Mixtape, 2021 yapımı The Artful Escape'in arkasındaki küçük Avustralyalı stüdyo Beethoven & Dinosaur'un ikinci oyunu ve güvenilirliğinizi sorgulatacak türden eleştirilerle geliyor.
Şahsen oyunu PS5'te yaklaşık 3 saatte bitirdim ve 6 saatte platinum ödülünü aldım. Ancak oyunun lansmanı tartışmalara sahne oldu; oyuncular müzik lisanslama durumu ve sözde "aşırı olumlu" incelemeler nedeniyle oyunu "industry plant" olarak nitelendirirken, medya kuruluşları oyunu kusursuz bir 10/10 olarak değerlendiriyor. İşte tüm harici faktörleri göz ardı ederek yaptığım tarafsız incelemem.
Bu oyun aslında ne tür bir oyun?
Mixtape, interaktif bir animasyon filme daha yakın; arada sırada kaykay yaptığınız, alışveriş sepetiyle yokuş aşağı yarıştığınız, biraz softball oynadığınız ve anıları tetikleyen mekanlarda dolaştığınız bir film. Anlık etkileşimler hafif düzeyde. Bulmaca çözmüyor veya anlamlı seçimler yapmıyorsunuz. Animasyonlu bir dünyanın içindesiniz, ancak Dispatch veya diğer görsel romanlar gibi oyunlardan çok farklı bir şekilde değil.
Hikaye, Stacey'nin müzik hayalini gerçekleştirmek için New York'a uçmayı planladığı, eski hayatını ve lise en iyi arkadaşlarını geride bıraktığı son günlerini birlikte geçiren üç yakın arkadaş olan Stacey, Slater ve Cassandra'yı takip ediyor. Oyunun tamamı tek bir günde geçiyor, ancak her şey Stacey'nin mixtape CD'sindeki müzik parçaları etrafında şekilleniyor; her şarkı arkadaşlıklarındaki belirli bir anıya veya ana bağlı. Bu dördüncü duvarı yıkan konsept benzersiz hissettirdi, çünkü Stacey durup size hangi şarkının her senaryoyu mükemmel kıldığını anlatıyor.
Oynanış: Kasıtlı olarak hafif
Mixtape'in oynanış döngüsü, bir görsel roman olarak kasıtlı olarak minimaldir. Her bölüm, yeni bir interaktif formatı ortamına bağlıyor ve yol boyunca mini oyunlar bulunuyor: ana yolda bir kaykay yarışı, bir alışveriş sepeti kovalamacası, bir softball oyunu ve garip sosyal durumları yönettiğiniz bir parti sekansı. Bunların hiçbiri mekanik olarak derin değil, ancak olmaları da gerekmiyor. Çeşitlilik, işleri hareket halinde tutuyor ve deneyimin saf bir yürüme simülatörü gibi hissetmesini engelliyor. Kontrolcüyü bırakıp olayların bir ara sahne gibi akmasını izleyebilirsiniz veya o sinir bozucu kupayı almak için R2 ve L2'yi spamlayabilirsiniz, ancak seçim her iki durumda da sizin.
Kupa avcıları için bu, muhtemelen 2026'da mevcut olan en dost canlısı platinumlardan biridir. Oyun, bireysel bölümleri ve belirli mini oyunları tekrar oynamanıza izin veriyor, bu yüzden cezalandırıcı bir şekilde kaçırılacak hiçbir şey yok. Toplamda yaklaşık altı saatte tüm 27 kupayı tamamladım ve bölümleri tekrar gözden geçirme süreci, ilk seferde kaçırdığım detaylara ikinci bir bakış atmamı sağladı. Tam bir döküm isterseniz, Mixtape kupa ve başarı rehberimiz ihtiyacınız olan her şeyi kapsıyor.
Bununla birlikte, geleneksel bir macera oyununun mekanik derinliğini bekleyerek gelirseniz, hayal kırıklığına uğrarsınız. Steam incelemecilerinden gelen en yaygın şikayet, anladığım kadarıyla, hatta katılmasam bile, burada neredeyse hiç oyun olmamasıdır.
Steam'deki en çok oy alan olumsuz incelemelerden biri bunu "oyundan çok bir film" olarak nitelendiriyor ve bu adil bir tanım, ancak oyun, türdeki birçok oyun gibi, kasıtlı olarak bu şekilde tasarlandı. Bunun bir anlaşma bozucu olup olmadığı tamamen deneyimden ne istediğinize bağlıdır. Dispatch gibi oyunları seviyorsanız, muhtemelen Mixtape'i de seveceksiniz. Eğer bu türe aşina değilseniz, evet, buradaki oynanış oldukça minimal olacaktır. Ancak deneyim hala eğlenceli ve her iki durum da doğru olabilir.
