ย้อนกลับไปในช่วงปลายยุค 2000s ผมไม่ได้แค่เล่นเกมเท่านั้น แต่ผมกำลังเลี้ยงกองทัพสัตว์เลี้ยงดิจิทัลขนาดเล็กอยู่ด้วย Tamagotchi (ทามาก็อตจิ) ของผมมักจะอยู่ในภาวะใกล้ตายเสมอ Webkinz (เว็บคินซ์) ของผมก็มีเรื่องราวเบื้องหลังที่ซับซ้อน แต่ไม่มีเกมไหนที่ติดอยู่ในใจผมได้เท่า Nintendogs (นินเท็นด็อกส์) เลย
ถ้าคุณมี Nintendo DS (นินเทนโด ดีเอส) ในยุคนั้น คุณก็น่าจะเคยเล่นมันเหมือนกัน บางทีคุณอาจจะตะโกนว่า “Sit!” (นั่ง!) ใส่ไมโครโฟนในที่สาธารณะเหมือนเป็นเรื่องปกติ บางทีคุณอาจจะถูหน้าจอสัมผัสอย่างบ้าคลั่งเพื่อขัดคราบสกปรกที่มองไม่เห็นออกจากขนของ Labrador (ลาบราดอร์) ของคุณ ผมทำทุกอย่างเลยครับ ทำอย่างเคร่งครัด ผมมีกิจวัตร ผมมีสุนัขตัวโปรด และที่สำคัญที่สุด ผมมี Balto (บัลโต) สุนัขพันธุ์ Husky (ฮัสกี้) ที่ผมรับมาเลี้ยง ซึ่งมันครองทุกการแข่งขันราวกับว่ามันเกิดมาเพื่อสิ่งนี้
แต่การกลับมาเล่น Nintendogs ในปี 2025 นั้น... แปลกไป
Nintendogs
อย่าเข้าใจผมผิดนะครับ มันก็ยังคงมีเสน่ห์ของมันอยู่ แต่ก็รู้สึกว่ามันหลุดจากความเป็นจริงไปมาก คุณสามารถทิ้งสุนัขของคุณไว้ที่ “Dog Hotel” (ด็อก โฮเทล) ที่ระบุชื่อคลุมเครือเป็นเวลาหลายปี แล้วกลับมารับพวกมันเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่มีค่าใช้จ่ายสัตวแพทย์ มีแต่เสียงเห่าอย่างมีความสุขและหางที่กระดิก ราวกับว่าคุณแค่แวะออกไปข้างนอกห้านาทีเท่านั้น
แม้แต่ตัวเลือก “donate” (บริจาค) ซึ่งผมใช้บ่อยกว่าหนึ่งครั้งด้วยความเบื่อหน่าย ก็ยังรู้สึกมืดมนในตอนนี้ เมื่อสุนัขจากไปแล้ว ก็คือจบ ไม่มีปุ่มย้อนกลับ ไม่มีความคิดที่สอง มีแต่... จากไป
มองย้อนกลับไป ผมค่อนข้างตกใจที่ผมทุ่มเทเวลาไปกับเกมที่ไม่มีจุดจบจริง ๆ มากขนาดนี้ เมื่อคุณชนะการแข่งขันระดับสูงสุดแล้ว ก็แค่นั้น คุณจะอยู่ในวงจร วนไปเรื่อย ๆ ให้อาหาร พาเดิน ฝึกฝน แข่งขัน ทำซ้ำ สุนัขของคุณไม่มีวันแก่ ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง มันเหมือนกับเกมจำลองสัตว์เลี้ยงที่คงความเยาว์วัยตลอดไป ติดอยู่ในห้วงแห่งความสุขสบาย และถึงกระนั้น ผมก็รักทุกวินาทีของมัน
แต่ตอนนี้เหรอครับ? รอยร้าวชัดเจนขึ้น AI (เอไอ) ก็บางเบา การเล่นแบบผู้เล่นหลายคน (multiplayer) ถ้าจะเรียกอย่างนั้นได้ ก็แค่ให้คุณเดินชนสุนัขของคนแปลกหน้าและแลกเปลี่ยนของขวัญแปลก ๆ กัน นั่นคือระบบทั้งหมด และผู้ประกาศการแข่งขัน Archie Hubbs (อาร์ชี ฮับบ์ส) และ Ted Rumsworth (เท็ด รัมส์เวิร์ธ) เหรอครับ? ตอนเด็ก ๆ ผมคิดว่าพวกเขาตลก แต่ตอนนี้ผมฟังพวกเขาได้ไม่กี่วินาทีก็ต้องกดปุ่มข้ามแล้ว
