Sandfall Interactive kreatif direktörü Guillaume Broche, çoğu geliştiricinin halka açık bir şekilde asla itiraf etmeyeceği bir şeyi dile getirdi: Clair Obscur: Expedition 33 oyunundaki kusurlar kasıtlıydı ve o, bu durumdan gayet memnun.
YouTube kanalı Konbini ile yakın zamanda yaptığı bir röportajda Broche, eleştirel başarı dalgasını arkasına alan yeni bir stüdyodan nadiren duyacağınız bir doğrudanlıkla oyun tasarım felsefesini ortaya koydu. Kısaca argümanı şu: Mükemmellik arayışıyla her pürüzü törpüleyen oyunlar, onları ilk etapta ilginç kılan şeyleri kaybetme eğilimindedir.
Mükemmellik sorunu
"Mükemmel olmaya çalışan, tüm kusurlarını gidermeye çalışan oyunlar genellikle gerçekten sıkıcıdır," dedi Broche. Bunu, karşı çıkılması zor kişisel bir benzetmeyle destekledi: "Teorim şu ki, bu tıpkı insanlar gibi. Mükemmel olmaya çalışan insanlar sıkıcıdır çünkü kişilikleri yoktur. Oysa biraz tuhaf taraflarını benimseyen insanlar, sonuçta ilginç olanlardır."
İlham verici kusurluluk için referans noktası neydi? Dante'nin "I should've been the one to fill your dark soul with light!" diye bağırdığı o meşhur Devil May Cry sahnesi. Broche, bu tür korumasız bir tuhaflığa sahip oyunları "gerçekten sevimli" olarak nitelendirdi ve bir oyunun kusurlarını görmenin ve onları önemsememenin, onunla bağ kurmanızı sağlayan şeyin bir parçası olduğunu söyledi.
İşin özü şu: Bu sadece sevimli bir felsefi duruş değil. Bu, birçok oyuncunun Expedition 33'ü tam olarak nasıl deneyimlediğinin bir açıklaması.
Kimsenin istemediği minigame'ler ve Sandfall bunu biliyordu
Broche, bu kasıtlı pürüzlerin Expedition 33'te nerede ortaya çıktığı konusunda spesifikti. Oyuncu kitlesinin önemli bir kısmını hüsrana uğratan minigame'lerin sorunsuz bir şekilde kabul görmesi zaten beklenmiyordu. "Onları yaparken biliyorduk: dayanılmaz olacaktı, insanlar çıldıracaktı ama bu işin eğlencesinin bir parçası. Komik olduğunu düşündük. Ve evet, kusurlu ama olsun, biz yine de ekliyoruz."
Bu oldukça samimi bir itiraf. Çoğu stüdyo, lansman sonrası geri bildirimlerden sonra böyle bir şeyi yamayla düzeltir veya yayın sonrası bir güncellemeyle sessizce kaldırırdı. Sandfall, kaosu komik bulduğu için yine de oyuna dahil etti. Buradaki kilit nokta, bunun kazara oluşan bir "jank" değil, bilinçli bir kreatif karar olmasıydı.
Bu neden sadece bir oyunun ötesinde önemli?
Broche'un yorumları, sektör için ilginç bir ana denk geliyor. Birçok büyük bütçeli yapım, kimsenin deneyimden kopmamasını sağlamak adına erişilebilirlik seçeneklerine, zorluk ölçeklendirmesine ve sürtünmeyi azaltmaya muazzam kaynaklar harcıyor. Sonuç ise genellikle yetkin ama unutulabilir hissettiren oyunlar oluyor.
Expedition 33 tam tersi yöne gitti. Oyunculardan turn-based bir RPG'de parry yapmalarını istedi. Geliştiricilerin kendilerinin bile "dayanılmaz" olarak tanımladığı minigame'leri ekledi. Broche'un ifadesiyle, "dışarıdan veya ticari bir perspektiften bakıldığında hiçbir anlam ifade etmeyen" tasarım kararlarıyla piyasaya sürüldü. Oyun yine de devasa bir kitleyle bağ kurmayı başardı.
Çoğu oyuncu Expedition 33'ün neden başarılı olduğunu konuşurken, tuhaflık ile duygusal rezonansın ayrı şeyler olmadığını gözden kaçırıyor. Oyunun yer yer garip olmaya istekli olması, daha büyük hamlelerinin neden hak edilmiş hissettirdiğinin bir parçası. Bu sistemlerin nasıl bir araya geldiği hakkında daha fazla bilgiyi kapsamlı incelememizde okuyabilirsiniz.
Broche, geliştiricilerin bozuk oyunlar çıkarıp buna sanat demesi gerektiğini savunmuyor. Çizdiği ayrım, gerçek bir kreatif inançtan kaynaklanan kusurlar ile komite tarafından tasarlanıp her uç durumun test edilerek sterilize edildiği ve insanları rahatsız edebilecek her şeyin kaldırıldığı o "cilalı" yapı arasındadır.
Eğer Expedition 33'e yeni başlıyorsanız ve pürüzler sizi hazırlıksız yakalamadan önce sistemlerini anlamak istiyorsanız, yeni başlayanlar rehberi, oyunun daha zorlu karşılaşmaları gelmeden önce başlamak için iyi bir yer.