Grafikler ve ses: Gerçekten öne çıkanlar
Mixtape'in gerçekten öne çıktığı yer burası. Sanat tarzı şu anda piyasada olan hiçbir şeye benzemiyor: hem nostaljik hem de tamamen taze hissettiren, ifade dolu, hafif abartılı animasyonlara sahip el çizimi karakterler. Stacey'nin oyuncuya doğrudan hitap ettiği dördüncü duvarı yıkan anlar, animasyon ve müziğin akışı bunları desteklediği için etkili oluyor.
Her anı ve her an tamamen benzersiz hissettiriyor ve kendi müziğine sahip - ister kumsaldaki sürüşteki havai fişek sekansı olsun, ister çimenlik alanda sizi taşıyan rüzgar olsun - Mixtape'teki her an kasıtlı ve müziğe ve sanata duyulan sevgiyle tasarlanmış gibi hissettiriyor.
Soundtrack ise merkezde yer alıyor. Devo, Iggy Pop, The Cure, Lush ve diğer birçok sanatçının parçaları, sadece arka plan dokusu olarak değil, gerçek bir amaçla hikayeye dokunmuş. Her şarkı belirli bir duygusal ana denk geliyor ve oyun bu anları hak ediyor. Bu şarkılarla büyümüş veya benzer lise deneyimleri yaşamış oyuncular kesinlikle nostaljiyi hissedecekler veya en azından hayatınız için sürekli bir soundtrack'e sahip olma fikrine (özellikle asi gençlik yıllarınızda) bağlanacaklar.
Hikaye: Keşke daha iyi olsaydı dediğim yer
Mixtape'in yapısı en akıllı yaratıcı kararı. Hikayeyi kronolojik olarak anlatmak yerine, oyun şimdiki son gece ile mekanlar ve nesneler tarafından tetiklenen bir dizi geri dönüş arasında gidip geliyor. Üçlünün nasıl oluştuğunu, çatlakların nerede olduğunu ve her birinin sessizce neyden korktuğunu görüyorsunuz. Duygusal anlar üretilmiyor, hak ediliyor.
Stacy ana karakter ve gerçekten komik. Yorumları kuru, kendiyle barışık ve alaycı bir niteliğe sahip, bu da oyuna dinamik bir hava katıyor. Cassandra, softball bölümü sırasında kendini ne kadar kaybolmuş hissettiğini tam olarak anlattığı unutulmaz bir sekans yaşıyor ve bu, çoğu oyunun saatlerce daha fazla ekran süresiyle başaramadığından daha derine iniyor. Slater grubun sevilen çıpası ve Stacey ile olan ilişkisi, Cass onlara katılmadan önce, tüm olaya tatlı bir hüzün katıyor.
Jenerik aktığında birkaç çözülmemiş konu kalıyor. Bunlardan bazıları kasıtlı hissettiriyor, gerçek arkadaşlıkların nasıl bittiğini yansıtan çözülmemiş iplikler gibi. Diğerleri ise daha çok hikayenin alanının tükenmesi gibi hissettiriyor. Üç ila dört saatlik Mixtape, her döngüyü kapatacak alana sahip değil ve buna toleransınız değişecektir. Şahsen jenerik aktığında şaşırdım, ancak bir saat sonra bölüm seçimiyle platinum'u aldım, bu yüzden şikayet edemem.
Karar: Gürültüyü görmezden gelin
Mixtape ile ilgili asıl soru, bunun bir oyun mu yoksa sinematik bir interaktif deneyim mi olduğu ve bu ayrımın sizin için önemli olup olmadığıdır.
Tek oturuşta bitirdim, ki tam da böyle oynanmalı. Ve mini oyunları ve genel soundtrack odaklılığı gerçekten eğlenceli buldum. Oyun kesinlikle 1-2 saat daha fazla anı kullanabilirdi, belki Stacey'nin köken hikayesine ve müziğe neden aşık olduğuna daha derinlemesine inebilirdi. Ancak oyunları harcanan para karşılığında oynanan saatler olarak görürseniz, muhtemelen başka bir şey oynayarak daha iyi vakit geçirirsiniz.
Genel olarak, her iki taraftaki gürültüyü görmezden gelmenizi tavsiye ederim. Eğlenceli bir oyun, ancak hiçbir şekilde "kusursuz" bir 10/10 oyun değil (bana göre). Ancak öte yandan, bir RPG olduğunu da iddia etmiyor - hala yazıldığı sırada Steam'de "çok olumlu" bir inceleme puanına sahip bir interaktif hikaye oyunu (görsel roman veya türe ne derseniz deyin). Bu yüzden gürültüyü görmezden gelin ve bu incelemeden alacağınız bir şey varsa, o da şu olsun:
Eğer hikaye odaklı bir oyuncuysanız, Dispatch gibi oyunların hayranıysanız veya belirli bir duyguyu eşleştirmek için bir çalma listesi hazırlamış biriyseniz, bu oyun tam size göre. Eğer oyun mekanikleri, grind yapmak veya oyuncu ajansı sizi oyunlara çeken şeylerse, başka yerlere bakın.
