Supermassive Games heeft vandaag Directive 8020 gelanceerd, en het is de eerste titel in het tweede seizoen van de Dark Pictures Anthology na een gat van vier jaar sinds The Devil in Me in 2022. De wacht was het, zo blijkt, waard.
Het uitgangspunt plaatst je aan boord van de Cassiopeia, een slaapschip dat is gestuurd om de eerste exoplaneetkolonie van de mensheid te verkennen. De bemanning wordt een verhaal voorgeschoteld over het ontvluchten van een stervende Aarde, maar de scheurtjes in die officiële leugen beginnen al vroeg zichtbaar te worden. Denk aan Alien ontmoet The Thing, met een flinke dosis bedrijfsmatige paranoia erbovenop. De setting is een welkome afwisseling voor een serie die zich grotendeels heeft gericht op horror op aarde, maar isolatie in de leegte van de ruimte blijkt een natuurlijke fit voor wat Supermassive het beste kan.
Een verhaal dat zijn twist verdient
Over acht afleveringen, die ongeveer 10 uur duren bij een eerste playthrough, houdt de schrijfstijl stand op een manier die de serie niet altijd heeft waargemaakt. Er is een centrale twist die zichzelf niet te vroeg aankondigt, maar genoeg aanwijzingen achterlaat dat een grondige speler het kan ontcijferen vóór de onthulling. Dat evenwicht is moeilijker te bereiken dan het klinkt, en de schrijvers slagen er goed in. Verschillende andere theorieën leiden nergens toe, wat de paranoia tot het einde levend houdt.
De personages zelf zijn werkelijk memorabel, niet zomaar horrorfilm-archetypen die wachten om te sterven. De performance capture-technologie van Supermassive, al sterk, krijgt hier zijn meest veeleisende training tot nu toe, en het levert grotendeels. Er is een licht 'uncanny valley'-effect in bepaalde lichtomstandigheden, een neveneffect van het feit dat dit de game met de hoogste fidelity van de studio tot nu toe is, maar het haalt je zelden uit het verhaal.
Het Destiny-systeem: slim in theorie, frustrerend in de praktijk
Terugkerend uit eerdere delen, laat het trait- en Destiny-systeem je personages vormgeven door middel van dialoogkeuzes, waardoor ze uiteindelijk in een van de twee persoonlijkheidspaden terechtkomen die de rest van de serie beïnvloeden. Wanneer het werkt, voelt het als een natuurlijke beloning voor een personage-arc. Wanneer het niet werkt, blokkeert het je ervan om de ogenschijnlijk juiste beslissing te nemen in een moment met hoge inzet, zonder dat je de consequentie kon anticiperen. Als het spelen van een personage als serieus en professioneel iemand kan doden tijdens een ruimtemissie, is dat geen puzzel om op te lossen, maar een muntworp verkleed als keuze.
De vertakkende structuur dunner ook de cast uit in de latere afleveringen. Tegen de laatste afleveringen kunnen spelers die personages hebben verloren door eerdere beslissingen, merken dat er verschillende bemanningsleden aanwezig zijn in scènes, maar volledig stil zijn, wat een vreemde theatrale ongemakkelijkheid creëert.
Stealth-secties voegen spanning toe, maar blijven te lang hangen
De belangrijkste nieuwe mechaniek is actieve stealth, waarbij spelers een rondzwervende dreiging ontwijken met behulp van dekking, duisternis en omgevingsafleidingen. Het werkt goed genoeg om het visuele roman-tempo te doorbreken dat Dark Pictures soms statisch heeft gemaakt. Het probleem is dat tegen de laatste afleveringen bijna elk moment van levensgevaar standaard deze dezelfde routine volgt. De serie heeft andere middelen, en zo zwaar leunen op stealth begint repetitief te voelen voordat de aftiteling rolt.
Er is een parry-mechaniek op basis van cooldown die je uit een stealth-situatie kan halen als je betrapt wordt, maar op de standaardinstelling voelen deze secties weinig spannend. De game biedt wel een solide reeks moeilijkheidsgraden en toegankelijkheidsopties, zodat je dit naar wens kunt aanpassen.
Het scene tree-probleem
Het punt is dit: Directive 8020 wordt geleverd met een scene tree die alle mogelijke verhaalpaden, hun ontgrendelingsvoorwaarden en, als je niet oppast, enkele aanzienlijke spoilers in kaart brengt. De game biedt twee kernmodi, Explorer (met scene rewind) en Survivor (geen rewind, leef met je keuzes), maar zelfs in de Survivor-modus is de scene tree vanuit het pauzemenu op elk moment toegankelijk zonder waarschuwing.
Er even naar kijken, alleen al om te zien hoe een aflevering is gestructureerd, onthult meer over de mechanismen achter de schermen dan je zou willen tijdens een eerste speelbeurt. Weten dat bepaalde scènes geen echte doodsmogelijkheid hebben, doodt de spanning waar quicktime events op leunen. Er is geen optie om de tree volledig uit te schakelen, wat een echte tekortkoming is voor een game die zichzelf verkoopt op spanning en consequenties. De aanbeveling hier is simpel: open hem niet totdat je het verhaal minstens één keer hebt uitgespeeld. Daarna wordt het een werkelijk nuttig hulpmiddel voor herspeelbaarheid.
Audio en sfeer
Het visuele ontwerp van de Cassiopeia combineert Ridley Scott-tijdperk retrofuturisme met een strakkere moderne esthetiek, en de dreigingen die je uiteindelijk tegenkomt, lezen niet zomaar als H.R. Giger-kloon. Het geluidsontwerp is grotendeels effectief, hoewel directionele audio op surround-opstellingen onnauwkeurig genoeg is om echte problemen te veroorzaken in stealth-secties waar het lokaliseren van een dreiging op geluid belangrijk zou moeten zijn. De 'needle drops' die elke aflevering afsluiten zijn een hoogtepunt, en het framewerk van de serie is niet volledig verdwenen, hoewel hoe het hier verschijnt, het beste is om zelf te ontdekken.
Voor iedereen die de ontwikkeling van de antologie volgt, is Directive 8020 een duidelijke stap vooruit ten opzichte van The Devil in Me, dat worstelde met tempo en lage inzetten. Het volledige beeld van hoe seizoen twee eruit zal zien, hangt af van wat er daarna komt, maar als openingshoofdstuk zet deze een sterke basis neer. Bekijk onze game reviews voor meer verslaggeving naarmate de serie vordert, en onze gaming guides als je hulp wilt bij het navigeren door de vertakkende paden zonder jezelf te bederven.
