People of Note komt met een werkelijk spannend uitgangspunt: een muzikale JRPG van Iridium Studios, uitgegeven door Annapurna Interactive, waarin de vechtmuziek die van genre wisselt direct verband houdt met je gevechtsstrategie. Pop, rock, EDM en rap botsen allemaal in een verhaal over het rekruteren van een band dat zich over een heel continent uitstrekt. Na 43 uur besteed te hebben aan het bereiken van 100% voltooiing op de hoogste moeilijkheidsgraad, is het beeld dat naar voren komt gecompliceerd. Er zit een echt spel in verborgen. Het vinden ervan vereist geduld dat de meeste spelers niet zullen hebben.
Wat is People of Note?
People of Note is een turn-based JRPG die zich afspeelt in de wereld van Note, een continent verdeeld in stadstaten gebouwd rond muzikale genres. Je speelt als Cadence, een popzangeres die wordt afgewezen voor een grote wedstrijd genaamd Noteworthy en besluit een band op te bouwen door muzikanten van over het hele continent te rekruteren. De cast wordt uitgebreid met Fret (rock, uit de natie Durandis), Synthia (EDM, uit Lumina) en Vox (rap, uit Pyre). Het spel werd gelanceerd op Steam, Epic Games Store, Xbox, PlayStation en Nintendo Switch 2 voor een lanceringsprijs van $22.49, oplopend tot $24.99 daarna.
Hoe werkt het Stanza vechtsysteem?
De kernmechaniek die People of Note onderscheidt van een standaard turn-based RPG is het Stanza-systeem. Onderaan het gevechtsscherm volgt een balk de beurtvolgorde en toont het actieve muzikale genre. Wanneer het genre van een personage zich in de Stellar Stanza-sleuf bevindt, ontvangen hun vaardigheden een directe krachtboost. Je kunt te allen tijde het actieve genre en de volgende twee aankomende genres zien, waardoor je kunt plannen wanneer je middelen uitgeeft en wanneer je je inhoudt.
Vaardigheden zelf komen van Songstones, edelstenen die je vindt of koopt en die je in je uitgeruste instrument plaatst. De kwaliteit van je instrument bepaalt hoeveel Songstones je tegelijkertijd kunt uitrusten. Elke Songstone kan worden geüpgraded met AP verdiend door vijanden te verslaan, hoewel de upgradekosten scherp escaleren van dubbele naar driedubbele cijfers naarmate je ze levelt. Remix Stones fungeren als modifiers die bestaande Songstone-vaardigheden verbeteren.
Personages delen ook enkele Songstones, ongeacht hun genre. Genezingsvaardigheden en vaardigheden die extra actiepunten aan bandleden verlenen, kunnen door iedereen worden gebruikt, wat een extra laag flexibiliteit toevoegt aan de teamcompositie.
Op de hoogste moeilijkheidsgraad (Superstar) is investeren in het Defense-statistiek geen optie. Stapel Defense op zowel je fashion outfit-slot als je accessoire-slot vroeg, anders verwacht je uren te besteden aan mid-game bazen.
Zodra twee personages hun individuele meters hebben gevuld door schade op te lopen, kunnen ze een Mashup uitvoeren: een gecombineerde ultieme vaardigheid die hun genres muzikaal combineert en iedereen die betrokken is aan het einde van de beurt een vaardigheidsboost geeft. De meter vult zich alleen door klappen op te vangen, dus agressief spelen op het verkeerde moment kan de toegang tot je Mashup vertragen.
Welke uitrusting moet je prioriteren?
Het uitrustingssysteem heeft drie slots: instrument, fashion outfit en accessoire. Hier is hoe elk functioneert:
Op standaard moeilijkheidsgraad heb je ruimte om te experimenteren. Op Superstar is de wiskunde simpel: Defense op fashion plus Defense op accessoire houdt je in leven tijdens de damage-sponge baasgevechten die het late spel definiëren. Accessoires die extra vaardigheidspunten geven aan het begin van het gevecht zijn het overwegen waard zodra je overlevingsvermogen stabiel is.
Sommige Songstone-upgrades springen van twee-cijferige naar drie-cijferige AP-kosten in één tier. Bespaar AP selectief en geef prioriteit aan de vaardigheden die je daadwerkelijk gebruikt in je rotatie in plaats van upgrades te verspreiden over je hele kit.
Is het verhaal de moeite waard om te volgen?
De opzet is solide. Cadence's afwijzing en haar rekruteringsarc over het continent geven het spel in de openingsuren een duidelijke richting. Het tempo houdt vroeg stand. Dan wordt het rommelig.
Het verhaal kan geen toon vinden. Het zwaait tussen luchtige muzikale komedie, serieuze karakterdrama, meme-zware satire en popcultuurreferenties zonder zich aan een ervan te committeren. Het resultaat is een verhaal dat voelt alsof het zichzelf voortdurend onderbreekt.
