Al bijna 30 jaar lang staat The Legend of Zelda: Ocarina of Time bekend als een van de meest gevierde games ooit gemaakt. De N64-klassieker uit 1998 vormde de blauwdruk voor 3D-adventuregames, beïnvloedde een hele generatie designers en wordt vandaag de dag nog steeds aangehaald door ontwikkelaars die aan nieuwe projecten werken. Dus toen Nintendo bevestigde dat er een remake in de maak is, was de reactie zoals verwacht enorm.
Maar hier is het punt: de meest prominente discussie van dit moment gaat niet over het nieuwe character model van Link, de vernieuwde combat of de vraag of de dungeons een moderne overhaul krijgen. Het gaat over de weirdo's.
Ocarina of Time is in de kern een game die volledig vol zit met bizarre, verontrustende en oprecht vreemde personages. Het soort personages dat alleen kon voortkomen uit een creatieve omgeving waar niemand de artists vertelde om zich in te houden. Spelers die met de game zijn opgegroeid, hebben levendige herinneringen aan ontmoetingen die niets met Ganondorf of de Triforce te maken hadden, maar alles met een onverklaarbaar wezen dat iets onverklaarbaars deed in een uithoek van Hyrule.
De angst, en die is gegrond, is dat Nintendo's moderne gevoeligheden zullen resulteren in een schoner, gepolijster product dat precies datgene verliest wat het origineel zo levendig maakte.
Ontvang 1-month GTA+ subscription bij pre-order.
Pre-Order GTA 6 nu
Wat spelers zich daadwerkelijk herinneren van Hyrule
Vraag iedereen die Ocarina of Time heeft gespeeld wat hen is bijgebleven, en de antwoorden gaan zelden over de verhaallijnen. Ze herinneren zich de Happy Mask Salesman die in zijn shop staat met die strakke grijns, die in twee games nooit volledig werd uitgelegd. Ze herinneren zich de Great Fairies, wier polygon-rijke designs op een manier vreemd waren die opzettelijk voelde in plaats van per ongeluk. Ze herinneren zich Bongo Bongo, een boss met een van de duisterste backstories in de hele Zelda-serie, die desondanks zijn boss fight doorbrengt met het bespelen van de vloer van de arena als een drumstel, terwijl zijn eigen naam letterlijk het geluid beschrijft.
Die spanning tussen het grimmige en het absurde is wat Ocarina zijn textuur gaf. De Dead Hand, een bleke massa vlees bedekt met handen die je vanuit de grond grijpt, klinkt als pure horror. En dat is het ook, de eerste keer. Tegen de tweede ontmoeting in de Shadow Temple is het op de een of andere manier bijna komisch geworden. Die verschuiving is geen designfout. Het is een feature.
De zorg is niet dat Nintendo een slechte game zal maken. De zorg is dat Nintendo een zeer goede, zeer gepolijste game zal maken die toevallig alle scherpe randjes heeft weggevijld die het origineel zijn persoonlijkheid gaven.
De personages die het risico definiëren
Een paar specifieke voorbeelden illustreren wat er op het spel staat.
De Great Fairy is misschien wel de duidelijkste testcase. Haar originele design was hoekig, luid en opzettelijk ongemakkelijk. Ze ziet er niet uit als een fee uit een kinderboek. Ze ziet eruit als iets dat uit een koortsdroom is gekropen, en dat is precies waarom spelers haar onthouden. Een modern redesign dat haar verzacht tot iets conventioneel aantrekkelijks zou technisch gezien een verbetering zijn volgens de meeste grafische standaarden, en een totaal verlies in elk ander opzicht.
Koume en Kotake, de tweeling-bewakers van Ganondorf, opereren in een vergelijkbare ruimte. Hun dynamiek is oprecht vreemd, hun dialoog is vreemd en hun visuele presentatie is vreemd. Het zijn het soort personages waarvan een focusgroep waarschijnlijk zou aangeven dat ze aanpassing behoeven.
Dan is er nog de hele bevolking van Kakariko Village, die ten minste één NPC bevat wiens hele bestaan eruit bestaat om onder een boom te zitten en te klagen over hoe walgelijk iedereen om hem heen is. Geen quest aan verbonden. Geen beloning. Gewoon een vreemd klein mannetje dat zijn ding doet.
Waarom dit belangrijk is, voorbij nostalgie
Dit is niet zomaar een geval van fans die overdreven gehecht zijn aan jeugdherinneringen. Het argument heeft echte creatieve inhoud.
De vreemdheid in Ocarina of Time was geen toeval. Het weerspiegelde een ontwikkelcultuur bij Nintendo in de late jaren 90, waar individuele artists aanzienlijke vrijheid hadden om personages naar vreemde gebieden te duwen. Het resultaat was een gamewereld die oprecht bevolkt aanvoelde, waar zelfs kleine NPC's een duidelijke aanwezigheid hadden. Dat is moeilijker te bereiken in een grootschalige moderne productie waar visuele consistentie en een breed publiek constant onder druk staan.
Remakes hebben een wisselend trackrecord op dit vlak. Sommige behouden de originele spirit met zorg. Andere produceren iets dat technisch superieur is, maar op de een of andere manier leger aanvoelt. Het verschil komt vaak neer op de vraag of het team begreep waarom de vreemde keuzes in de eerste plaats werden gemaakt, en niet alleen hoe ze eruitzagen.
Voor spelers die het origineel opnieuw willen beleven terwijl ze wachten, bekijk onze game reviews over klassieke Zelda-titels en moderne remakes uit de serie. En als je dieper in de geschiedenis van Hyrule wilt duiken voordat de remake verschijnt, dan zit je goed bij onze gaming guides sectie.
Nintendo heeft nog geen release window gegeven voor de Ocarina of Time remake, behalve het bevestigen van het bestaan ervan. De volgende grote onthulling, wanneer die ook komt, zal spelers veel vertellen over welke richting de studio heeft gekozen.
