที่ค่อนข้างตรงไปตรงมา Guitar Hero มอบประสบการณ์แฟนตาซีในการแสดงเพลงเหล่านั้น Grand Theft Auto ใช้สถานีวิทยุเพื่อสร้างบรรยากาศที่สมจริงตามยุคสมัย เกมกีฬาและเกมแข่งรถใส่เพลงที่ได้รับลิขสิทธิ์ไว้ในเมนูของพวกเขา เพราะพลังงานและการจดจำแบรนด์ช่วยขายเกมได้
ประเด็นสำคัญคือ ดนตรีส่วนใหญ่เป็นเพียงส่วนประกอบตกแต่ง มันดำรงอยู่ควบคู่ไปกับเกม ไม่ใช่ส่วนหนึ่งของเกม
สิ่งนั้นเริ่มเปลี่ยนแปลงเมื่อเกมแบบแบ่งตอน (episodic games) ได้รับความนิยมอย่างมากในช่วงกลางทศวรรษ 2010 การเล่าเรื่องที่กระจายออกไปห้าหรือหกตอนได้เปลี่ยนจังหวะการเสพเกมของผู้เล่น ทำให้พวกเขารู้สึกใกล้เคียงกับรายการทีวีระดับพรีเมียมมากขึ้น และรายการทีวีระดับพรีเมียมที่ดีที่สุดจะปฏิบัติต่อดนตรีของมันราวกับเป็นตัวละคร ลองนึกถึงวิธีที่เพลง "How to Save a Life" ของ The Fray ให้ความรู้สึกแตกต่างออกไปในตอนหนึ่งของ Scrubs มากกว่าที่เคยได้ยินทางวิทยุ บริบทสามารถเปลี่ยนแปลงเพลงได้
Telltale Games เข้าใจสิ่งนี้ตั้งแต่เนิ่นๆ การเปิดตอนของ Tales from the Borderlands ด้วยเพลง "Busy Earnin'" ของ Jungle เป็นตัวอย่างที่สมบูรณ์แบบของนักพัฒนาที่ใช้เพลงที่ได้รับลิขสิทธิ์เพื่อกำหนดโทนก่อนที่จะมีบทสนทนาใดๆ หลุดออกมา แต่แม้แต่ช่วงเวลาที่ดีที่สุดของ Telltale ก็ยังรู้สึกเหมือนเป็นการปูทาง เมื่อเทียบกับสิ่งที่นักพัฒนา Dontnod Entertainment ทำได้สำเร็จกับ Life is Strange
สิ่งที่ Dontnod ทำได้ดีที่สตูดิโอส่วนใหญ่พลาดไป
Life is Strange ดึงเอาแนวเพลงอินดี้ร็อกที่เต็มไปด้วยอารมณ์ความรู้สึกเฉพาะตัว กีตาร์อะคูสติกที่บิดเบือน เสียงเพลงที่ให้ความรู้สึกเหมือนถูกบันทึกในอพาร์ตเมนต์ของใครบางคนตอนตี 2 ศิลปินที่ฟังดูเหมือนกำลังประมวลผลบางสิ่งที่พวกเขายังไม่เข้าใจอย่างถ่องแท้
คุณภาพที่ทดลองและดูเหมือนจะหยาบๆ เล็กน้อยนั้นสะท้อนถึงตัวเกมเอง Dontnod เป็นสตูดิโอจากฝรั่งเศสที่พยายามคาดเดาชีวิตวัยรุ่นในแปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือของอเมริกา และรอยต่อก็ปรากฏให้เห็นในบางจุด บทสนทนามีบางประโยคที่โด่งดังอย่างแท้จริง ("welcome to the moshpit, shaka brah" อยู่ในวัฒนธรรมเกมมานานนับทศวรรษ) แต่การเลือกเพลงได้กลบเกลื่อนสิ่งเหล่านั้นไปมาก เพราะมันมีความจริงใจทางอารมณ์ แม้ว่าบทจะไม่ได้เป็นเช่นนั้นก็ตาม