ผมลองเล่นเกมสัตว์เลี้ยงอื่น ๆ ด้วย Purr Pals (เพอร์ พาลส์) ก็เป็นหนึ่งในนั้น คล้าย ๆ Nintendogs แต่เป็นแมว และกราฟิกก็แย่กว่ามาก คุณเลี้ยงแมวได้แค่ตัวเดียว แอนิเมชันก็แข็งทื่อ และการแสดงแมวก็ดูน่าเบื่อกว่าที่คิดไว้เสียอีก แม้ตอนที่มันออกมาใหม่ ๆ เกมก็ยังรู้สึกว่าล้าสมัยแล้ว ตอนนี้ในปี 2025 มันแทบจะเล่นไม่ได้เลย (ขอโทษนะครับคนรักแมว)
Purr Pals
แต่ Nintendogs เหรอครับ? มันก็ยังคงดีอยู่... ประมาณหนึ่ง แน่นอนว่าตอนนี้มันไม่ค่อยสมเหตุสมผลเท่าไหร่ และสุนัขก็ไม่ได้มีพฤติกรรมเหมือนสัตว์จริง ๆ แต่การออกแบบก็แข็งแกร่ง เสียงยังคงโดนใจ การควบคุมด้วยปากกายังคงให้ความรู้สึกที่น่าพึงพอใจอย่างประหลาด และมีบางอย่างเกี่ยวกับสุนัขพิกเซลเล็ก ๆ เหล่านั้นที่ยังคงดึงดูดความรู้สึกที่ลึกซึ้งและคิดถึง
ผมยังคงกลับไปเล่นมันบ้างในบางครั้ง ผมไม่ได้สนุกกับมันในแบบเดิม และผมรู้สึกว่าตัวเองแก่เกินไปสำหรับมันแล้ว แต่ก็มีความสบายใจบางอย่างในนั้น ไม่มีแรงกดดัน ไม่มีความเร่งด่วน มีแต่กิจวัตร และพูดตามตรง การเล่นเกมที่เงียบสงบแบบนั้นรู้สึกเกี่ยวข้องกับปัจจุบันมากกว่าที่เคยเป็นมา ในโลกที่มีการอัปเดตอย่างต่อเนื่องและทุกอย่างเป็นบริการแบบไลฟ์เซอร์วิส (live-service) Nintendogs ให้ความรู้สึกเหมือนแคปซูลเวลาเล็ก ๆ ที่อบอุ่น
Nintendo พยายามสานต่อด้วย Nintendogs + Cats (นินเท็นด็อกส์ + แคทส์) บน 3DS (ทรีดีเอส) แต่มันก็ไม่เหมือนเดิม ตั้งแต่นั้นมาก็มีข่าวลือมากมายตามปกติ ไม่ว่าจะเป็นการรีบูต (reboot) เวอร์ชันมือถือ (mobile version) หรืออาจจะเป็นอะไรที่ใช้ AI (เอไอ) แต่ก็ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น และตอนนี้เมื่อ Switch 2 (สวิตช์ 2) ออกมาแล้ว บางคนก็ยังหวังว่า Nintendo อาจจะนำมันกลับมา
มันจะประสบความสำเร็จในฐานะเกมพรีเมียมราคา 70 ดอลลาร์หรือไม่? อาจจะไม่ แต่ในฐานะเกมดิจิทัลระดับกลาง (mid-tier digital release) หรือเกมจำลองชีวิต (cozy sim) แบบไลฟ์เซอร์วิส (live-service) ล่ะ? อาจจะ
จนกว่าจะถึงตอนนั้น ผมก็ยังมี Balto อยู่ มันยังคงซื่อสัตย์ ยังคงรออยู่ที่ Dog Hotel เหมือนกับว่าผมไม่เคยจากไปไหน
บางทีเกมบางเกมก็ไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อรีบูต... บางทีมันก็แค่ถูกสร้างมาเพื่อให้จดจำ
