Omar Ghanem
CEO
Je moet de game zelf proberen, bub.
Marvel's Wolverine kwam uit met torenhoge verwachtingen en, eerlijk gezegd, een ietwat oneerlijke last op zijn schouders. Na drie Spider-Man games die de lat voor superhelden-actie op PlayStation erg hoog legden, zou alles wat Insomniac daarna maakte worden vergeleken met de beste games in het genre. Het helpt ook niet dat Sony de afgelopen maanden een paar vreselijke publieke beslissingen heeft genomen, wat op social media leidde tot een behoorlijk negatieve ontvangst vóór de release. Wolverine is niet Spider-Man. Insomniac is niet het bedrijf dat onze fysieke game-discs schrapt. En zodra je die twee simpele, maar overduidelijke feiten accepteert, blijkt deze lineaire story-game eigenlijk behoorlijk goed te zijn.
Gameplay
Eerst even dit: als je een klassieke open-world van Insomniac verwacht waar je door een stad kunt slingeren, dan kom je bedrogen uit. Marvel's Wolverine is een lineaire, cinematische actiegame, qua structuur meer vergelijkbaar met Uncharted dan met de open-world Spider-Man titels. Chapters leiden je in een weloverwogen tempo door set pieces, gevechten en verhaalmomenten.
De gameplay-loop draait om de kernidentiteit van Logan: dichtbij komen, er op los hakken, een klap incasseren, genezen en het hele riedeltje opnieuw doen. De combat met de klauwen is oprecht bevredigend en de abilities doen denken aan de Spider-Man-formule van de studio. Finishers zijn bruut en van dichtbij, en het is absoluut een stuk bloederiger dan we ooit bij Peter Parker hebben gezien. Voor een Wolverine-comicfan voelt het alsof de ontwikkelaars zich afvroegen: "Hoe zou het echt voelen om Wolverine te zijn?" en vanuit dat antwoord zijn gaan bouwen. De ability tree geeft je genoeg variatie om elke playthrough net even anders te laten voelen, door berserker rage-moves te mixen met meer tactische opties.
Dat gezegd hebbende, begint de combat rond het midden van de game zijn plafond te bereiken. De vijandelijke variatie houdt het tempo van de move-set niet helemaal bij, en na ongeveer 10 uur los je de meeste encounters op dezelfde manier op. Het blijft leuk om er op los te hakken, maar de tweede helft leunt zwaarder op het verhaal om de boel te dragen. De game duurt ongeveer 15+ uur, afhankelijk van hoe grondig je side-content en uitdagingen verkent. Als je net als ik op dit moment voor de platinum gaat, dan behandelt onze Marvel's Wolverine trophy list guide alles wat je nodig hebt voor 100% voltooiing.
Laten we nu de olifant in de kamer bespreken: de discussie over de moeilijkheidsgraad online is luider geweest dan nodig. Ja, Wolverine is geen straffende game. Het is geen soulslike, en dat probeerde het ook nooit te zijn. Het ontwerp geeft prioriteit aan verhaal-immersie terwijl de combat soepel blijft, en daar is niets mis mee. Niet elke game hoeft een uithoudingstest of meedogenloos te zijn. Om het eerlijk te beoordelen, moet je het vergelijken met vergelijkbare lineaire, verhaalgedreven games.
Ter context: 007 First Light wordt vrij positief beoordeeld, en dat is in feite hetzelfde qua lineair pad, talloze cinematische cutscenes en zeer weinig flexibiliteit om je eigen weg door de chapters te bepalen. De game kostte bij lancering ook $70 en de ontwikkeling kostte ongeveer $200 miljoen, maar om de een of andere reden (Sony die iedereen onlangs boos maakte met hun digital-only BS), analyseert nu iedereen de lanceringsprijs en de budgetten van de studio.
Het probleem met de meeste negatieve reviews die online circuleren, is dat ze zich fixeren op het feit dat de game "te makkelijk" is en ontworpen voor "domme mensen" of kinderen. De meesten lijken te negeren dat de game moeilijkheidsgraden heeft die behoorlijk pittig kunnen zijn in combat, vooral tijdens boss fights – en dat de meeste toegankelijkheidsinstellingen die bedoeld zijn om de game... je weet wel... "toegankelijker" te maken, gewoon uitgezet kunnen worden in het instellingenmenu.
Wat betreft het blauwe geurspoor, wat het equivalent is van de spidey senses van Spider-Man waar niemand ooit over klaagde... je kunt alleen maar waarderen hoe de studio trouw is gebleven aan het bronmateriaal en probeerde te visualiseren hoe die ability eruit zou kunnen zien, net als zijn berserker bloederige 'alleen-rood-zien'-modus, om Logan te helpen zijn pad te ruiken of wat whiskey voor zichzelf te vinden.
Graphics en audio
De technische output van Insomniac op PS5 blijft sterk. Wolverine ziet er scherp uit, met gedetailleerde character models en omgevingen die overeind blijven in zowel de cinematische sequenties als de chaotische combat-arena's. Het gore-systeem, waarmee schade en bloed zichtbaar ophopen op Logan tijdens gevechten, en zelfs zijn real-time visuele genezing (het nanotech regenererende pak was een slimme toevoeging), voegen veel toe aan de ervaring van moment tot moment.
Audio is een ander gebied waar de game oprecht uitblinkt. Liam McIntyre brengt een versie van Logan die stiller en meer afgetobd is dan de meeste vertolkingen, en het werkt. Krizia Bajos als Jean Grey staat haar mannetje, ondanks wat het internet wil zeggen over haar visuele ontwerp; maar de acteerprestatie die de hele game naar zich toe trekt is Troy Baker als Nathaniel Essex (geen verrassing eigenlijk).
Baker speelt Essex met een specifieke theatrale dreiging waardoor je elke keer naar voren leunt als hij in beeld verschijnt. De score ondersteunt de toon goed en neigt naar iets rauwer en geaarder dan de orkestrale norm van de Spider-Man games.
Verhaal
Dit was waarschijnlijk mijn favoriete onderdeel van Wolverine – wat je graag wilt zeggen over een verhaalgedreven game. Insomniac vertelt hier een origineel verhaal dat focust op de menselijkheid van Logan in plaats van zijn reputatie als moordmachine. Deze Wolverine is geaard en oprecht boeiend om te volgen. De vertolking van McIntyre geeft je een jonge, boze maar evoluerende Logan (niet alleen op de mutanten-manier).
De structuur volgt een bekend patroon: cutscene, verkenning, gevecht, boss. Het is formulematig, ja, maar de game probeert dat niet echt te verbergen. Sommige chapters voelen inventiever aan dan andere in hoe ze die elementen mixen, vooral met een mix van stealth-momenten die comicfans eraan herinneren dat dit tenslotte een ninja is, maar de template is altijd zichtbaar. Die voorspelbaarheid is waarschijnlijk de grootste structurele zwakte van de game vanuit het perspectief van een nieuwkomer. De verhaalmomenten zijn sterk genoeg om je betrokken te houden, maar het vertelmechanisme wordt tegen het einde van de game repetitief.
De plotwendingen landen goed. Zonder in details te treden: het verhaal neemt Logan mee naar onverwachte plekken en verdient de emotionele payoff waar het naartoe bouwt. Voor een franchise met decennia aan comics om uit te putten, maakte Insomniac slimme keuzes over welke delen van het verhaal van Wolverine ze wilden benadrukken. Als je diepgaande X-Men-storytelling verwacht, wees dan gewaarschuwd: dit is primair het verhaal van Logan. Andere personages verschijnen en spelen een rol, maar de focus blijft gedurende de hele game strak op hem liggen.
Verdict
Marvel's Wolverine is precies het soort game dat het wilde zijn: een cinematisch, door personages gedreven avonturenspel gebouwd rond een van de meest boeiende en geliefde personages van Marvel. Het heeft niet de diepgang van Spider-Man 2 of de open-world schaal die fans van Insomniacs eerdere werk misschien verwachten, wat ze ons overigens de hele tijd al vertelden. Wat het wel heeft, is een gefocust verhaal, een oprecht geweldige hoofdrol en combat die goed voelt voor het personage en je echt laat voelen alsof je "Wolverine bent".
Voor DPS Wolverine-spelers in Marvel Rivals zal dit als een droom voelen met bekende combo's, talloze pakken om uit te kiezen en een arsenaal aan abilities om de gameplay nog leuker te maken. Als je 50+ uur aan gameplay, mechanische diepgang, open-world vrijheid en een uitdagende uithoudingstest verwacht, dan is deze game waarschijnlijk niets voor jou.
Onthoud alleen: je kunt boos zijn op Sony vanwege hun recente besluitvormingsfiasco, maar je kunt ook erkennen dat Marvel's Wolverine nog steeds een solide lineaire story-game is. Als je een Wolverine-fan bent, een Marvel-fan, of iemand die een goed verteld verhaal waardeert boven een 40-urige grind, dan is dit je tijd waard. Voor iedereen die dat niet is: een weekend doorbrengen met Logan is een prima manier om je weekend te besteden. Voor meer informatie over wat je kunt verwachten van de structuur en content van de game, zit je goed met onze volledige Marvel's Wolverine guides collection.
Marvel's Wolverine Recensie
8.5/10
Marvel's Wolverine is niet de enorme hit die Sony nodig had, en het is niet de generatiebepalende exclusieve titel die de Spider-Man games waren. Maar dat hoeft ook niet. Wat Insomniac heeft gebouwd is een gefocuste, verhaalgedreven actiegame die Wolverine als personage respecteert en een oprecht sterke vertolking van Logan neerzet. Als je een Marvel-fan bent, een Wolverine-fan, of iemand die gewoon een goed geacteerde actiegame met een sterk verhaal zoekt die je in een weekend kunt uitspelen, dan is dit een aanrader. De combat is bevredigend, het verhaal heeft emotionele diepgang en de acteerprestaties behoren tot de beste in elke Marvel-game tot nu toe. De echte vraag is of je als speler de voorkeur geeft aan een strakke, cinematografische ervaring van 15 uur boven een uitgestrekte open wereld. Als dat zo is, verdient Wolverine een plek in je collectie.
8.5
Voordelen
De gevechten voelen authentiek brutaal en trouw aan het personage
Sterk lineair verhaal gedurende de 15-uur durende speelduur
Voldoende bewegingen en vaardigheden om de gevechten fris te houden
Liam McIntyre & Troy Baker leveren een solide prestatie
De game blijft trouw aan het bronmateriaal en het character design
Nadelen
De formulematige hoofdstukstructuur wordt vrij snel voorspelbaar
De diepgang van het gevechtssysteem neemt af in de tweede helft van de game
Het lineaire ontwerp beperkt de verkenning in vergelijking met eerdere Marvel-games van Insomniac