Mouse: P.I. For Hire lanceerde met veel goodwill, en de eerste paar uur voelt die goodwill volledig verdiend. De zwart-wit noir-esthetiek is oprecht charmant, de zaken zijn slim, en de wereld van Tinsel Avenue heeft persoonlijkheid. Dan stapelen de uren zich op, en verschuift er iets.
Waar de charme echt leeft
Het openingsdeel van de game doet veel goed. Het P.I. Office dient als een natuurlijke hub, nevenklussen voelen lonend in plaats van verplicht, en het schrijfwerk heeft een luchtigheid die dingen in beweging houdt. De Poster Girl nevenklus is een goed voorbeeld van hoe de game op zijn best werkt: je spoort een filmposter op voor een sterbedwelmde muis genaamd Tammy Tumbler, en de beloning (drie wapenschema's, genoeg om een Level 2 upgrade te bereiken bij het B.A.N.G. desk) voelt proportioneel aan de inspanning. Kleine verhalen, tastbare uitbetalingen.
Het wapen-upgradesysteem zelf is bevredigend in die vroege uren. De James Gun heeft in het bijzonder een kleine maar vocale fanbase opgebouwd onder spelers die door het middenspel zijn gegaan, en het is gemakkelijk te begrijpen waarom zodra je de kans hebt gehad om hem te levelen.
Het probleem van de achterkant
Het zit zo: Mouse: P.I. For Hire is gestructureerd rond een reeks hoofdklussen die gekoppeld zijn aan specifieke locaties, en de formule houdt goed stand tot het niet meer werkt. Zodra je de achterkant van de game bereikt, beginnend rond de Bookkeeper quest van Tinsel Bros, beginnen de barsten te verschijnen. De nevenklussen, die eerder welkom waren als omwegen, beginnen aan te voelen als opvulling. De hoofdklussen zelf worden langer zonder proportioneel meer variatie toe te voegen.
Spelers die zich door de Western Backlot sectie hebben gewerkt, melden dat het tempo van de game een merkbare dip neemt. De omgevingen zijn nog steeds visueel onderscheidend, maar de mechanische lus, schieten, onderzoeken, terugkeren naar het P.I. Office, herhalen, begint aan te voelen als werk in plaats van spel na uur zes of zeven.
gevaar
Als je van plan bent om elke nevenklus te voltooien voordat je het hoofdverhaal afrondt, plan je tijd dan dienovereenkomstig. De achterkant van de game is aanzienlijk veeleisender dan de openingsuren doen vermoeden.
Wat de meeste spelers missen, is dat de beste momenten van de game vooraan geladen zijn. De eerste twee of drie uur vertegenwoordigen Mouse: P.I. For Hire op zijn meest zelfverzekerd. Daarna is de game nog steeds functioneel en af en toe leuk, maar het vraagt meer van je geduld dan waarschijnlijk zou moeten.
Wat dit betekent voor spelers die het nu oppakken
Als je nieuw bent bij Mouse: P.I. For Hire, het goede nieuws is dat de vroege game de moeite waard is. De noir-esthetiek houdt stand, de nevenklussen in de eerste helft zijn goed opgebouwd, en de wapen-upgrade loop geeft je iets om naartoe te werken. Het sleutelwoord hier is het managen van verwachtingen: dit is een game die vroeg piekt en langer op zijn initiële goodwill voortborduurt dan zou moeten.
Voor spelers die al tegen de muur zijn gelopen in de latere hoofdstukken, lijkt de consensus in de community te zijn dat doordrukken de moeite waard is voor de verhaalresolutie, maar verwacht niet dat het tempo zal herstellen. De game eindigt, niet met een knal, maar met een gevoel van opluchting dat je het hebt afgemaakt.
Voor een vollediger beeld van hoe Mouse: P.I. For Hire zich verhoudt tot andere recente releases, bekijk onze laatste reviews. Als je toch elke nevenklus uit de ervaring wilt halen, dan heeft de gidsensectie je gedekt voor de lastigere doelstellingen.