สิ่งที่ผู้เล่นส่วนใหญ่พลาดไปคือการที่เพลงประกอบค่อยๆ ทวีความรุนแรงขึ้นอย่างจงใจ ตอนแรกๆ ของเกมให้ความรู้สึกเหมือนเพลย์ลิสต์เพลงช่วงวัยรุ่น อบอุ่นและเศร้าเล็กน้อย แต่เมื่อถึงตอนสุดท้าย เพลงได้เปลี่ยนไปเป็นสิ่งที่หนักหน่วงและยอมรับชะตากรรมมากขึ้น เกมสมควรได้รับเพลงตอนจบของมัน
Spanish Sahara และศิลปะแห่งเพลงตอนจบที่สมบูรณ์แบบ
"Spanish Sahara" โดย Foals เป็นหนึ่งในเพลงที่ค่อยๆ สร้างขึ้นจนคุณแทบไม่ทันสังเกตว่ามันกำลังครอบงำคุณ เมื่อถึงจุดสูงสุด คุณก็หลุดไปแล้ว เมื่อนำมาใช้กับฉากจบของ Life is Strange ไม่ว่าคุณจะกำลังดูงานศพ ขับรถออกจากเมืองที่ถูกทำลาย หรือนั่งอยู่กับน้ำหนักของทุกสิ่งที่ Max ไม่สามารถแก้ไขได้ เพลงนั้นก็ซึมซับทุกสิ่ง
เพลงนี้เต็มไปด้วยความคลุมเครือเพียงพอที่จะรองรับการตีความทางอารมณ์ที่หลากหลายพร้อมกันได้ นั่นเป็นเรื่องที่หาได้ยาก เพลงที่ได้รับลิขสิทธิ์ส่วนใหญ่มีความเฉพาะเจาะจงเกินไปที่จะใช้ได้กับทางเลือกของผู้เล่นที่แตกต่างกัน "Spanish Sahara" สามารถเข้ากันได้กับทุกเวอร์ชันของตอนจบ ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไม Deck Nine จึงนำเพลงนี้กลับมาใช้ใน Life is Strange: Reunion เมื่อผู้เล่นได้พบกับ Chloe Price ในเวอร์ชัน Dead Timeline
การอ้างอิงถึงเพลงนั้นเป็นการรับรองที่แข็งแกร่งที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ของการกำกับดนตรีของเกมต้นฉบับ คุณจะไม่ย้อนกลับไปหา เพลงเมื่อสิบเอ็ดปีที่แล้ว เว้นแต่ว่ามันจะมีความหมายที่แท้จริง
Reunion และเงาอันยาวนานของเพลงประกอบต้นฉบับ
Life is Strange: Reunion เพิ่งจบเรื่องราวสิบปีของ Max Caulfield และ Chloe Price และเพลงประกอบของเกมก็มีช่วงเวลาที่น่าประทับใจ การได้ยินเพลง "I'll Die Anyway" ของ Girl in Red ในช่วงต้นของ Reunion ให้ความรู้สึกที่หนักแน่นเมื่อพิจารณาจากบริบท ซีรีส์นี้ได้รักษาสัญชาตญาณในการคัดสรรอย่างสม่ำเสมอในทุกภาค
แต่เกมต้นฉบับได้ตั้งมาตรฐานที่ยากจะก้าวข้าม เพลงประกอบของมันให้ความรู้สึกเหมือนไม่ใช่เพลย์ลิสต์ที่รวบรวมโดยผู้กำกับเพลง แต่เหมือนเป็นบันทึกของสภาวะทางอารมณ์ที่เฉพาะเจาะจง หยาบๆ จริงใจ และยังไม่ขัดเกลาพอที่จะให้ความรู้สึกสมจริง
สำหรับการเจาะลึกว่าเกมทั่วทั้งอุตสาหกรรมจัดการกับดนตรีและการออกแบบเสียงอย่างไร สำรวจรีวิวล่าสุด เพื่อดูว่าเกมที่เพิ่งเปิดตัวใหม่ๆ เปรียบเทียบกันอย่างไร และหากซีรีส์ Life is Strange ทำให้คุณอยากย้อนกลับไปเล่นเกมเล่าเรื่องอื่นๆ ที่มีเพลงประกอบยอดเยี่ยม ตรวจสอบคู่มือเพิ่มเติม เพื่อค้นหาเกมต่อไปของคุณ
