Nintendo'nun Zelda serisi yapımcısı Eiji Aonuma, bunu orijinal oyunun "sadık bir yorumu" olarak nitelendirdi. Remake sürümüyle bir saati aşkın süredir vakit geçirdikten sonra, bu ifadenin altının ne kadar dolu olduğunu anlıyorsunuz. The Legend of Zelda: Ocarina of Time remake, Nintendo 64 klasiğinin birebir kopyası değil. Bulmacalar yeniden tasarlandı, diyaloglar genişletildi ve oyunun tamamı, her odayı, her düşman karşılaşmasını ve her yükleme ekranını nasıl algıladığınızı değiştiren teatral bir tasarım felsefesine sahip.
Görsel sıçrama ilk bakışta fark ediliyor
Nintendo Switch 2'de Kokiri Forest'a adım attığınızda, sizi çarpan ilk şey dünyanın ne kadar canlı göründüğü oluyor. Ağaç gölgeliklerinden süzülen ışık huzmeleri, ağaç kabuklarına tutunan yosunlar ve mantarlar; Link'in tuniğindeki yakından bakıldığında görülebilen el dokuması dikişler... Her şey sabit 60 fps hızında çalışıyor. Orijinal MIDI soundtrack, küçük bir canlı müzisyen topluluğuyla yeniden kaydedilmiş gibi tınlıyor ve ormana samimi, neredeyse oda müziği kalitesinde bir hava katıyor.
Bu, sadece çözünürlük artışıyla elde edilen türden bir görsel yükseltme değil. Her alan, bu donanım için özel olarak inşa edilmiş gibi hissettiriyor.
Bulmacalar sadece süslenmedi, yeniden tasarlandı
Kokiri Sword odası, değişikliklerin ne kadar derin olduğunun en net erken örneği. N64'te buradaki zorluk, yuvarlanan bir kayanın olduğu labirentte ilerlemekti; bu, gelmiş geçmiş ilk 3D aksiyon-macera oyunlarından birinde oyunculara kamerayı ortalamak için Z tuşunun nasıl kullanılacağını öğretiyordu. Artık sağ analog çubuğu ile kamera kontrolü tamamen serbest olduğu için bu dersin bir önemi kalmadı.
Remake sürümünde hazine sandığı, odanın ortasındaki yükseltilmiş bir platformda duruyor. Ona ulaşmak bir zıplama gerektiriyor ve bu da oyunun sizden zıplama tuşuna basmanızı istediği ilk an oluyor. İşlevsiz eğitim bölümü kaldırılmış ve yerine oyun boyunca kullanacağınız bir mekaniği gerçekten öğreten bir bölüm eklenmiş. Bu tür cerrahi yeniden tasarımlar, ön inceleme bölümlerinin genelinde tekrar tekrar karşımıza çıkıyor.
Dünya, iç mantıkla yeniden inşa ediliyor
Remake boyunca göze çarpan en ilginç tasarım detaylarından biri, Hyrule'u gerçekten mantıklı bir yer gibi hissettirme çabası. Inside the Great Deku Tree'de, her zaman sadece oynanış gereği orada duruyormuş gibi görünen yüzen bir platformun yerini, çevreyle fiziksel olarak bütünleşmiş, yıkık bir köprü almış.
Forest Temple'daki Stalfos arenası bir başka örnek. Orijinal oyunda zeminde iskelet düşmanların üzerinde süzülebildiği ama Link'in geçemediği bir delik vardı ve bu her zaman görsel olarak tuhaf görünürdü. Remake sürümünde bunun yerini sığ bir asit havuzu almış. Stalfoslar içinden yürüyebiliyor (kaybedecek etleri yok), Link içine girerse hasar alıyor ve dövüş, mekansal mantık açısından aynı şekilde ilerliyor. İki Stalfos takviye olarak geldiğinde, artık odayı uygun bir şekilde dolduran bir platformla değil, asidin içinden yükselerek geliyorlar. Dövüş daha zor ve dünya daha mantıklı hissettiriyor.
