Verspreid over vijf mainline games, beginnend met Grand Theft Auto 3, heeft Rockstar 346 story missies gebouwd. De meeste zijn vergeetbare klusjes. Een handvol zijn echter oprecht enkele van de beste momenten in de gamegeschiedenis. De missies die het waard zijn om over te praten, hebben één ding gemeen: ze beginnen met een grappige cutscene en eindigen met iets waar je een decennium later nog steeds aan denkt.
Met Grand Theft Auto 6 in het vooruitzicht en de druk om alles wat daarvoor kwam te overtreffen, voelt dit als het juiste moment om terug te blikken op de missies die de serie hebben gedefinieerd.
Ontvang 1-month GTA+ subscription bij pre-order.
Pre-Order GTA 6 nu
De missie waarmee alles begon
"Give Me Liberty" in GTA 3 is naar moderne maatstaven nauwelijks een missie te noemen. Je rijdt naar een safehouse en vervolgens naar Luigi's. Geen combat, geen timer, totaal geen uitdaging. Maar als openingsstatement blijft het een van de belangrijkste vijf minuten in gaming. Hedendaagse open-world games zoals Driver en Stuntman stonden bekend om hun brute tutorials die spelers wegjoegen nog voordat de echte game begon. GTA 3 deed het tegenovergestelde: dropte je in de wereld, liet je ademen en vertrouwde erop dat je de rest zelf wel zou uitvogelen. De sfeervolle belichting, de jazzpiano, de door regen glimmende straten van Liberty City. De vibes waren immaculate, zeker op de originele PS2-hardware.
Wat de meeste spelers missen, is dat "Give Me Liberty" niet alleen een introductie tot een game was. Het was een verklaring dat GTA zijn top-down roots volledig was ontgroeid.
Toen heists het hart van GTA werden
De serie vond zijn identiteit in de heist-missie, en in San Andreas kristalliseerde die identiteit zich volledig uit. "Breaking the Bank at Caligula's" verscheen drie jaar nadat Ocean's Eleven heist-films weer cool maakte, en het mikte op hetzelfde niveau. De setup alleen al beslaat meerdere missies: een casino-medewerker verleiden voor haar keycard, politiemotoren stelen, blauwdrukken fotograferen, een dam saboteren. Elke voorbereidingsmissie voelt uniek. De payoff, waarbij een als croupier vermomde CJ zich een weg vecht door een doolhof van casinogangen met night vision goggles en een timer van zeven minuten, maakte elke belofte waar.
GTA 4 stripte vervolgens alle elegantie weg en maakte iets rauwers. "Three Leaf Clover" geeft je geen voorbereiding, geen vermommingen, geen slim plan. Gewoon een pak, een bivakmuts en een sms van Packie McReary. De Bank of Liberty-klus loopt vrijwel direct uit de hand wanneer een gijzelaar een van de crewleden uitschakelt, en wat volgt is een wanhopige, lelijke scramble door Algonquin die alles te danken heeft aan Michael Mann's film Heat uit 1995. Het is bruut op een manier die GTA nog niet eerder was, en de game is er alleen maar beter op geworden.
GTA 5 zocht vervolgens het midden met "The Paleto Score", wat misschien wel de puurste power fantasy in de hele serie is. Je crew loopt een kleine plattelandsbank uit in volledig bomb squad-harnas, gewapend met een minigun, en begint een heel politiekorps te ontmantelen terwijl ze wachten op een bulldozer als vluchtauto. Het is de cartoonachtige chaos van San Andreas gecombineerd met de realistische spanning van GTA 4, en het werkt perfect.
De missies die je raakten
Heists zijn het spektakel. De missies die spelers echt bijbleven, zijn de missies die emotioneel binnenkwamen.
"A Dish Served Cold" in GTA 4 is het beste voorbeeld van de serie die spelerskeuzes gebruikt voor een emotionele mokerslag. Niko Bellic krijgt aan het einde van de game één beslissing: ga akkoord met de deal van Dmitry Rascalov en loop weg met $250,000, of blaas het op en neem wraak. Kies je voor het geld, dan laat Rascalov Roman neerschieten op zijn trouwdag. Kies je voor wraak, dan sterft Kate McReary bij een drive-by. Er is geen goede uitkomst. De game geeft je hoe dan ook een vrolijke achievement trophy, wat het op de een of andere manier alleen maar erger maakt. GTA 4 blijft het meest menselijke verhaal dat de serie heeft verteld, en "A Dish Served Cold" is waar die menselijkheid het hardst aankomt.
"Hood Safari" in GTA 5 werkt op een heel ander niveau. Het is niet emotioneel verwoestend, het is gewoon een hangout. Trevor die Franklin's drugsdeal met de Ballas verstoort, Lamar die dweept met de fashion shoot van een rapper terwijl hij zijn jetski's steelt, de hele crew die belandt in een Grove Street turf war die teruggrijpt naar San Andreas zonder zichzelf te serieus te nemen. De missie bestaat om personages te ontwikkelen, en dat doet het beter dan de meeste GTA-cutscenes.
Waarom "End of the Line" nog steeds de gouden standaard is
Geen enkele GTA-finale is in de buurt gekomen van "End of the Line". De hele stad San Andreas staat in brand wanneer de missie begint, auto's exploderen op de achtergrond, NPC's vallen elkaar aan in de straten; de wereld zelf weerspiegelt de chaos van de climax van het verhaal. CJ kaapt een SWAT-tank, beukt door het fort van Big Smoke, vecht zich door drie verdiepingen vol bendeleden, confronteert een man die videogames speelt en een bong rookt, en achtervolgt daarna een corrupte agent door een brandend gebouw en door de straten van Los Santos.
Het punt is: de missie werkt door alles wat eraan voorafging. Veertig plus uur grinden vanaf Grove Street, gebruikt en gedumpt worden door Tenpenny, toekijken hoe CJ's wereld uit elkaar wordt gerukt. "End of the Line" is de catharsis voor dat alles. Wanneer het eindigt en CJ in zijn eentje de nacht van Los Santos instapt, sluit de game de wereld niet af. Het opent hem juist weer. Het verhaal is voorbij, maar de stad is van jou.
Die balans tussen narratieve afsluiting en open-world vrijheid is iets waar Rockstar sindsdien naar streeft. Met GTA 6 in aantocht is de vraag niet of het "The Paleto Score" of "Three Leaf Clover" kan overtreffen. De vraag is of er ooit iets "End of the Line" kan overtreffen.
Voor al het andere dat je moet weten voor GTA 6, behandelt de volledige GTA 6 strategy guides collectie wapens, edities, pre-order bonussen en meer.