In mei 2009 verscheen in editie #200 van een groot gamingmagazine een review van The Chronicles of Riddick: Assault on Dark Athena die nooit online is gezet. Deze week is die review, oorspronkelijk geschreven door Craig Pearson, uit de archieven opgedoken, en de timing voelt precies goed. De game is niet langer nieuw te koop, ontwikkelaar Starbreeze is al lang geleden getransformeerd tot de Payday-studio, en de meeste spelers zijn volledig vergeten dat deze franchise bestond.
Dat is jammer, want wat Pearson in zijn oorspronkelijke artikel beschrijft, is een FPS die in 2009 al dingen deed waar de meeste shooters vandaag de dag nog steeds mee worstelen.
Gebruik code TRYHARD33 bij het afrekenen om deze aanbieding te verzilveren voordat de code verloopt.
Ontvang 33% korting op je GAMES+ abonnement
Wat Dark Athena anders maakte dan elke andere gelicentieerde shooter
The Chronicles of Riddick: Assault on Dark Athena is eigenlijk twee games in één pakket. De eerste helft is een volledige remake van de op melee gerichte FPS Escape from Butcher Bay uit 2004. De tweede helft, die zich afspeelt aan boord van het huurlingenschip Dark Athena, gaat direct verder na de ontsnapping van Riddick en hanteert dezelfde formule.
Het punt is: het melee-systeem alleen al doet de meeste tijdgenoten verbleken. Vier directionele slagen gekoppeld aan WASD-bewegingen vóór elke left-click aanval, gecombineerd met blocken via de rechtermuisknop, zorgden voor combat met echte timing en ritme. Land een counter op het juiste moment en vijanden sterven op gruwelijke wijze. Schroevendraaiers in oksels. Messen in oogballen. Blokkeer een melee-aanval en Riddick voert uit wat de review diplomatiek een "vakkundige lobotomie" noemt. Dit was geen game die zich inhield.
De kern is dat Riddick wordt neergezet als het monster, niet als de held. Jij bent het wezen in de schaduwen, en de AI-guards reageren, hoewel niet bepaald briljant, met iets dat aanvoelt als oprechte angst. Lok ze de duisternis in en ze zijn van jou. Wandel het licht in en plotseling ben jij degene die moet vluchten.
De Scar gun, shadow kills en een checkpoint-ramp
Dark Athena introduceert een aantal slimme tools. De Scar gun, die op afstand bestuurbare kleverige explosieven afvuurt, laat je vijf ladingen tegelijk plaatsen voor baasgevechten. Het verdovingsgeweer kan guards uitschakelen of de controleverbinding van drones verbreken, waardoor ze veranderen in autonome, verwarde eenheden. Het schip zelf is opgebouwd uit tl-buizen en harde schaduwen, wat betekent dat de stealth-laag nooit geforceerd aanvoelt.
De omgevingen zijn ook creatief. Een opvallend level rond de zwaartekrachtkern van het schip beloont het clearen van een kamer door toe te kijken hoe de lichamen de kern in worden getrokken. Dat is het soort environmental storytelling dat niets extra's kost en altijd indruk maakt.
Wat de meeste spelers echter missen, is hoe scherp de kwaliteit van de game in de tweede helft daalt. Zodra Dark Athena verandert van een stealth-brawler in een traditionele shooter, plaatst het je in het soort shooting galleries dat je in mindere games vindt. Vooral baasgevechten vervallen in genummerde aanvalspatronen zonder enige diepgang.
Het checkpoint-systeem is het scherpste punt van kritiek in de review, en dat blijft overeind. Nergens een quicksave. De game slaat op wanneer hij dat zelf beslist, en meer dan eens zat Pearson vast in een checkpoint met bijna geen health, waardoor hij dezelfde sequentie herhaaldelijk opnieuw moest spelen. Voor een game die in de eerste helft zo goed is, is dat een echt design-falen.
Waarom deze franchise beter verdient dan anonimiteit
De redactionele noot bij de review bevat een punt waar je even bij stil moet staan. Starbreeze, de studio achter beide Riddick-games, wordt nu bijna uitsluitend geassocieerd met Payday. Door de licentiesituatie is geen van beide games nieuw te koop. Vin Diesel heeft herhaaldelijk het idee van een nieuwe Riddick-film geopperd, maar een nieuwe game van een studio die echt begreep wat het personage zo goed maakte? Dat gesprek heeft nog niet plaatsgevonden.
Er loopt een directe lijn van Escape from Butcher Bay naar Batman: Arkham Asylum. De hit uit 2009 van Rocksteady is schatplichtig aan wat Starbreeze jaren eerder deed met het design van gelicentieerde games. De inventieve levelstructuur, het melee-timingsysteem, de manier waarop de omgeving bepaalt hoe je speelt in plaats van alleen waar je heen gaat. Arkham kreeg de credits. Riddick werd vergeten.
De vergelijking met Alien: Isolation is ook het vermelden waard. Een nieuwe Riddick-game gebouwd rond de Pitch Black-setting zou briljant kunnen werken met moderne AI voor de wezens. Gezien hoe goed Isolation omging met predator-AI in een vergelijkbare setting, is dat geen vergezochte gedachte.
Voorlopig blijft The Chronicles of Riddick: Assault on Dark Athena een game die je alleen kunt spelen als je hem al bezit of een tweedehands exemplaar vindt. Als je hem weet te bemachtigen, rechtvaardigen de eerste twee derde van de game elke moeite. Je vindt meer retrospectieve artikelen en de nieuwste reviews in onze volledige catalogus, en als je dieper in andere klassieke FPS-parels wilt duiken, bekijk dan meer guides voor context over hoe deze games in de geschiedenis van het genre passen.
