Stel je een developer voor die urenlang met de hand aan een fysiek diorama werkt, een miniatuurwereld zorgvuldig in elkaar knutselt om een van de machtigste figuren in de game-industrie te overtuigen een Zelda-project groen licht te geven. Stel je vervolgens voor dat diezelfde developer de hele boel in de fik steekt nadat het voorstel is afgewezen.
Dat is precies wat er is gebeurd. Een developer die aan Mario-titels werkte, bouwde een handgemaakt diorama specifiek om een The Legend of Zelda-game te pitchen aan Shigeru Miyamoto. Toen Miyamoto nee zei, kwam de afwijzing zo hard aan dat de developer het diorama later verbrandde om de herinnering achter zich te laten. "Het was zo'n nare herinnering dat ik besloot het te laten sterven," aldus de developer.
Wanneer passievolle pitches op een muur stuiten
Dit is het ding met het pitchen van een game aan Miyamoto: de man staat erom bekend dat hij direct is. Hij heeft complete franchises tijdens de ontwikkeling een andere richting op gestuurd, directors opnieuw toegewezen die dachten dat ze verder konden, en op beroemde wijze de creatieve output van Nintendo gevormd door simpelweg te zeggen wat hij denkt. Een "nee" van hem komt niet met een troostprijs.
Het diorama-verhaal past in een breder patroon van Nintendo's creatieve gatekeeping dat de afgelopen jaren via interviews met developers en vertaalde retrospectieven naar buiten is gekomen. Wat deze specifieke anekdote anders maakt, is het fysieke, handgemaakte karakter van de pitch. Dit was geen slide deck of design document. Iemand bouwde iets met zijn eigen handen om een zaak te maken voor een Zelda-game, en de afwijzing voelde persoonlijk genoeg om letterlijke vernietiging te rechtvaardigen.
Het verhaal kwam naar buiten rond dezelfde tijd als een vertaald interview uit 1999 met Yoshiki Okamoto, de Capcom-producer achter Final Fight en Street Fighter 2, waarin zijn eigen moeizame geschiedenis met het pitchen van Zelda-projecten aan Miyamoto werd onthuld. Okamoto wilde dat zijn team de originele Legend of Zelda zou remaken voor Game Boy Color en deze zou opvolgen met een trilogie van originele games. Miyamoto was niet direct overtuigd, en de reactie van Okamoto was in feite een bluf: "Als Nintendo het niet ziet zitten, brengen we een identieke game uit met andere personages en noemen we het gewoon anders."
De bluf werkte. De onderhandelingen gingen door en het resultaat was Oracle of Seasons en Oracle of Ages, twee van de meest geliefde handheld Zelda-games ooit gemaakt. De geplande trilogie werd een duo en de remake werd stilletjes geschrapt toen de ontwikkeling op problemen stuitte.
De prijs van een afgewezen pitch
Wat de meeste spelers missen als ze terugkijken op klassieke games, is hoeveel van die titels er bijna niet waren geweest, en hoeveel andere games nooit het levenslicht zagen omdat iemand op het verkeerde moment nee zei. Het verbrande diorama is een ongebruikelijk letterlijk voorbeeld van dat verdriet.
Developer-pitches bij Nintendo werkten eind jaren 90 en begin jaren 2000 in een heel andere omgeving dan de huidige 'green-light'-cultuur. Er waren geen vangnetten via crowdfunding, geen indie-publishingroutes om op terug te vallen. Als Miyamoto nee zei, was het project klaar. Het diorama-verhaal vangt die definitieve beslissing op een manier die een afgewezen e-mailwisseling nooit zou kunnen.
De Zelda-franchise heeft een lange geschiedenis van dit soort 'near-misses'. Wind Waker 2 was naar verluidt in actieve ontwikkeling voordat Eiji Aonuma te horen kreeg dat Toon Link Amerikaanse tieners afschrikte, wat het team richting Twilight Princess stuurde. Aonuma zelf probeerde na Wind Waker afstand te nemen van de franchise, maar Miyamoto wees hem toch toe aan de volgende Zelda-titel.
Waarom dit soort verhalen steeds weer opduiken
De gamegeschiedenis staat vol met droge patch notes en persberichten. Verhalen zoals het verbrande diorama zijn anders. Ze herinneren je eraan dat de games in je collectie zijn gemaakt door mensen die er genoeg om gaven om fysieke objecten te bouwen, Nintendo's machtigste creatieve stem uit te dagen, of een pitch-meeting in te lopen wetende dat de kansen tegen hen waren.
Okamoto's vertaalde interview en het diorama-verhaal wijzen beide naar dezelfde realiteit: Miyamoto's goedkeuring is een van de belangrijkste creatieve filters in de gamegeschiedenis geweest. Sommige pitches kwamen erdoorheen. Andere niet. En ten minste één developer besloot dat de enige manier om verder te gaan was door het bewijsmateriaal te verbranden.
Voor iedereen die dieper in de franchise wil duiken waar deze verhalen omheen draaien, behandelt de The Legend of Zelda guide collection de serie vanaf de vroegste titels tot de meest recente releases. De Oracle-games blijven, ondanks alle drama achter hun creatie, verrassend goed overeind. Bekijk de volledige gaming guides-hub voor meer informatie over de titels die het medium hebben gevormd.
