มีความย้อนแย้งที่น่าประหลาดใจอยู่ใจกลางวิกฤตอัตลักษณ์ของ Square Enix กับ Final Fantasy คำตอบสำหรับปัญหาส่วนใหญ่ของซีรีส์ในยุคปัจจุบันได้ถูกซ่อนไว้อย่างดีตั้งแต่ปี 2011 อยู่ในภาคแยกของ PSP ที่ผู้เล่นตะวันตกส่วนใหญ่ไม่เคยได้เล่นจนกระทั่งปี 2015
Final Fantasy Type-0 ซึ่งมีฉากหลังอยู่ในโลกของ Final Fantasy 13 ไม่ได้ทำเพียงแค่สิ่งที่น่าสนใจเท่านั้น แต่ยังแสดงให้เห็นถึงวิธีการสร้างเกม Final Fantasy ที่ซีรีส์ไม่เคยสามารถเลียนแบบได้เลยนับตั้งแต่นั้นมา และนั่นได้กลายเป็นประเด็นที่คุ้มค่าแก่การหยิบยกมาพูดถึงอีกครั้ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อแฟรนไชส์ยังคงค้นหาทิศทางของตัวเองต่อไป
เมื่อการตามเทรนด์ได้ผลจริง
นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้น: Type-0 กำลังไล่ตามเทรนด์อย่างแน่นอน Square Enix เห็นความสำเร็จในระดับสากลของ Persona 3 และ Persona 4 และได้สร้างระบบปฏิทินและสายสัมพันธ์ทางสังคมระหว่างนักเรียนเข้าไปในโครงสร้างของเกม เหล่านักเรียนใน Class 0 ต้องจัดสรรเวลาทั้งภารกิจทางการทหาร การบ้าน การสอบ และชีวิตในโรงเรียนธรรมดาทั่วไป ซึ่งตัดกันอย่างสิ้นเชิงกับสงครามที่เกิดขึ้นนอกกำแพงสถาบัน
แต่การเลียนแบบก็หยุดอยู่แค่นั้น ฉากหลังที่เป็นโรงเรียนไม่ใช่จุดขาย แต่เป็นเพียงโครงสร้าง สิ่งที่ Type-0 ให้ความสำคัญจริงๆ คือสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อนักเรียนเหล่านั้นถูกส่งออกไปต่อสู้ในสงครามของรัฐบาล และแต่ละคนประมวลผลสิ่งที่พวกเขาถูกร้องขอให้ทำซึ่งน่าสะพรึงกลัวมากขึ้นเรื่อยๆ อย่างไร
เกมกระจายการพัฒนาตัวละครไปทั่วทั้งกลุ่ม แทนที่จะมุ่งเน้นไปที่ฮีโร่เพียงคนเดียว สมาชิกแต่ละคนใน Class 0 นำเสนอภูมิหลังทางสังคมและมุมมองทางการเมืองที่แตกต่างกัน และธีมของเรื่องราวก็พัฒนาผ่านมุมมองที่ขัดแย้งกันเหล่านี้ โครงสร้างนี้เป็นสิ่งที่ Final Fantasy 15 เคยลองทำในสเกลที่เล็กกว่าก่อนที่โลกเปิดจะกลืนกินมันไป และเป็นสิ่งที่ Final Fantasy 16 ไม่เคยลองทำเลย โดยพึ่งพา Clive เพียงผู้เดียวในการแบกรับทุกสิ่ง
ระบบต่อสู้มีไอเดียที่น่าหยิบยืม
Final Fantasy Type-0 ยังทำสิ่งที่ชาญฉลาดอย่างแท้จริงกับระบบต่อสู้ของมัน ซึ่งซีรีส์ยังไม่สามารถซึมซับได้อย่างเต็มที่ สมาชิก Class 0 แต่ละคนมีความเชี่ยวชาญในอาวุธและเวทมนตร์เฉพาะทาง ซึ่งหมายความว่าการเลือกตัวละครที่จะนำเข้าสู่การต่อสู้มีความสำคัญอย่างแท้จริง
การอัปเกรดเวทมนตร์ก็ ก้าวข้ามสูตรการเพิ่มพลังแบบมาตรฐานไปอีกขั้น ลองดูเวทมนตร์ไฟเป็นตัวอย่าง: RF ยิงกระสุนไฟ ในขณะที่ SHG ยิงกระสุนไฟที่ระเบิดเมื่อกระทบ นั่นคือความแตกต่างระหว่างความเสียหายเป้าหมายเดี่ยวและการควบคุมฝูงชน และมันบังคับให้ต้องตัดสินใจอย่างแท้จริง แทนที่จะแค่เลือกเวทมนตร์ระดับสูงสุดที่มี
ประเด็นสำคัญคือความลึกซึ้งนั้นมาจากความคิดสร้างสรรค์ในการต่อยอดไอเดียที่มีอยู่ ไม่ใช่จากการนำแนวเกมยอดนิยมมาแปะลงบนชื่อ Final Fantasy แล้วหวังว่าการผสมผสานนั้นจะรู้สึกสอดคล้องกัน
ระบบเวทมนตร์แบบแยกย่อยใน Type-0
สิ่งที่ซีรีส์กลายเป็นแทน
ความแตกต่างกับ ภาค Final Fantasy ล่าสุดนั้นยากที่จะมองข้าม Final Fantasy 15 และ Final Fantasy 7 Rebirth ไม่ใช่ Final Fantasy ที่มีโลกเปิดสร้างอยู่ภายใน แต่เป็นเกมโลกเปิดที่มีองค์ประกอบของ Final Fantasy ถูกใส่เข้ามาด้านบน Final Fantasy 16 นำเสนอตัวเองเป็นซีรีส์โทรทัศน์แนวแฟนตาซีดาร์กสุดหรูมากกว่าจะเป็น RPG และผลลัพธ์คือเกมที่อัตลักษณ์ของแฟรนไชส์รู้สึกเป็นรองจากสุนทรียภาพที่มันหยิบยืมมา
การเปลี่ยนแปลงนั้น จากการนำองค์ประกอบยอดนิยมมาใส่ในกรอบของ Final Fantasy ไปสู่การสร้างเกมโดยมีกรอบยอดนิยมเป็นแกนหลักและเพิ่มรสชาติของ Final Fantasy เข้าไป คือสิ่งที่ Type-0 หลีกเลี่ยง โครงสร้างที่ได้รับแรงบันดาลใจจาก Persona นั้นรับใช้เรื่องราว เรื่องราวไม่ได้มีอยู่เพื่อพิสูจน์โครงสร้าง
พิมพ์เขียวที่ถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง
Type-0 ไม่ใช่เกมที่สมบูรณ์แบบ ส่วนประกอบแบบกลยุทธ์เรียลไทม์เป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาด และการเน้นการเล่นหลายคนของ PSP ทำให้เนื้อหาบางส่วนถูกจำกัดอย่างน่าอึดอัดในการเล่นครั้งแรก แต่เกมมีสิ่งที่เกม Final Fantasy สมัยใหม่ยังคงค้นหาอย่างเห็นได้ชัด: ความมั่นใจในอัตลักษณ์ของตัวเอง
สิ่งที่ดีที่สุดบางอย่างของ Type-0 มาจากการที่มันเต็มใจที่จะทดลองภายในกรอบของตัวเอง แทนที่จะยอมรับกรอบของคนอื่นไปทั้งหมด นั่นคือบทเรียนที่ซีรีส์ยังคงนำไปใช้ได้ ตรวจสอบเพิ่มเติมได้ที่:
