Miyamoto: Zelda liet zich inspireren door westerse RPG's voor groter bereik

Elke keer dat je in Hyrule dropt en van het gebaande pad afwijkt, ervaar je het rimpeleffect van een designbeslissing uit het begin van de jaren 80, die inspiratie putte uit pc-games waar de meeste Japanse spelers nog nooit van hadden gehoord.

Shigeru Miyamoto heeft in een vertaald interview met Famitsu openhartig gesproken over de oorsprong van The Legend of Zelda, en het verhaal is doordachter dan de meeste fans beseffen. Nintendo maakte niet zomaar een game. De studio zocht actief naar een manier om spelers aan te trekken die niet werden bediend door de arcade-stijl titels die de markt destijds domineerden.

Nintendo's probleem met het vroege NES-tijdperk

Miyamoto omschrijft de vroege Famicom-periode als een moment van echte creatieve druk. Arcade-games en sporttitels waren de standaard, maar ze hadden een plafond. "We hadden arcade-stijl games en sportgames, maar om de interesse van een groot aantal mensen te vangen, moesten we nieuwe soorten games creëren," zegt hij. "We wilden een andere stijl game maken waarbij je niet lineair naar het doel toewerkt."

Dat laatste deel is hier de sleutel. Lineaire progressie, high scores, geen save states. Dat was de norm. Nintendo wilde volledig uit dat hokje stappen.

De oplossing kwam zowel door hardware als software. Het Famicom Disc System, de Japanse floppy disc-add-on voor de NES-equivalent console, maakte het technisch mogelijk om save data op herschrijfbare media op te slaan. Die mogelijkheid ontsloot een compleet ander soort game design. "We wilden een game waarbij het hoofdpersonage centraal stond, en we wilden ook save data gebruiken," legt Miyamoto uit. "Met deze uitdaging in gedachten maakten we het Disc System. Pas daarna begonnen we na te denken over game design."

Waar de link met westerse RPG's vandaan komt

Dit is wat de meeste spelers missen over het DNA van Zelda: het is helemaal niet voortgekomen uit de Japanse gamecultuur. Terwijl het binnenlandse publiek van Nintendo zich richtte op lokale titels, bouwden westerse pc-RPG's zoals de Wizardry-serie een toegewijde fanbase op in Noord-Amerika en Europa. Dit waren diepgaande, niet-lineaire ervaringen met persistente werelden en character progression, maar ze waren destijds vrijwel onzichtbaar in Japan.

Miyamoto zag de aantrekkingskracht. "In die tijd sloegen RPG's op pc in het buitenland aan, maar ze waren in Japan totaal niet wijdverspreid," zegt hij. "Nintendo benutte de technologie die het tot dat moment had ontwikkeld en verzamelde de meest interessante elementen van deze games om ze opnieuw te creëren voor de Famicom. Zo kwam ik op een vergelijkbaar game design voor The Legend of Zelda."

Nintendo filterde dus in feite de beste structurele ideeën uit een genre waarvan de thuismarkt nauwelijks wist dat het bestond, en bouwde die ideeën vervolgens opnieuw op rond zijn eigen hardware en gevoeligheden. Het resultaat was iets dat voor Japanse spelers oprecht nieuw aanvoelde, terwijl het tegelijkertijd een behoefte vervulde die westerse doelgroepen herkenden.

Wat dit betekent voor hoe we Zelda vandaag de dag zien

Deze bekentenis herkadert de franchise op een interessante manier. Zelda is altijd gecategoriseerd als iets op zichzelf, een action-adventure die naast RPG's staat zonder zich volledig aan het genre te committeren. Maar de opmerkingen van Miyamoto maken duidelijk dat de westerse RPG-traditie, specifiek de niet-lineariteit en wereldpersistentie, het directe startpunt was. Nintendo is niet per ongeluk bij open-world design uitgekomen. Ze bestudeerden een vreemd genre, extraheerden wat belangrijk was en bouwden het opnieuw op.

Die filosofie, externe invloeden absorberen en vertalen naar iets dat onmiskenbaar Nintendo is, bepaalt al decennia de aanpak van het bedrijf. Het is zichtbaar in alles, van hoe Breath of the Wild leende van open-world designtrends tot hoe Nintendo Switch 2-titels inspelen op moderne multiplayer-structuren.

Voor iedereen die dieper wil duiken in de originele game waarmee het allemaal begon, zijn de Legend of Zelda strategy guides het herlezen waard met deze context in het achterhoofd. De niet-lineaire structuur waar Miyamoto voor vocht in die release uit 1986 staat nog steeds als een masterclass in player-driven exploratie, en nu weet je precies waar de blauwdruk vandaan kwam.

De bredere bibliotheek met gaming guides plaatst die erfenis ook in perspectief wanneer je nagaat hoe het genre is geëvolueerd sinds Link bijna 40 jaar geleden voor het eerst die overworld map betrad.