Het is 2026, The Offspring knalt uit de speakers en Axel ploegt door het terrasmeubilair in de straten van Bay City. Klassieke Crazy Taxi-energie. Maar dan is de rit voorbij, vervaagt de muziek en in plaats van een arcade-ranking-scherm, gaat de game gewoon... door. Axel cruiset op zijn eigen tempo rond. En dat is waar het pas echt onverwacht wordt.
Crazy Taxi: World Tour is geen remake. Het is iets aanzienlijk vreemders, en als de hands-off preview een graadmeter is, zou het zomaar eens kunnen werken.
Betaal minder voor je games.
Bespaar tot wel 80%
Bay City is terug, maar de arcade-formule is niet het hele verhaal
De originele Crazy Taxi uit 1999 was pure arcade-simpliciteit: pik een passagier op, breng ze snel naar hun bestemming, incasseer je geld en herhaal. Crazy Taxi: World Tour houdt die core loop intact, compleet met de pop-punk soundtrack en de kenmerkende chaotische physics van de serie. Bay City keert terug en ziet eruit als een getrouwe recreatie van de originele map.
Er is echter een maar. Kenji Kanno, creative director van de Crazy Taxi-serie bij Sega, heeft dit keer grotere ambities. Hij wil dat de wereld levendig aanvoelt. Dat betekent dat elke chauffeur een echte backstory krijgt, waarin wordt uitgelegd hoe en waarom ze achter het stuur van een taxi belandden. Het betekent nieuwe personages toevoegen om mee te interacteren in de stad. Het betekent, jawel, lore.
Voor een franchise die voorheen het hele verhaal communiceerde via een timer en een grote groene pijl, is dat een betekenisvolle verschuiving.
Side hustles, vissen en een personage genaamd Cheeseburger
Naast de standaard taxiritten introduceert World Tour side hustles die je meenemen in het leven van de stadsbewoners. Help een pizzabezorger om zijn bestellingen op tijd af te leveren. Ga vissen. Dit zijn geen overbodige minigames; Kanno-san omschreef ze als doorlopende relaties. De mensen die je helpt hebben namen (de pizzabezorger heet letterlijk Cheeseburger), persoonlijkheden en verhalen die zich na verloop van tijd ontwikkelen.
Dat vissen is het detail dat blijft hangen. Crazy Taxi, een franchise die gedefinieerd wordt door snelheid en urgentie, heeft nu een vis-mechanic. Dat contrast gaat ofwel briljant eigenzinnig aanvoelen, of compleet misplaatst, afhankelijk van je tolerantie voor tonale wisselvalligheid. Gebaseerd op de beschrijvingen lijkt Sega de absurditeit bewust op te zoeken.
De Steam-pagina van Crazy Taxi: World Tour bevat een melding over het gebruik van generatieve AI-tools tijdens de ontwikkeling. Sega heeft niet gespecificeerd hoe of waar AI is gebruikt, behalve de bevestiging dat het niet is toegepast op de voice-actors van de game.
Ja, je kunt nu vissen
Een wereldkaart met iets voor elk continent
De naam World Tour is niet zomaar branding. Kanno-san liet doorschemeren dat de game maps zal bevatten die elk continent vertegenwoordigen, waarbij chauffeurs hun taxi's naar iconische steden ver buiten Bay City brengen. Sega houdt de specifieke locaties voorlopig nog geheim, maar de schaal klinkt aanzienlijk groter dan alles wat de serie voorheen heeft geprobeerd.
Voor fans van racegames die de evolutie van het genre hebben gevolgd, plaatst deze globe-trotting structuur World Tour in interessant gezelschap. Games als Tokyo Xtreme Racer hebben laten zien dat er echt animo is voor arcade-achtige rijervaringen die dieper gaan dan een enkel circuit of één stad, en Sega lijkt op datzelfde instinct in te zetten.
De kernvraag is of de moment-to-moment taxi-gameplay scherp blijft in al die verschillende omgevingen. Bay City werkte in 1999 omdat het was ontworpen rondom de mechanics. Nieuwe steden hebben diezelfde mate van zorg nodig, zeker als Sega wil dat de lore en side content echt landen in plaats van aan te voelen als opvulling tussen de ritten door.
Wat kun je verwachten wanneer de taxi eindelijk vertrekt
Crazy Taxi: World Tour mikt op een release in 2027 voor Xbox Series X|S, PC, PlayStation 5 en Nintendo Switch 2. Er is nog geen specifiek lanceervenster binnen 2027 bevestigd.
De preview besloeg alleen Bay City, dus de volledige vorm van de game, de wereldkaart, de diepgang van de verhaallijnen van de chauffeurs en hoe de side hustles integreren met de hoofdprogressie, moet nog blijken. Maar de richting is duidelijk: Sega verkoopt niet alleen nostalgie. Ze bouwen iets dat het origineel als fundament gebruikt in plaats van als plafond.
Voor spelers die in de tussentijd scherp willen blijven in arcade-stijl racegames, zijn de Tokyo Xtreme Racer guides het bekijken waard terwijl het wachten op World Tour voortduurt.
