Hiç video oyunu oynamamış birine, oyun dünyasını tam olarak anlamasını sağlayacak on oyun önermesini isteseydiniz, nereden başlardınız? Yıllar içinde çıkan binlerce oyun arasından sadece on taneye indirmek hiç kolay değil. Her tür farklı bir şey sunuyor ve bazı deneyimleri bizzat oynamadan takdir etmek zor.
Yine de, herkesin en az bir kere deneyimlemesi gereken oyunlar var. Mutlaka en yüksek puanlı veya teknik olarak en etkileyici oldukları için değil, medyumla ilgili özel bir şeyi sergiledikleri için. Kendi dünyanızı yaratma özgürlüğü veya bilinmeyen bir yeri keşfetmenin heyecanı olsun, bu on oyun oyunun ne kadar çok şey sunduğunu gösteriyor.
Oyun Dünyasının Olmazsa Olmazları
Fallout: New Vegas
Fallout: New Vegas açılış sahnesi
New Vegas, Fallout'un zirvesi. Mojave Çölü, sadece kıyamet sonrası atmosferiyle değil, aynı zamanda harabelerinden doğan toplumlarıyla da serinin en ilginç mekanlarından biri. New California Republic, Caesar's Legion ve Mr House'un hepsi geleceğe dair kendi fikirlerine sahip ve hiçbiri doğrudan bir cevap sunmuyor.
Her şeyden önce, bana göre New Vegas, kıyamet sonrası bir toplumu inanılmaz derecede inandırıcı bir şekilde tasvir ediyor. Mojave'yi ne kadar çok keşfederseniz, topluluklarının bu kırık dünyaya nasıl adapte olduğunu o kadar çok görürsünüz. Zenginlerin her şeyi gölgelerden kontrol ettiği ve nüfusun ya emperyalist bir rejimi ya da acımasız ve insancıl olmayan bir Lejyon'u takip ettiği kasvetli bir geleceğe bir bakış gibi hissettiriyor.
Barışçıl bir alternatif için bu kadar az alan varken, New Vegas insanlığın o çizgiyi geçtiği takdirde ne olabileceğine dair kasvetli bir tablo çiziyor. Mesajı, oyun ilk çıktığı zamanki kadar bugün de geçerliliğini koruyor.
Red Dead Redemption 2
Çoğu insan Red Dead Redemption 2'nin iki ana karakteri olduğunu kabul eder: Arthur Morgan ve John Marston. Peki ya yanılıyorsak? Peki ya geliştiriciler, oyunculara inanılmaz dünyalarını deneyimlemeleri için bir sebep vermek amacıyla tüm Van der Linde çetesi hikayesini inşa ettilerse? Arthur'un yolculuğu kendi başına unutulmaz olsa da, bence bu genellikle bizi Rockstar'ın yarattığı dünyaya çeken bir kanca görevi görüyor.
Her NPC, gidecek bir yeri ve yapacak bir şeyi olan gerçek bir insan gibi hissettiriyor. Demiryolu işçilerinin her bir çiviyi yerine çaktıktan sonra bir sonrakine geçmesini veya barmenlerin sürekli aynı içme animasyonlarını tekrarlamak yerine müşterilerinin bardaklarını doldurmasını görüyorsunuz. Rockstar, bu önemsiz görünen etkileşimlere inanılmaz bir özen göstererek dünyayı canlı hissettirmiş.
2018'de çıkan bir oyunun, dış dünyadan daha canlı hissettirmesi, etrafının farkında olmayan, telefonlarına bakan pek çok insan varken, biraz komik, belki de üzücü.
The Witcher 3: Wild Hunt
Red Dead Redemption 2'de dünya sizin müdahalenize gerek kalmadan devam eder. Ancak The Witcher 3'te ana itici güç sizsiniz. Karşılaştığınız karakterlerin kendi motivasyonları ve hikayeleri var, ancak Geralt'ın dahil olması bu karşılaşmaları çok unutulmaz kılıyor.
İster Kanlı Baron'un kaderi, ister Gaunter O'Dimm'in entrikaları, ister Dandelion'un tiyatro dolapları olsun, bu hikayeler ilk başta basit görünüyor. Sizin müdahaleniz kısa sürede onları gerçekten zor kararların alındığı, derinlemesine kişisel anlatılara dönüştürüyor.