Fret is met afstand het meest opvallende personage. Zijn arc is consistent, zijn ontwikkeling voelt verdiend, en zijn stemacteur Jason Charles Miller levert zinnen af die daadwerkelijk klinken als een persoon die praat in plaats van tekst die hardop wordt voorgelezen. De rest van de cast worstelt. Cadence voelt vaak losgezongen van de gevolgen van haar eigen verhaal. Synthia heeft werkelijk interessant achtergrondmateriaal dat bijna geen schermtijd krijgt. Vox bestaat voornamelijk om de rap-slot te vullen.
De stemacteerprestaties van de bredere cast, waaronder Erika Ishii en Erica Lindbeck, vallen onder wat die namen doorgaans leveren. De prestaties klinken regel voor regel voorgelezen zonder consistente emotionele context, waardoor de 2D visual novel-stijl dialoogscènes langer aanvoelen dan ze zijn.
Hoe houdt verkenning stand?
De wereld is verdeeld in hubs (de belangrijkste stadstaten voor elk genre) en dungeons die variëren van grotten tot clubs. Navigeren tussen gebieden vereist lopen naar de ingang of uitgang van elke zone om de overworld-kaart te openen, wat veel backtracking betekent door ruimtes die bij herhaling leger aanvoelen.
Vijanden hebben vaste posities en verdwijnen permanent zodra ze verslagen zijn. De Drop The Beat-mechaniek laat je op aanvraag gevechten triggeren waar dan ook om AP te grinden en Songstones te levelen, wat nuttig is, maar benadrukt hoe dun de vijandelijke variëteit eigenlijk is. Vechten tegen dezelfde kleine groep vijanden wordt snel saai, en de meeste ontmoetingen lopen uit op een AoE Songstone-setup voor groepen of een licht aangepaste single-target build voor elite vijanden en bazen.
Naast standaard gevechten bevat het spel gevechtspuzzels met vooraf bepaalde middelen, trivia-gevechten die belangrijke items belonen voor een specifieke verkoper, en omgevingspuzzels die gekoppeld zijn aan verhaalvoortgang of optionele loot. De puzzels zijn het meest consistent boeiende deel van de gameplay loop.
Het spel laat je gevechten en puzzels volledig uitschakelen. Dit wordt gepresenteerd als toegankelijkheid, maar gezien hoe repetitief het gevecht wordt, zul je het halverwege serieus overwegen. Sla vaak op, aangezien sommige puzzels middelen verbruiken bij mislukte pogingen en je speciale valuta verliest bij nederlaag (hoewel Drop The Beat je het snel laat herstellen).
Hoe zit het met de muziek zelf?
De genre-wisselende gevechtsmuziek is het meest ambitieuze idee van het spel. Wanneer de Stellar Stanza naar een nieuw genre verschuift, past de gevechtsmuziek zich aan om overeen te komen. Mashup-vaardigheden combineren de genres van de twee personages die samen optreden. Op papier is dit precies het soort mechanisch-muzikale integratie dat een spel als dit de moeite waard maakt om te bouwen.
In de praktijk slijten de nummers sneller dan de gevechten. Een paar nummers zijn echt goed, maar de kwaliteit is inconsistent over de hele soundtrack. De muzikale performance-sequenties die verhaalpunten onderstrepen, lijden onder een ander probleem: stijve karakteranimatie. Camerawerk tijdens deze momenten is grillig, en de lichaamstaal komt niet overeen met de energie die de nummers nastreven. De kloof tussen wat de muziek probeert te communiceren en wat de animatie daadwerkelijk levert, ondermijnt de momenten die het hardst zouden moeten aankomen.
Sommige personages worden door één performer ingesproken voor zowel dialoog als zang. Anderen hebben aparte performers voor elk. De splitsing is merkbaar, maar niet altijd op de manier die je zou verwachten.
Is People of Note het kopen waard?
Voor $22.49 (lanceringsprijs) of $24.99 (volledige prijs) krijg je een spel dat ongeveer 43 uur duurt om volledig te voltooien. De uren zijn er. Of het plezierige uren zijn, is een moeilijkere verkoop.
Het Stanza-systeem heeft echt potentieel dat de vijandelijke variëteit nooit volledig benut. Fret's karakter arc werkt. Het kleurenpalet is goed genoeg gedaan dat het visueel nooit vermoeiend wordt, ondanks hoe verzadigd alles is. De puzzels bieden af en toe echte uitdaging.
Al het andere varieert van bruikbaar tot frustrerend. Het verhaal verliest zijn grip na een sterke start. De meeste personages voelen geschreven om een genre-slot te vullen in plaats van om mensen te zijn. De muziek wordt flauw. Verkenning is grotendeels lopen. Bazen op Superstar-moeilijkheidsgraad zijn damage sponges die meer geduld dan strategie testen.
Als je de wereld en muziek wilt ervaren zonder de gevechtsgrind, laat het spel je gevechten volledig uitschakelen. De standalone muziekvideo's die door de ontwikkelaars zijn uitgebracht, geven je misschien een beter beeld van de ambitie van het project dan het spel zelf.
Voor spelers die een dieper inzicht willen in wat er op dit moment de moeite waard is om te spelen, blader door meer gidsen op GAMES.GG om recensies en analyses in elk genre te vinden.
People of Note is een spel met een werkelijk goed idee in het centrum dat nooit helemaal uitvindt hoe het daaromheen te bouwen. De band verdiende een betere setlist.