Dövüşler keskin ve teatral
Link, Breath of the Wild ve Tears of the Kingdom'ın doğal bir uzantısı gibi kontrol ediliyor; depar atma, zıplama ve sapan gibi menzilli silahlar için jiroskop destekli nişan alma özellikleri mevcut. Bir düşmana kilitlendiğinizde sahne ışığı daralıyor ve diğer düşmanlar arka planda beklerken karşılaşmaya dramatik bir odak noktası ekleniyor. Tıpkı bir sahne düellosu gibi ilerliyor.
Kılıç darbeleri tatmin edici bir etkiyle iniyor, düşman saldırıları Link'in kalkanından sekip onu geri savuruyor ve spin attack, Stalfosları kemiklerine ayırıyor. Koreografi tertemiz. Disembodied hand düşmanları olan Floormasters, artık Link'in üzerinde parlayan ve el düşmeden önce renk değiştiren bir spot ışığıyla önceden haber veriliyor. Her dövüş ipucu kasıtlı hissettiriyor.
Genişletilmiş diyaloglar, Hyrule halkına derinlik katıyor
N64 oyunu, modern standartlara göre minimal NPC diyaloglarına sahipti. Remake sürümü bunu genişletmeye odaklanıyor. Bir Castle Town vatandaşı, Link'in Kokiri kıyafetine gerçek bir merakla tepki veriyor ve el yapımı dikişler hakkında yorum yapıyor. Orman dükkan sahibi, raflarının neden boş olduğunu açıklarken, Great Deku Tree'ye giden yolu kapatıp tedarik zincirini kestiği için Mido'yu suçluyor.
Bu eklemeler hikayeyi değiştirmiyor. Sadece Hyrule'un gerçekten yaşanılan bir yer olduğunu hissettiriyor. Karakterlerin fikirleri, rutinleri ve bulundukları yerde olmalarının nedenleri var.
Oyunun tamamı teatral bir anlatı olarak kurgulanmış
Bu, ön incelemeden çıkan en beklenmedik sonuç. Remake'in tasarım felsefesi doğrudan canlı tiyatrodan besleniyor gibi görünüyor. Görev günlükleri, sanki eski bir efsaneyi anlatıyormuş gibi geçmiş zamanda yazılmış. Tanıtım fragmanı, kadim tarihi yansıtan bir anlatıcıyla açılmıştı. Nintendo'nun kaldırmak yerine tutmayı seçtiği bölgeler arası yükleme ekranları artık farklı okunuyor: Kokiri Forest, Hyrule Field ve Castle Town ayrı sahneler ve geçişler, ekibin sahneler arasında dekor değiştirmesi gibi kurgulanmış.
Orijinal geliştiriciler, N64 geliştirme sürecinde Toei Kyoto Studio Park'ı ziyaret ederek, 3D kilitlenme (lock-on) dövüşünün nasıl çalışması gerektiğini anlamak için samuray sahne şovlarını izlemişlerdi. Bu teatral DNA hala mevcut ve remake sürümü bunun tamamen farkında. Hyrule Field hafızanızdakinden daha küçük hissettirebilir, ancak oyun bu küçüklüğü, tıpkı sahnedeki sarı tuğlalı bir yolun fiziksel setin izin verdiğinden çok daha uzun bir yolculuğu simgelemesi gibi, çok daha büyük bir dünyanın sahne temsili olarak yeniden çerçeveliyor.
Bunun oyuncular için anlamı, dikkatli olmayı ödüllendiren bir remake olmasıdır. Değişiklikler kozmetik değil ve tasarım seçimleri keyfi değil. Ocarina of Time remake, belirli bir şeye doğru inşa ediliyor ve büyük resim ancak oyunun tamamı elinize geçtiğinde netleşecek. Çıkış yaptığında ihtiyacınız olan her şey için Ocarina of Time rehber koleksiyonu yanınızda olacak.
