"How Soon Is Now?" şarkısının The Smiths'ten açılış notaları, gergin bir anda çalarken. Iggy Pop'un "The Passenger" şarkısı, güneşli bir açık dünya sürüşü sırasında eşlik ederken. Tam doğru anda yerleştirilmiş, özenle lisanslanmış bir parça, iyi bir oyunu unutulmaz bir deneyime dönüştürebilir.
Şunu belirtmek gerekir ki, oyunlardaki lisanslı müzikler, film müziklerinden tamamen farklı bir olgudur. Oyuncular bu şarkılarla saatlerini, hatta bazen yüzlerce saatlerini geçirirler. Tekrarlanırlar. Belirli anılarla ayrılmaz bir bütün haline gelirler. Doğru yapıldığında, gerçek dünyadan bir parça, zihninizde sanal bir dünyayla kalıcı olarak bütünleşir.
Sadece GAMES.GG üzerinde oyunlarda 80% indirim kazanın
Oyunlarda Exclusive Discounts on Games Fırsatları
Her Şeyi Değiştiren Borderlands Anı
Tales from the Borderlands'i oynamış hemen hemen herkese ilk neyi hatırladığını sorun, cevap neredeyse her zaman aynıdır: Açılış sekansı boyunca çalan A-ha'dan "Take On Me". Telltale Games bu parçayı o kadar ustaca kullandı ki, tüm oyunun tanımlayıcı imgesi haline geldi. Neşeli, biraz absürt ve tam olarak ne olduğunu zar zor anladıkları bir felaketin içinde debelenen iki karakterin tonuyla mükemmel uyumluydu.
Çoğu oyuncunun gözden kaçırdığı şey, bu kararın ne kadar yaratıcı bir risk taşıdığıdır. Bu kadar bilinen bir parçayı lisanslamak gerçek para gerektirir ve tutacağının garantisi yoktur. Burada ise mükemmel bir şekilde tuttu.
GTA Radyosu ve Playlistlerle Bir Dünya İnşa Etme Sanatı
Rockstar Games, oyun içi radyoyu yıllardır gerçek bir sanat formu olarak ele alıyor. Grand Theft Auto: Vice City'nin Flash FM ve Wave 103 gibi istasyonlarını kapsayan müzikleri, Michael Jackson, Toto ve Blondie gibi sanatçıların lisanslı parçalarını kullanarak, orijinal bir müzik skorunun başaramayacağını başardı: 1986 Miami'sini gerçek hissettirdi.
Buradaki kilit nokta, müziğin sadece atmosfer olmadığıdır. Karakterizasyondu. Neon ışıklı sokaklarda pastel bir takım elbiseyle araba sürerken radyoda Flock of Seagulls dinlemek, tek bir diyalog satırından önce içinde bulunduğunuz dünya hakkında size her şeyi anlatıyordu.
GTA V, Stevie Wonder, Flying Lotus ve Tyler, the Creator gibi isimlerin istasyonlarında yer almasıyla bunu daha da ileri taşıdı ve her karaktere, sürerken dinledikleri müzikler aracılığıyla kendi işitsel kimliklerini kazandırdı.
Büyük parçalar için lisanslama maliyetleri başa baş altı hanelere ulaşabilir. Rockstar'ın Vice City'nin müziklerine yaptığı yatırım, açık dünya ses tasarımı için standardı belirlediği yaygın olarak kabul edilir.
Hotline Miami ve Underground Müzik İçin Argüman
Lisanslı müziğin dönüm noktası niteliğindeki her kullanımı, tanınmış isimleri içermez. Hotline Miami, tüm kimliğini Perturbator, Carpenter Brut ve El Huervo gibi sanatçıların daha önce çoğu oyuncunun duymadığı parçalarından oluşan bir seçki etrafında inşa etti. Müzik, orijinal kompozisyon yerine lisanslanmıştı ve neredeyse cerrahi bir hassasiyetle seçildiği için işe yaradı.
Amansız, neonla yıkanmış synthwave, oyunun ritmik şiddetiyle o kadar tam bir uyum içindeydi ki, ikisini ayırmak artık imkansız görünüyor. Bu sanatçıların birçoğu, doğrudan elde ettikleri maruz kalma sayesinde kariyerlerini hızlandırdı. Bu, lisanslı müziğin ilgili herkesi gerçekten faydalandığı nadir bir durumdur.
Tek Şarkılık Harika Bir Başarı: Bir Tek Şarkı Her Şeyi Taşıdığında
Bazen sadece bir parça yeter. Bioshock Infinite, "Will the Circle Be Unbroken" şarkısını, oyunun din ve topluluk temalarını yeniden yorumlayacak şekilde kullandı. The Last of Us, sonundaki duygusal çıpa olarak Pearl Jam'den "Future Days" şarkısını kullandı; bu seçim hala oyuncuları bölüyor ancak bağ kuranlar için muazzam bir ağırlık taşıyor.
Spider-Man: Into the Spider-Verse oyun eşleştirmesi, filmin estetiğini yansıtan hip-hop seçimleri kullandı, ancak özellikle New York hip-hop kültürüne yönelen Marvel's Spider-Man serisi gibi orijinal oyun girişleri, lisanslı parçaların bir oyunun mekan duygusunu nasıl güçlendirebileceğini gösteriyor.
Neden Bazı Lisanslı Müzikler Başarısız Olur ve Bazıları Efsanevi Olur
İşe yarayan bir lisanslı parça ile reklam gibi hissettiren bir parça arasındaki fark bağlama bağlıdır. Rastgele bir çalma listesine eklenen şarkılar işlemsel hissettirir. Oyunun tonunu, temalarını veya ortamını gerçekten yansıttığı için seçilen şarkılar ise bilinçli hissettirir.
Tony Hawk's Pro Skater, bunu doğru yapmanın ders kitabı örneğidir. Dead Kennedy's, Goldfinger, Rage Against the Machine ve Primus rastgele seçimler değildi. 1990'ların sonundaki kaykay kültürünün gerçek müzikleriydi. Oyun, bu sanatçılardan güvenilirlik ödünç almadı. Zaten var olan bir kültürü yansıttı ve oyuncuların kendilerini görülmüş hissetmelerini sağladı.
Devam oyununa eklenen Rage Against the Machine'in "Guerrilla Radio" şarkısı, oyun tarihindeki en çok tartışılan parça yerleştirmelerinden biri olmaya devam ediyor ve bunun iyi bir nedeni var.
Oyun kültürü ve tarihi hakkında daha fazla derinlemesine bilgi için, en son oyun haberlerimize göz atın.
