R2, R2, L1, R2, Sol, Aşağı, Sağ, Yukarı, Sol, Aşağı, Sağ, Yukarı. Eğer bunu okurken parmaklarınız istemsizce hareket ettiyse, neyden bahsettiğimizi çok iyi biliyorsunuz demektir.
Grand Theft Auto 6 geliyor ve her yeni fragman ile oynanış videosu yayınlandığında, toplulukta çok spesifik bir soru gündeme gelmeye devam ediyor: Rockstar, klasik hile kodlarını geri getirecek mi? Kulağa basit bir istek gibi geliyor. Ama hiç de öyle değil.
Hile kodları aslında neydi (ve ne değildi)
Ahlaki panik yaratan kitle olayı tamamen yanlış anladı. PS2 dönemindeki GTA hile kodları, oyunu atlamak veya rekabetçi anlamda hile yapmakla ilgili değildi. Bunlar, yaşayan bir açık dünyayı kişisel bir fizik laboratuvarına dönüştürmek için kullanılan bir araç setiydi. Bir tank oluşturun. Tüm yayaları birbirine düşürün. İlk görevden önce tüm silah cephaneliğinin kilidini açın. Her kod, aslında devam eden bir deneyin değişkeniydi.
Mesele şu: Beş yıldızlı aranma seviyesinde tam teçhizatla hayatta kalma turları atarak saatler harcayan oyuncular, Rockstar'ın dünya tasarımını, hikayeyi adım adım takip edenlerden genellikle daha derin anlıyorlardı. NPC sürücülerin patlamalara nasıl tepki verdiğini biliyorlardı. Trafik akış modellerini çözmüşlerdi. Polis müdahalesinin tam tırmanış eğrisini haritalandırmışlardı. Bu bilgi, ara sahnelerden değil, tekrar ve deneylerden geliyordu.
GTA 3 (ve Vice City ile San Andreas'taki karşılıkları) için kullanılan tüm silahları alma kodu, o kadar çok kas hafızasına yerleşmişti ki, oyuncular kontrolcüye bakmadan bile bunları girebiliyordu. Bu yüzeysel bir etkileşim değil. Bir sistem keşfedilmeye gerçekten değer olduğunda elde ettiğiniz türden bir bağlılıktır.
Rockstar dünyaları neden "bozmayı" ödüllendiriyor
Hile kodlarının GTA'da bu kadar iyi çalışmasının nedeni, Rockstar'ın açık dünyalarını diğerlerinden ayıran şeyde yatıyor. Vice City, senaryolu sürüş sekanslarına sahip bir tema parkı gibi hissettirmez. Bir karınca yuvası gibidir. Sürücülerin fikirleri vardır. Yayaların tepkileri vardır. Şehir, siz baksanız da bakmasanız da işlemeye devam eden sistemler üzerine kuruludur.
On dakika boyunca kurguladığınız bir trafik sıkışıklığına roket attığınızda, sonuç asla tam olarak beklediğiniz gibi olmaz. O öngörülemezlik zaten işin püf noktası. Hile kodları, deneyler arasındaki "grind" sürecini ortadan kaldırıyor ve oyuncuların daha fazla deneyi daha hızlı yapmasını sağlıyordu. Sandbox, gerçek anlamda bilimsel bir alana dönüşüyordu.
Bunu, son dönemlerin en etkileyici fizik ve üretim sistemlerinden birine sahip olan The Legend of Zelda: Tears of the Kingdom ile kıyaslayın. Sistemi gerçekten zorlayacak araçlar, saatlerce süren kaynak toplama süreçlerinin ardına kilitlenmiş durumda. Zonai inşa sistemini sınırlarına kadar zorlamak isteyen oyuncular, bu erişimi yavaş yavaş kazanmak zorunda. Tam bir parça envanteri oluşturup aklınıza gelen her şeyi inşa etmenin bir karşılığı yok. Deney yapma tavanı oldukça gerçek.
