Gevangenisontsnappingen zijn niets nieuws in videogames, maar op de een of andere manier weet PROCEDURE ZERO zo'n overgebruikt thema om te zetten in een werkelijk verslavende ervaring. Dit indieproject, ontwikkeld door Łukasz Twardowski onder de naam DELANIVO GAMES, is weer een voorbeeld dat je geen groot team nodig hebt om iets memorabels te creëren.
Na er enige tijd mee te hebben gespeeld, begrijp ik waarom. De game heeft een solide basis, met veel mechanics die het leuk en boeiend houden. En hoewel er zeker wat ruwe randjes zijn, met name wat betreft de besturing en presentatie, waren deze niet genoeg om mijn plezier te belemmeren.
Meer dan op het eerste gezicht lijkt

Vanaf het begin hint de game naar iets groters dat achter de schermen gebeurt. Je speelt als een auditor die een tweede register ontdekt met informatie die niet zou mogen bestaan. Nadat je een kopie van de documenten hebt gemaakt, bevind je je plotseling achter de tralies, zonder naam op je dossier, zonder uitleg voor je gevangenschap en zonder indicatie van hoe lang je er zult verblijven. In plaats daarvan bevatten je gegevens slechts één woord: ZERO.
Dit is ook geen doorsnee gevangenis. Af en toe gaan de lichten uit, en als ze weer aangaan, is er weer een medegevangene verdwenen. Niemand weet waar deze gevangenen naartoe worden gebracht, en niemand lijkt zich erom te bekommeren. Uit angst dat jij de volgende zou kunnen zijn, besluit je er alles aan te doen om te ontsnappen.
Die urgentie komt naar voren in de manier waarop je je omgeving ervaart. Terwijl je door pikzwarte gangen beweegt en probeert de bewakers te ontwijken, voel je je ongemakkelijk, zelfs als er geen direct gevaar dreigt.
Helaas werkt niet alles zoals bedoeld. Ik begrijp dat het inhuren van stemacteurs niet haalbaar is voor een solo-ontwikkelaar, dus ik veroordeel het gebruik van AI-gegenereerde stemmen niet. Hun levering voelt echter ongelooflijk onnatuurlijk aan en doet afbreuk aan wat anders een zeer meeslepende sfeer is.
Blijf uit de problemen

In de kern is PROCEDURE ZERO een stealthgame. Het draait allemaal om het leren van patrouilleroutes, het hurken om zo stil mogelijk te blijven, en het creëren van afleidingen die je openingen geven. Gelukkig is het geen directe game over als een bewaker je ziet. Je hebt even de tijd om je te verstoppen terwijl ze onderzoek doen, en zelfs als ze je op heterdaad betrappen, is er altijd de optie om te rennen.
Dit kat-en-muisspel begint vrij eenvoudig en wordt snel ingewikkelder naarmate je vordert in het verhaal en extra vaardigheden ontgrendelt.
Maar er is meer aan het gevangenisleven dan het omgaan met bewakers. Je hebt een hele sociale kant om te verkennen, met tal van gevangenen en groepen die om hulp vragen bij verschillende taken in ruil voor beloningen en, belangrijker nog, reputatie. Je moet echter voorzichtig zijn met je keuzes. Een bondgenoot worden van de ene groep betekent een vijand maken van een andere, en deze rivaliteiten worden nog belangrijker naarmate je de bewakers begint te verwijderen en de gevangenen de leiding geeft.
Hoe plezierig deze systemen ook zijn, de ervaring is niet volledig zonder ruwe randjes. De besturing kan wat onhandig aanvoelen, waarbij beweging en bepaalde acties de verwachte responsiviteit missen. Deze problemen ondermijnen de ervaring niet volledig, maar het zijn gebieden die ik graag verbeterd zie naarmate de game zich ontwikkelt.
Laatste gedachten

Na het spelen van PROCEDURE ZERO was ik oprecht verrast door de diepgang van de gameplay. De manier waarop stealth en de sociale dynamiek van de gevangenis elkaar beïnvloeden, geeft je veel om over na te denken, zelfs als de onhandige besturing en AI-gegenereerde stemmen soms in de weg zitten.
De game staat gepland voor een release op Steam in november 2026, en je kunt de gratis demo nu al proberen. Het is een relatief compacte ervaring, maar er is genoeg om het de moeite waard te maken als je van first-person stealthgames houdt en je vijanden liever te slim af bent dan ze frontaal te confronteren.




