Een genre-bepalend debuut dat sceptici overtuigt
De echte vraag is: kan een turn-based RPG daadwerkelijk beangstigend spannend aanvoelen? Voor iemand die decennia lang het turn-based genre heeft vermeden, beantwoordde Clair Obscur: Expedition 33 dat met een volmondig ja. Het debuut van Sandfall Interactive borduurt niet alleen voort op turn-based gevechten, het herinterpreteert fundamenteel hoe het genre kan aanvoelen. En eerlijk gezegd is het misschien wel het beste argument voor turn-based systemen dat ik ooit heb gespeeld.
De opzet grijpt je onmiddellijk: een mysterieuze Paintress wist elk jaar iedereen uit die een bepaalde leeftijd bereikt, en Expedition 33 vertegenwoordigt de wanhopige poging van de mensheid om haar te stoppen voordat ze de 33-jarigen wegvagt. Het is grimmig, het is op Frankrijk geïnspireerde dark fantasy (in goede en slechte zin), en het verspilt geen seconde om je emotioneel te betrekken. Binnen de eerste vijftien minuten was ik verkocht. 80 uur later blijf ik achter met dat holle gevoel dat je hebt wanneer je iets voltooit dat een stukje van je ziel achterlaat.
Gevechten die daadwerkelijk je aandacht opeisen
In de kern is dit waar Expedition 33 zich onderscheidt van elke turn-based game die me in slaap suste. Het vechtsysteem combineert strategische planning met actieve timing-mechanieken die je elke seconde betrokken houden. Je selecteert niet alleen aanvallen uit een menu om vervolgens naar animaties te kijken. Je parreert, je timet reactieve vaardigheden en je beheert cooldowns terwijl je herpositioneert voor een voordeel.
Als je een Soulsborne-game hebt gespeeld, zul je de invloed op de UI en de nadruk op het lezen van vijandelijke patronen herkennen. Maar in plaats van real-time actie is het een strategische dans waarbij elke beslissing doorwerkt. De aanpassing van vaardigheden is diepgaand met meerdere progressiebomen, reactieve vaardigheden die op elkaar aansluiten en builds die ontmoetingen echt veranderen. Ter context: ik ben iemand die turn-based gevechten doorgaans saai vindt, en ik heb uren besteed aan het grinden van optionele gevechten, simpelweg omdat het systeem zo bevredigend aanvoelde.
Baasgevechten verdienen een speciale vermelding. Dit zijn geen 'damage sponges' met voorspelbare patronen. Het zijn ontmoetingen met meerdere fasen die vereisen dat je je strategie aanpast, zwakheden uitbuit en soms je hele aanpak heroverweegt. De moeilijkheidsgraad raakt precies die 'sweet spot' waar overwinningen verdiend voelen zonder in frustratie om te slaan. Persoonlijk wilde ik het Simon-gevecht meerdere keren uit woede opgeven, maar toen ik hem eenmaal versloeg, hield ik daar een enorm gevoel van trots aan over.
Expedition 33 is de eerste keer dat ik echt geniet van een turn-based game
Een wereld die er subliem uitziet en klinkt
De audiovisuele presentatie is waar Expedition 33 het meest indruk maakt. De dark fantasy-esthetiek en unieke kunststijl creëren iets werkelijk unieks. Het ontwerp van de wereld balanceert prachtig tussen lineaire progressie en open verkenning, waardoor je ruimte krijgt om te ademen zonder je te overweldigen met lege ruimte.
Dat gezegd hebbende, de Unreal Engine 5-implementatie is niet vlekkeloos. Personagemodellen in tussenfilmpjes zien er ongelooflijk uit – de performance capture van Charlie Cox is in het bijzonder van filmkwaliteit. Maar dan kom je in een menuscherm en ziet iedereen eruit als glimmende etalagepoppen. Verkenning kan stijf aanvoelen, waarbij je personage bestuurt als een driftende speedboot die vastzit in rigide bewegingsvlakken, en er is af en toe inconsistentie in texturen en gestotter tijdens het doorkruisen van de wereld die de immersie verbreekt als je kritisch bent.
Maar het punt is: de soundtrack alleen al is de prijs van aankoop waard. Er is een lopende grap dat de menumuziek "het eerste gevecht is dat je moet overwinnen", omdat je daar blijft zitten luisteren in plaats van te spelen. De muziek weeft door gevechten, verkenning en verhaalmomenten met een beklijvende schoonheid die je bijblijft. Weken na het uitspelen neurie ik nog steeds thema's en controleer ik of het orkest ooit van plan is mijn stad te bezoeken.