Bu, klasik seçim yanılsamasına sahip geleneksel bir RPG değil. Eylemlerinizin, karşılaştığınız insanlara ne olacağını temelden değiştiren gerçek sonuçları var. Sonunda, sadece Geralt'ın hikayesini deneyimlemiş gibi değil, onu kendiniz şekillendirmiş gibi hissediyorsunuz.
Stardew Valley
Bir gün şehirde sıkışıp kalmış, her zamanki rutininizi yaşıyorsunuz. Ertesi gün, büyükbabanızın eski çiftliğini miras almış ve koşuşturmacayı kırsalda daha sakin bir hayata değişmişsiniz. Kendi patronunuzsunuz, özgürce ekin yetiştirebilir, vadiyi keşfedebilir, hayvan yetiştirebilir veya komşularınızla takılabilirsiniz. Ne kadar iş yaptığınız kimin umurunda? Acele yok ve belirli bir yolu takip etmek için sıfır baskı var.
Birçok insan için Stardew Valley, muhtemelen dokuzdan beşe iş rutinlerini kırsal hayata değişmelerine en yakın deneyim olacaktır. Günlük koşuşturmacadan kaçmak ve çabalarınızın somut bir karşılığını görmek, sadece bir avuç pikselli ekin olsa bile, neredeyse rahatlatıcı.
Minecraft
Minecraft'tan bahsetmeden oyun tarihinden bahsedemezsiniz. Sevin ya da sevmeyin, tanıdığınız birinin video oyunlarıyla ilk tanışmasını ağaçları yumruklayarak ve bir toprak ev inşa ederek yaşadığını bilme ihtimaliniz yüksek. Mükemmel bir sandbox: karmaşık sistemler yok, takip edilecek bir anlatı yok, zor mekanikler yok. Sadece siz, bloklar ve hayal gücünüz.
Bu basit fikrin ne kadar ileri gittiği dikkat çekici. Konseptinden bu yana Minecraft, nesiller boyunca insanları bir araya getirdi ve diğer pek çok oyunun başaramadığı bir şekilde oyun kültürünün bir parçası haline geldi. Belki de bu yüzden bir oyundan daha fazlası. Resim yapmak veya şarkı söylemek gibi bir yaratıcılık çıkışı, bir tuval.
İnsanlar hayal etme özgürlüğüne sahip olduğu sürece, Minecraft asla ölmeyecek.
The Legend of Zelda: Ocarina of Time
Ocarina of Time'ı oyun tarihindeki yeri nedeniyle birinin oynamasını söylemek kolay. Ama bence sadece tarihi önemi bir oyunu seçmek için yeterli bir sebep değil. Sadece kendiniz deneyimleyerek, onu özel yapanı ve sonrasında gelen pek çok oyunun ona neden borçlu olduğunu anlayabilirsiniz. Birini oynamaya ikna etmek istiyorsanız, bir tarih dersiyle başlamayın. Harika hikayesiyle başlayın.
Evet, yaşı belli oluyor ve bazı mekanikler modern oyunlara kıyasla eski gelebilir. Ama çekiciliği hiç kaybolmadı. Unutulmaz müziğinden harika zindanlarına ve macera hissine kadar Hyrule'da hala çok fazla sihir var. Ocarina of Time her zaman zamansız olacak ve bu, hiçbir yeniden yapımın elinden alamayacağı bir şey.
Shadow of the Colossus
Shadow of the Colossus, şişede yıldırım gibi hissettiriyor: neredeyse kopyalanması imkansız nadir bir deneyim. Hikaye sizi gizemli, ıssız bir toprağa götürüyor ve basit bir hedefiniz var: Mono'yu yeniden canlandırmak için dünyada dağılmış 16 devasa yaratığı öldürmek. Hepsi bu. Göreviniz bu devasa yaratıkları bulmak, onlara nasıl tırmanacağınızı çözmek ve onları indirmek.
Oyun tam olarak ne olmak istediğini biliyor, bu yüzden her şeyi yapmaya çalışmıyor. Bunun yerine, bir fikri alıp mükemmelleştiriyor ve yirmi yılı aşkın süre sonra bile hala oynamaya değer, hayatında bir kez yaşanacak bir deneyim yaratıyor.
