2023 yapımı bağımsız yürüme simülasyonu oyunu Exit 8, oyunculara tek, baskıcı bir kural sundu: anomaliyi fark et ya da tüm ilerlemeni kaybet. Basit bir önerme, gerçek anlamda rahatsız edici bir uygulama. Şimdi aynı floresan ışıklı koridor büyük ekrana taşındı ve film 10 Nisan'da ABD sinemalarında gösterime girdi.
Genki Kawamura (Japon bir yazar ve anime yapımcısı) tarafından yönetilen ve Toho tarafından yapımcılığı üstlenilen Exit 8 filmi, isimsiz bir "Kayıp Adam" olarak sonsuz bir metro koridoruna hapsolmuş Kazunari Ninomiya'yı başrole taşıyor. Kurulum, oyunu neredeyse birebir yansıtıyor. Değişen ise altındaki her şey.
Oyunun doğru yaptığı şeyler ve filmin üstüne inşa ettikleri
Orijinal Exit 8, oyuncunun döngüsel bir yer altı koridorunda gezindiği bir yürüme simülasyonudur. Savaş yok, lore yığınları yok, geleneksel anlamda ani korkutmalar yok. Kural acımasızca basit: Yanlış bir şey görürsen, geri dön. Bunu art arda sekiz kez doğru yaparsan kaçarsın. Bir anomaliyi kaçırırsan, yeniden başlarsın.
Bu yapı, şoktan ziyade sürekli dikkatten kaynaklanan belirli bir tür dehşet yaratır. Kawamura bunu açıkça anlamış, çünkü filmi oyunun mekaniklerini birebir kopyalamaya çalışmadan koridorun atmosferini koruyor.
İşte mesele şu: Yönetmen, kahramanına tam bir geçmiş hikaye ekleyerek gerçekten cesur bir karar veriyor. Döngü onu hapsetmeden hemen önce, Ninomiya'nın karakteri eski kız arkadaşından bir telefon alır. Hamile ve hastanede. Ondan bir cevap istiyor. Bu tek bilgi parçası her şeyi yeniden çerçeveliyor. Sonsuz koridor bir korku bulmacası olmaktan çıkıp duygusal felcin fiziksel bir tezahürü haline geliyor.
Üç adam, bir koridor, sürekli tekrarlanan bir döngü
Film, Kayıp Adam'ın yanı sıra iki erkek karakter daha tanıtıyor: yaşlı bir ofis çalışanı ve küçük bir çocuk. Ofis çalışanı kaçmak istiyor ama bunu çocuğu güvenli bir şekilde dışarı çıkarma sorumluluğuyla sürekli tartıyor. Kendini koruma ve hesap verebilirlik arasındaki gerilim, paylaştıkları her sahnede hissediliyor.
tehlike
Kawamura, filmi Maurice Ravel'in "Bolero"su ile açıyor; tamamen tek bir tekrarlayan melodi üzerine kurulu 15 dakikalık bir orkestral parça. Seçim ince değil ama işe yarıyor. Koridor ve kompozisyon aynı şeyi yapıyor.
Bu üç nesil yapısı, filme oyunun hiç ihtiyaç duymadığı tematik bir ağırlık katıyor. Exit 8 oyunu, sakladıkları sayesinde işliyor. Exit 8 filmi, ekledikleri sayesinde işliyor, özellikle de erkeklerin bir şey onları kırmaya zorlayana kadar nesiller boyunca aynı kaçınma kalıpları içinde döngüye girdiği fikri.
Sembolik koridor detayı, Exit 8
Bu uyarlama modeli oyun için neden önemli
Oyun uyarlamalarını tartışırken çoğu oyuncunun kaçırdığı şey, mekanikleri çevirmek ile anlamı çevirmek arasındaki farktır. Sonic filmleri karakteri çeviriyor. The Last of Us serisi olay örgüsünü çeviriyor. Exit 8 filmi, orijinalini rahatsız edici kılan şeyin duygusal çekirdeğini çeviriyor: mantıkla çıkamayacağınız bir döngüde sıkışıp kalma hissi.
Kawamura, kaynak materyali lisanslanacak bir mülk olarak görmüyor. Genişletilmeye değer bir metafor olarak görüyor. Oyundaki koridor mantığı reddettiği için ürkütücü. Filmdeki koridor aynı nedenden dolayı ürkütücü, ama şimdi kişisel de. Bu ayrım, yetkin bir uyarlamayı ilginç bir uyarlamadan ayıran şeydir.
Film, oyun kadar korkutucu değil ve bu sorun değil. Oyunun korkusu, oyuncunun aktif katılımından, sürekli taramasından, bariz bir şeyi kaçırma dehşetinden kaynaklanıyor. Pasif bir izleyici bunu tekrarlayamaz. Kawamura bunu zorlamaya çalışmıyor. Etkileşimli dehşeti duygusal rahatsızlıkla takas ediyor ve bu değişim ayakta kalıyor.
PC'de o beyaz fayanslı koridorda vakit geçiren herkes için Exit 8 filmi, kendi şartlarında görülmeye değer. Diğer medyaya geçiş yapan oyunların en son incelemelerini kontrol eden herkes için bu, dikkat etmeye değer bir çıta belirliyor. Sitede daha fazla rehber tarayarak orijinal oyun ve benzerleri hakkında daha fazla bağlam bulabilirsiniz. Daha fazlasını kontrol ettiğinizden emin olun:
