Ken Kutaragi, orijinal PlayStation'ın arkasındaki mühendis, modern oyun dünyasının durumu hakkında oldukça net bir hüküm veriyor: Grafiklerin hiç olmadığı kadar iyi görünmesine rağmen, endüstri yaratıcılık anlamında tıkandı.
Japonya'daki University of Electro-Communications'da konuşan Kutaragi, oyun dünyasının şu anki konumuna ve daha da önemlisi nereye gitmesi gerektiğine dair görüşlerini dile getirdi. Verdiği mesaj karamsar değil, ancak oldukça düşündürücü.
Bu teklifi süresi dolmadan kullanmak için ödeme sırasında TRYHARD33 kodunu girin.
GAMES+ Aboneliğinde 33% İndirim Kazanın
Kutaragi aslında ne dedi?
İşin özü şu: Kutaragi, toplam değeri film, televizyon ve müzik endüstrilerinin toplamını aşmış olsa bile, oyun dünyasının henüz olgun bir endüstri olduğuna inanmıyor. Bu bakış açısı çok önemli. Endüstrinin öldüğünü söylemiyor; sadece potansiyelinin zirvesine yaklaşmadığını savunuyor.
Ona göre sorun, oyun yapımındaki yaratıcı yaklaşımın, orijinal PlayStation'ı geliştirdiği günden bu yana temelden değişmemiş olması. Ölçek büyüdü. Polygon sayıları inanılmaz arttı. Ancak oyunların nasıl yapıldığına dair düşünce yapısı? Büyük ölçüde aynı oyun kitabına (playbook) bağlı kalıyor.
Kutaragi için orijinal PlayStation ekibi, o makineyi belirli bir amaçla inşa etmişti: "Dünyayı değiştirmek." Bu ruh, başkalarını takip etmek yerine liderlik etmeyi, halihazırda var olanı geliştirmek yerine kimsenin peşinden gitmediği teknolojilerin peşine düşmeyi gerektiriyordu. Endüstrinin bu zihniyetten uzaklaşmış olması onun en büyük endişesi.
"Merak duygunuzu kaybettiğiniz ve 'en iyisi bu kadar' diye düşündüğünüz an, her şey bitmiş demektir," diyor.
Neden bu eleştiri tipik bir endüstri yorumundan daha ağır?
Kutaragi bir uzman değil; o, Sony'yi en başta bir konsol üretmeye zorlayan, 1990'ların başında orijinal PlayStation'ın geliştirilme sürecini yöneten ve PS2 ile PS3 nesillerine öncülük eden kişi. Endüstrinin tıkandığını söylediğinde, bunu bizzat kendisinin belirlediği bir standartla ölçüyor.
Çoğu oyuncunun bu tür tartışmalarda gözden kaçırdığı şey, eleştirinin aslında bireysel oyunlarla ilgili olmadığıdır. Her yıl pek çok gerçekten özgün yapım piyasaya çıkıyor. Argüman sistemsel: Endüstrinin işleyişini yöneten çerçeveler, pipeline'lar ve risk hesaplamaları, oyun dünyasının hırslarına uyum sağlayacak şekilde evrilmedi.
Bu, münferit bir ses de değil. Oyun geliştirme maliyetleri, stüdyo kapanışları ve orta bütçeli denemeler için daralan alan hakkındaki genel tartışmalar, Kutaragi'nin tarif ettiği aynı yapısal gerilime işaret ediyor. Endüstri her zamankinden daha fazla gelir elde ederken, aynı zamanda neye onay vereceği konusunda daha muhafazakar hale geliyor. İşte Kutaragi'nin işaret ettiği tıkanıklık tam da bu çelişkidir.
Bu yaratıcı kısıtlamaların pratikte nasıl sonuçlandığına dair somut bir örnek olarak, GTA 6'nın PS5 üzerindeki frame rate hedefleri hakkındaki tartışma oldukça açıklayıcı: Yıllardır en çok beklenen oyun bile, teknik hırs ile mevcut donanımın erişilebilir düzeyde sunabildikleri arasındaki zorlu ödünleşimlerle (trade-off) uğraşıyor.
"Bir sonraki aşama" ve gerektirdikleri
Kutaragi'nin konuşması sadece eleştirel değildi. Endüstrinin, oyun dünyasının "bir sonraki aşaması" olarak adlandırdığı şeye yol açabilecek gerçek bir dönüm noktasında olduğuna inanıyor. Oraya ulaşmak ise oyun geliştirenlerin takip eden değil, liderlik eden bir zihniyeti benimsemelerini gerektiriyor.
Bu mesajı özellikle genç geliştiricilere ve izleyiciler arasındaki öğrencilere yönelterek, erken yaşta edinilen alışkanlıkların kalıcı olma eğiliminde olduğunu savundu. Çıkarım net: Eğer yeni nesil geliştiriciler endüstriye güvenliği önceliklendirerek girerse, tavan tam olarak olduğu yerde kalır.
Buradaki kilit nokta, Kutaragi'nin merakı sadece bir kişilik özelliği olarak değil, profesyonel bir disiplin olarak tanımlamasıdır. Onu kaybetmek kaçınılmaz değildir; bu bir tercihtir ve genellikle bütçe baskısı, milestone kaygısı ve halihazırda işe yarayanın çekim gücü altında kademeli olarak yapılır.
Capcom'un son dönemdeki ay temalı bilim kurgu aksiyon oyunu Pragmata, bu çekim gücüne karşı koymaya çalışan bir yapım örneği. Eğer oyunu oynuyorsanız, Pragmata shelter upgrade sistemi ve progression tasarımı, bir stüdyo kanıtlanmış yolları tekrarlamak yerine gerçekten alışılmadık bir şey inşa etmeye odaklandığında neler olabileceğini gösteriyor.
Bu, endüstri için şu an ne anlama geliyor?
Kutaragi'nin yorumları, tarif ettiği yapısal sorunların görmezden gelinemeyeceği bir dönemde geldi. Büyük stüdyolardaki işten çıkarmalar, birçok yüksek profilli projenin çöküşü ve AAA geliştirme süreçlerinin yaratıcı risk almayı imkansız kılacak kadar pahalılaştığı hissi, onun genel görüşünü destekliyor.
Son zamanlarda oyuncuları gerçekten heyecanlandıran oyunlar, genellikle baskın oyun kitabını tamamen görmezden gelenler oldu. Bu model tesadüf değil.
Endüstrinin nereye gittiğini takip eden herkes için Kutaragi'nin çerçevesi üzerinde düşünmeye değer. Oyun dünyasındaki bir sonraki büyük atılım muhtemelen donanımdaki küçük iyileştirmelerden veya daha büyük açık dünyalardan gelmeyecek. Endüstrinin henüz bir şablonunun olmadığı bir şeyi inşa etmeye karar veren birinden gelecek. Bunu gerçekten yapmaya çalışan yapımların takibi için gaming guides sayfamıza göz atmayı unutmayın.
