Vier jaar na de release praat Elden Ring nog steeds de gemoederen los over hoe goed het eruitziet. Dat is niet niks, zeker niet als games als Crimson Desert de lat voor pure visuele trouw hoger leggen. Dus wat is het geheim?
Akira "Akiman" Yasuda, de veteraan van Capcom die het best bekend is van het ontwerpen van de iconische personages van Street Fighter, denkt het antwoord te hebben. En het is een doordachter standpunt dan je zou verwachten van een tweet.
Wat Akiman daadwerkelijk zei
Akiman reageerde eerder deze week op een visuele vergelijking tussen Elden Ring en Crimson Desert op X. De post, vertaald door Automaton, komt direct ter zake: "Normaal gesproken, naarmate het niveau van trouw toeneemt, blijft er voor de kijker steeds minder ruimte over om aan te vullen wat ze zien met hun verbeelding. De graphics in Elden Ring zijn echter ontworpen met zorgvuldige controle over het niveau van trouw bij elke bocht, op een manier die ervoor zorgt dat de verbeelding van de kijker voortdurend ten volle wordt gestimuleerd."
Hij noemt ook specifiek het gebruik van atmosferisch perspectief door FromSoftware, een klassieke kunsttechniek waarbij verre objecten contrast, detail en kleursaturatie verliezen om de illusie van diepte te creëren. Schilders gebruiken het al eeuwen. FromSoftware heeft het gewoon toegepast op een videogame-wereld.
Zijn conclusie: "Dit is wat het betekent om goed te zijn in kunst."
Dat is hoge lof van iemand die jarenlang de visuele identiteit van Street Fighter II heeft vormgegeven.
De trouwparadox
Dit is wat de meeste spelers missen bij het debatteren over graphics: hogere resolutie betekent niet automatisch visueel boeiender. Akimans punt is dat wanneer elk oppervlak in uitputtend detail wordt weergegeven, je hersenen stoppen met het invullen van gaten. De wereld voelt compleet, af, bijna inert.
Elden Ring doet het tegenovergestelde. The Lands Between is op afstand opzettelijk wazig, met ruïnes die half door mist worden opgeslokt en structuren die schaal suggereren in plaats van het uit te spellen. Je hersenen doen de rest. Die gedeeltelijk zichtbare toren aan de horizon voelt imposanter dan wanneer elke steen scherp zou zijn.
Crimson Desert is, voor wat het waard is, technisch indrukwekkend. Pearl Abyss heeft iets gebouwd dat de huidige hardware zwaar belast. Maar Akimans argument is niet dat Crimson Desert er slecht uitziet. Het is dat pure trouw en artistieke impact niet dezelfde maatstaf zijn.
Waarom FromSoftware dit argument blijft winnen
Dit is niet de eerste keer dat de art direction van Elden Ring als casestudy wordt gebruikt. De game kwam begin 2022 uit en wordt nog steeds aangehaald in gesprekken over visueel ontwerp, juist omdat de aanpak van FromSoftware anders veroudert dan fotorealistische games. Titels die maximale trouw nastreven, kunnen binnen een console-generatie verouderd raken. Art direction die de verbeelding prikkelt, houdt het langer vol.
De sleutel hier is intentionaliteit. Akiman zegt niet dat Elden Ring slechte graphics heeft die er toch goed uitzien. Hij zegt dat elke visuele beslissing, van de dichtheid van de mist tot het verzachten van verre geometrie, is genomen met de perceptie van de kijker in gedachten. Dat is een ontwerpfilosofie, geen technische beperking.
Met Elden Ring Tarnished Edition die naar de Nintendo Switch 2 komt, heeft dit gesprek enig praktisch gewicht. Een recente hands-on meldde dat de port goed draait, maar op sommige plaatsen "lichtelijk schokkerige visuals" vertoont. Als Akimans analyse standhoudt, is de vraag niet alleen of de Switch 2 een doelresolutie kan halen. Het is de vraag of de atmosferische effecten die The Lands Between levendig laten aanvoelen, de hardware-downgrade intact overleven.