Portal 2
Portal 2'ye, portal fırlatıp giderek karmaşıklaşan test odalarından yolunuzu bulduğunuz zekice bir bulmaca oyunu bekleyerek girebilirsiniz. Bir dereceye kadar haklı olursunuz. Bulmacalar harika olsa da, oyunun elinde çok daha fazlası var. Hikaye sizi, sizin hakkınızda oldukça güçlü fikirlere sahip belirli bir katil yapay zeka liderliğindeki oyunun en eğlenceli karakterlerinden biriyle yüzleştiriyor.
Bulmacaları çözmek üzerine kurulu bir oyunun sizi kahkahalarla güldürürken bir sonraki ne olacağı konusunda meraklandırması oldukça etkileyici. Bunun büyük bir kısmı harika yazımından ve asla zorlama hissettirmeyen mizahından kaynaklanıyor. Bunlar yetmezmiş gibi, krediler bittikten sonra bir arkadaşınızla birlikte çözmeniz için yeni bir dizi bulmaca içeren tam bir co-op senaryosu sizi bekliyor.
Call of Duty: Black Ops II
Call of Duty'nin sadece başka bir yıllık shooter'dan daha fazlası olduğu zamanlar vardı. Okuldan sonra atladığınız, arkadaşlarınızla saatlerce oynadığınız ve kendinizi bir maç daha oynamanın iyi bir fikir olduğuna ikna ettiğiniz oyundu.
Black Ops II, sadece harika çok oyunculu ve Zombies modu sayesinde değil, aynı zamanda çevrimiçi oyunun çok daha sosyal hissettirdiği bir zamandan geldiği için o dönemi özellikle iyi yakalıyor. Xbox 360 ve PS3 lobilerinin altın çağı, bu oyunların etrafında toplulukların oluştuğu ve hatta rastgele bir maçın bile eğlenceli bir akşam geçirmeye dönüşebildiği zamanlar.
Sonra, birden fazla sonu ve karar verme mekaniğiyle, bir Call of Duty oyunu için şaşırtıcı derecede iddialı olan kampanya var. Black Ops II'ye geri dönmek için her zaman bir neden vardı, ister başka bir çok oyunculu maç, ister bir tur daha Zombies oynamak, ister Mason ailesinin hikayesinin nasıl gelişeceğini görmek isteyin.
Half-Life 2
Half-Life 2 sizi asla Gordon Freeman'ın ayakkabılarından çıkarmaz. Karakterler sizinle konuşurken veya önemli bir şey olurken bile, dünyayı her zaman Gordon'un gözünden görüyorsunuz, bu da deneyimi çok daha kişisel hissettiriyor.
Source motoru ve Havok fizik sistemi de Half-Life 2'yi zamanı için devrim niteliğinde kıldı. Ortam, oyuncuların alıştığı her şeyden daha etkileşimli hissettiriyordu ve Gravity Gun bu fikri daha da ileri götürerek sıradan nesneleri aletlere ve silahlara dönüştürdü. City 17'nin baskıcı atmosferi ve çevresel hikaye anlatımıyla birleştiğinde, dünya gerçekten parçası olduğunuz bir yer gibi hissettiriyordu.
Half-Life 2 gibi oyuncuları bekleten çok az oyun düşünmek zor. Episode Two bir cliffhanger ile bittikten sonra, hayranlar yıllarca Episode Three'ü umarak, Valve'dan gelen her küçük ipucuna tutunarak geçirdiler. Sonunda, Half-Life 3'ü bekleme süresi, oyunların kendisi kadar efsanevi hale geldi.
Oynamanın Yanlış Yolu Yok
Elbette, oyun tarihini sadece on başlığa indirmek kimseyi memnun etmeyecektir. Bu listeye girebilecek sayısız başka oyun var ve muhtemelen bir yeri hak ettiğini düşündüğünüz birkaç kişisel favoriniz vardır. Ama oyunları bu kadar özel yapan da bu. Medyumu tanımlayan tek bir deneyim yok ve bir oyunu sizin için unutulmaz kılan şey, başkası için çok az anlam ifade edebilir.
Sonuç olarak, bu on oyun sadece bir başlangıç noktası. Eski bir favoriyi yeniden ziyaret etmeniz için size ilham versinler ya da tamamen yeni bir şey keşfetmenizi sağlasınlar, keşfedilmeyi bekleyen koca bir deneyim dünyası var.
