Stel je een lila-kleurige Japanse console uit 1995 voor, ontworpen om stickerfoto's van anime-personages te printen en bijna volledig gericht op jonge meisjes. Stel je nu voor dat deze DOOM draait. Dat contrast is precies wat ontwikkelaar Throaty Mumbo heeft bereikt met een port van id Software's legendarische shooter voor de Casio Loopy, een van de meest obscure retro-systemen ooit gemaakt.
De Casio Loopy werd in 1995 in Japan gelanceerd als een 32-bit console met een ingebouwde thermische stickerprinter in de behuizing. De library bestond voornamelijk uit cosy- en romance-titels, de behuizing was pastel lila en het systeem verkocht in bescheiden aantallen voordat het stilletjes uit de schappen verdween. Het toestel heeft Japan nooit verlaten. Het kreeg nooit een serieuze actiegame. En het kreeg absoluut nooit DOOM. Tot nu.
Ontvang 1 maand GTA+ abonnement bij je pre-order.
Pre-Order GTA 6 nu
De flashcart die het mogelijk maakte
De sleutel tot dit succes is de Floopy Drive, een open-source flashcartridge die specifiek voor de Casio Loopy is gebouwd. Throaty Mumbo experimenteerde al langer met het apparaat en draaide homebrews zoals "Floopy Bird" en een op DOOM geïnspireerde titel genaamd "Anarch" op de hardware. Die experimenten gaven blijkbaar de doorslag. De ontwikkelaar besloot verder te gaan en een authentieke DOOM-port te proberen, waarbij de SNES-versie als primair referentiepunt diende voor de schaal en aanpak.
Het proces begon met het draaien van de game in een emulator, voordat werd geprobeerd deze via de Floopy Drive op echte hardware te krijgen. De eerste poging op de hardware zelf liep traag en had geen MIDI-audio. Twee dagen extra werk losten beide problemen op.
De audio van DOOM temmen op sticker-hardware uit 1995
Wat de meeste spelers over het hoofd zien bij "DOOM draait op X"-berichten, is hoeveel werk er in de audio gaat zitten. Zowel DOOM als de Casio Loopy gebruiken MIDI, maar de shooter was ontworpen rond het Roland SC-55 soundfont. Die mismatch zorgde ervoor dat drums en instrumentlagen niet synchroon liepen en verkeerd klonken op de hardware van de Loopy.
Throaty Mumbo liep elk instrument afzonderlijk na om geschiktere tonen te vinden voor de geluidschip van de Loopy. Het resultaat komt dicht genoeg in de buurt om de DOOM-soundtrack herkenbaar te houden, wat geen kleine prestatie is op hardware die zo ver buiten de originele specificaties van id valt.
Dan bleven de soundeffects nog over. De oplossing bestond uit het fysiek modden van de Floopy Drive om PCM audio output te ondersteunen, met behulp van een Raspberry Pi RP2040 microcontroller-board gekoppeld aan een PCM5102 digital-to-analogue converter die op de cartridge-pinnen is aangesloten. Het resultaat: MIDI-muziek en PCM-soundeffects die tegelijkertijd draaien op een console die gebouwd is om foto's van anime-personages te printen.
Hoe de visuals standhouden tegenover de SNES-versie
De port ziet er naar moderne maatstaven blokkerig uit, maar dat is volledig te verwachten. Wat telt is de vergelijking met de SNES-port, die Throaty Mumbo als benchmark gebruikte. De Loopy-versie houdt zich goed staande, wat indrukwekkend is als je bedenkt dat de SNES toegang had tot de Super FX chip op de cartridge om te helpen bij de 3D-rendering. De Casio Loopy heeft geen vergelijkbare co-processor. Het feit dat de visuals competitief zijn zonder die hardwarematige ondersteuning zegt veel over wat Throaty Mumbo uit het platform heeft weten te persen.
De stickerprinter heeft het laatste woord
Throaty Mumbo maakte ook een custom label voor de DOOM-cartridge, waarbij de pastel-esthetiek van de Loopy werd omarmd in plaats van bestreden. De finishing touch is precies waar je op zou hopen: een screenshot van een Cacodemon, als sticker geprint met de ingebouwde printer van de Loopy, en vervolgens in een plakboek geplakt naast de gebruikelijke kawaii-output van de console.
De "can it run DOOM"-traditie heeft in de loop der jaren een aantal vreemde apparaten geclaimd, van zwangerschapstesten tot pinautomaten. De Casio Loopy valt niet alleen op door zijn obscuriteit, maar ook door hoe compleet onlogisch het voelt als platform voor DOOM. Een sticker-printende, pastelkleurige, Japan-only meisjesconsole uit 1995 die een werkende port draait van een van de meest iconische shooters ooit, inclusief functionerende PCM-audio, is precies het soort project dat retro-homebrew het volgen waard maakt.
Als dit soort out-of-the-box denken over genres en hardware je aanspreekt, heeft de sectie puzzle games een aantal even creatieve visies op wat games kunnen doen binnen strikte beperkingen. Voor iets dat op een vergelijkbaar onverwachte manier speelt met perceptie en geheugen, is Lorelei and the Laser Eyes de moeite waard, en de volledige Lorelei and the Laser Eyes guide collection staat voor je klaar als je hulp nodig hebt.