Rafael Silva
Content Creator
Een nieuwe kijk op een oude klassieker
Duskfade is het type game dat je eraan herinnert waarom klassieke 3D-platformers zo goed waren. Ontwikkelaar Weird Beluga begrijpt duidelijk wat games als Jak and Daxter en Ratchet and Clank de moeite waard maakten, en ze hebben iets gebouwd dat datzelfde gevoel van avontuur vastlegt zonder simpelweg het sjabloon te kopiëren. Na er de nodige tijd in te hebben gestoken, ben ik onder de indruk van hoe goed de fundamentals overeind blijven, ook al zorgen een paar ruwe randjes ervoor dat het niet de hoogten van zijn inspiratiebronnen bereikt.
Voor onze eerste gedachten over de game vóór deze volledige playthrough, bekijk onze Duskfade first impressions.
Tearfeld verkennen
Officiële in-game screenshot
Je speelt als Zirian, wiens leven in duigen valt na een mysterieus incident met zijn zus, Allira. Er verschijnt een vreemde toren in het midden van Tick Town, en Zirian trekt door de wereld van Tearfeld om de kettingen die de toren op zijn plek houden te vernietigen en haar te bereiken. De opzet is bekend, maar de presentatie van de game en de cast van vreemde NPC's doen genoeg om de boel in beweging te houden.
Het eerste dat me opviel was de op uurwerken geïnspireerde architectuur. Elk gebied heeft zijn eigen visuele identiteit en reizen tussen de locaties voelt oprecht als een avontuur. Ik wilde steeds zien hoe de volgende locatie eruit zou zien. Verborgen collectibles en vernietigbare objecten liggen overal verspreid, wat je redenen geeft om elke hoek te doorzoeken, en de soundtrack en voice-acting vullen de wereld goed aan zonder ooit in de weg te zitten.
Er is echter één ding: er is geen fatsoenlijke map. Je volgende objective vinden is eenvoudig genoeg, maar als je mikt op 100% completion, sta je er alleen voor. Zonder enig overzicht van een gebied is het makkelijk om tijd te verspillen door je stappen terug te volgen door plekken die je al hebt gecleard. Voor een game die exploratie actief aanmoedigt, is dit een frustrerende weglating.
Platforming zoals het hoort
Officiële in-game screenshot
Het besturen van Zirian is een waar genoegen. Sprongen voelen betrouwbaar aan, gevaren ontwijken gaat natuurlijk, en de moeilijkere secties voelen zelden oneerlijk. De controls geven je de precisie die je nodig hebt zonder de boel te ingewikkeld te maken, wat precies is wat dit type game vereist.
Naarmate je vordert, speel je nieuwe abilities vrij die meer manieren openen om door de wereld te bewegen. Het level design maakt hier goed gebruik van, waardoor traversal interessant blijft in verschillende gebieden in plaats van dat het saai wordt. De fundamentals zijn hier sterk, en Weird Beluga begrijpt dat goede platforming niet ingewikkeld hoeft te zijn om bevredigend te zijn.
Combat zit in de weg
Officiële in-game screenshot
Helaas is combat het punt waar Duskfade steekjes laat vallen. Zirian's aanvallen zijn responsief en het ritme van aanvallen en ontwijken voelt op zichzelf prima aan. Het probleem is de camera. Tijdens gevechten loopt deze achter op de actie, en wanneer je tegen meerdere vijanden tegelijk vecht, werkt hij je actief tegen. Lock-on helpt, maar lost het niet volledig op.
Het resultaat is dat verplichte combat-secties eerder als onderbrekingen voelen dan als hoogtepunten. Hoe meer de game je ertoe dwingt, hoe vermoeiender ze worden. Dat is jammer, want de basis van het systeem is niet slecht. Het is een oplosbaar probleem, en het is het type ding dat opvalt juist omdat de rest zo gepolijst aanvoelt.
Voor tips over het aanpakken van enkele van de moeilijkere gevechten, behandelt onze Volcano Route boss guide de aanvalspatronen en dodge-windows voor Wrath en Guayota in detail.
Hoe Duskfade scoort
| Aspect | Beoordeling |
|---|---|
| Platforming-gevoel | Sterk, precies en betrouwbaar |
| World design | Onderscheidende gebieden met echte visuele variatie |
| Combat-camera | Inconsistent, vooral bij gevechten met meerdere vijanden |
| Map-systeem | Afwezig, frustrerend voor completionists |
| Verhaal | Functioneel maar voorspelbaar |
| Kritische ontvangst | ~79/100 gemiddeld, ~78% raadt het aan |
Verdict
Duskfade was een aangename verrassing. Het bracht het gevoel terug van het spelen van 3D-platformers als kind, en ondanks de gebreken heb ik me er oprecht mee vermaakt. De platforming is de ster, de wereld is het verkennen waard, en Weird Beluga heeft goed werk geleverd door vast te leggen wat deze stijl van avontuur zo leuk maakt.
De combat-camera is een echt probleem en de ontbrekende map zal iedereen frustreren die voor volledige completion gaat. Het verhaal is voorspelbaar, hoewel de personages genoeg charme hebben om de reis de moeite waard te maken. Geen van deze problemen verpest de game. Ze zorgen er alleen voor dat het niet zo goed is als het had kunnen zijn.
Als je deze stijl van platformer mist en iets wilt dat de fundamentals goed op orde heeft, dan is Duskfade je tijd waard.
Duskfade Recensie
6/10
Duskfade is een aangename verrassing van Weird Beluga. Het zal Jak and Daxter of Ratchet and Clank niet van de troon stoten, maar dat hoeft ook niet. De platformactie voelt goed aan, de wereld is het verkennen waard en de game straalt oprechte charme uit. De gevechtscamera is echter een serieus minpunt en het ontbreken van een kaart zal je geduld op de proef stellen bij een volledige voltooiing. Als je bent opgegroeid met dit genre en op zoek bent naar een vergelijkbare ervaring, dan biedt Duskfade meer plezier dan frustratie. Geef het een kans.
6
Voordelen
Dankzij de responsieve en nauwkeurige besturing voelt het platformen natuurlijk aan
De op uurwerken geïnspireerde omgevingen hebben elk een eigen visuele identiteit
Ontgrendelbare vaardigheden houden de traversal fris gedurende de gehele Duskfade Review
De instelbare moeilijkheidsgraad is geschikt voor diverse vaardigheidsniveaus
Nadelen
De camera vertoont aanzienlijke vertraging tijdens gevechten, met name bij confrontaties met meerdere vijanden.
Verplichte gevechtssecties voelen vermoeiend aan in vergelijking met het platformgedeelte
Het ontbreken van een kaart maakt de voltooiing van 100% een frustrerende oefening.
Het verhaal is voorspelbaar, hoewel de personages enige charme bezitten