Visueel vakmanschap met sublieme werelden en een meesterlijke soundtrack
Een verhaal dat zijn emotionele gewicht verdient
Het narratief is waar Expedition 33 echt verfrissend aanvoelt. Dit is geen typisch 'red de wereld'-verhaal dat de bekende paden bewandelt. Het zijn volwassen personages die worstelen met rouw, spijt, sterfelijkheid en hoop in het aangezicht van een onvermijdelijk noodlot. Het schrijfwerk heeft die Last of Us-kwaliteit waarbij gesprekken oprecht aanvoelen, relaties zich natuurlijk ontwikkelen en emotionele momenten binnenkomen omdat ze verdiend zijn. Verschillende spelers zullen hun eigen favorieten hebben, maar dat is juist de schoonheid van het geheel.
Kampvuursequenties tussen missies door brengen je dichter bij elk personage. Dit zijn geen wegwerp-dialoogbomen – het zijn kansen om je metgezellen te begrijpen als volwaardige mensen (en ondertussen wat coole vaardigheden/uitrusting vrij te spelen). De game laat je een mix van emoties voelen en dwingt je om oprecht over het leven zelf na te denken, wat pretentieus klinkt maar waar is. Wanneer een turn-based RPG je zo diep laat geven om de cast, is er iets speciaals aan de hand.
Het tempo verdient ook lof. Met ongeveer 30 uur voor een volledige verhaallijn wordt het nooit langdradig. Vergelijk dat met JRPG's van 100 uur die hun speeltijd opvullen, en je waardeert hoe Sandfall prioriteit gaf aan samenhang boven schaal. Elk uur voelt doelgericht. Voor degenen die dieper willen graven, behandelt onze Verso Drafts walkthrough de endgame-content die nog een extra laag aan de ervaring toevoegt.
De acteerprestaties tilden het verhaal naar een hoger niveau in Expedition 33
Technische afwerking en kleine frustraties
Voor een debuut van een kernteam van 30 personen is het niveau van afwerking werkelijk schokkend. De game draait grotendeels soepel met naadloze gevechtssequenties; de meeste spelers rapporteren een constante 165fps op 4K max instellingen op high-end pc's, met minimaal gestotter, maar ik heb persoonlijk een geweldige tijd gehad op mijn PS5.
De ervaring met het jagen op trophies krijgt gemengde beoordelingen. De meeste doelen voelen natuurlijk en belonend aan, maar sommige uitdagingen in de late game (specifiek die Gestral Beach trials) worden frustrerend. Ik ben persoonlijk voor de platinum gegaan en heb van elke seconde genoten. Naast de baasgevechten in de endgame is fast travel genereus, is backtracking minimaal en met een sterke build kun je vrijwel door de meeste gevechten heen cruisen.
TLDR:
Clair Obscur: Expedition 33 is de game die me eindelijk deed begrijpen wat turn-based combat eigenlijk kan zijn. Geen overblijfsel uit het verleden dat we tolereren voor een goed verhaal, maar een oprecht boeiend systeem dat aandacht opeist en meesterschap beloont. Sandfall Interactive haalde inspiratie uit Final Fantasy X, Lost Odyssey en Soulsborne-games, en vormde vervolgens iets met een eigen identiteit en ritme dat vandaag de dag staat als de meest bekroonde game aller tijden.
Als je van verhaalgedreven RPG's houdt, is dit essentieel. Als je nieuwsgierig was naar turn-based combat maar nooit je instappunt vond, dan is dit het. Als je jezelf er niet toe kon zetten om door een van de 327 Final Fantasy-games heen te komen zoals ik, geef Expedition 33 dan toch een kans; geloof me als ik zeg dat het echt anders is. Ik geniet normaal gesproken van open combat en hakken in games als God of War of Black Myth Wukong, maar zelfs dan heb ik volop genoten van deze game en merkte ik dat ik probeerde het hele verhaal in één weekend uit te spelen. Ik raad ten zeerste aan om het een kans te geven, de soundtrack alleen al maakt het de moeite waard.
Dit is een 'once-in-a-generation' game die je eraan herinnert wat videogames eigenlijk kunnen zijn. Het probeert niet de volgende 'iets' te zijn, noch lift het mee op populaire genres; het vestigt zichzelf als de eerste Clair Obscur, en dat is precies waar de gamewereld meer van nodig heeft. Frisse ideeën en ontwikkelaars die duidelijk "houden" van waar ze aan werken.