Yerleşik hileleri öldüren kültürel değişim
2000'lerin sonu ve 2010'ların başında bir şeyler değişti. Başarımlar (achievements) ve kupalar (trophies) geldi ve beraberinde örtülü bir sosyal sözleşme getirdi: hile yapmak, oyunu geçersiz kılar. Aniden, yerleşik bir hile kodu kullanmak size bir şeye mal oluyormuş gibi hissettirmeye başladı. Liderlik tablosu baskısı ve "completionist" kültür, sandbox deneylerini bir amaçtan ziyade zaman kaybı gibi göstermeye başladı.
Modern geliştiriciler de oyunlarını büyük bir inceleme altında piyasaya sürüyor. Her hata bir manşet, her açık viral oluyor. Her şeyi kilitleme ve oyuncuların bir şeyleri bozmasını engelleme içgüdüsü standart bir uygulama haline geldi. PC oyuncuları hala bir Elder Scrolls oyununda konsol komutlarını açıp istedikleri her şeyi oluşturabiliyor, ancak bu erişim artık temel bir özellikten ziyade bir mod yapımcısı aracı olarak görülüyor.
Sonuç olarak, ana akım konsol oyuncuları bir şey kaybetti. Oyunları bitirme yeteneğini değil, onlara oyun alanı olarak davranma iznini.
Beş yıldız, tam kaos, saf eğlence
GTA 6 tanıtımı sandbox potansiyeli hakkında bize ne söylüyor?
Rockstar'ın yakın zamanda yayınladığı 26 dakikalık genişletilmiş Grand Theft Auto 6 görüntüsü, serideki her şeyden daha tepkisel ve canlı görünen bir dünya sundu. Jason'ın hareket halindeki bir arabanın arkasından helikoptere ateş etmesi harika bir sahne. Peki ya silahı bir roketatarla değiştirirseniz ne olur? Oyun buna nasıl tepki verir? Hile kodlarıyla büyüyen nesil için en önemli sorular bunlar.
Rockstar, sistemik derinliğiyle, kuralların şaşırtıcı sonuçlar doğuracak şekilde etkileşime girdiği dünyalar yaratmasıyla ün kazandı. Eğer GTA 6 bu geleneği sürdürürse (ki tüm işaretler öyle olduğunu gösteriyor), o zaman hile kodları sadece nostaljik bir istek değildir. Bunlar, oyuncuların Rockstar'ın inşa ettiği şeyi gerçekten incelemelerini sağlayan en doğrudan yoldur.
Buradaki kilit nokta, iyi tasarlanmış bir oyunu "bozmanın", size onu düz oynamaktan çok daha fazlasını öğretmesidir. Yeni aranma sisteminin nasıl tırmandığını bilmek isteyeceksiniz. Leonida'daki NPC'lerin tam ölçekli kaosu Liberty City veya San Andreas'tan nasıl farklı karşıladığını görmek isteyeceksiniz. İlk günden itibaren düzgün bir "tüm silahlar" kodu, oyuncuların bu testleri hemen yapmaya başlamasını sağlayacaktır.
Rockstar'ın onları geri getirmesi için nedenler
GTA'daki hile kodları hiçbir zaman oyunu kolaylaştırmakla ilgili değildi. Oyunu genişletmekle ilgiliydi. Daha fazla değişken. Daha fazla kaos. Daha fazla veri. San Andreas'ta AEZAKMI ve BAGUVIX kodlarını ezberleyen oyuncular oyundan kaçmıyorlardı, onu hikaye modunun ulaşamayacağı yönlere doğru genişletiyorlardı.
GTA 6, Rockstar'ın şimdiye kadar inşa ettiği teknik açıdan en iddialı açık dünya olmaya aday. Oyuncuları, herhangi bir erişim için "grind" yapmalarına gerek kalmadan, ilk günden itibaren tam bir araç setiyle bu dünyaya salmak, bu çıkışı yıllardır bekleyen topluluğa gerçek bir hediye olacaktır.
Çıkıştan önce bilmeniz gereken her şey, sürümler, ön sipariş bonusları ve özel içerikler dahil olmak üzere, GTA 6 strateji rehberleri koleksiyonu ile çıkış gününe hazır olmanızı sağlar.
