Nintendo, onlarca yıldır en güvenli yolun asla "güvenli oynamamak" olduğunu kanıtlamakla geçirdi. Hayranlar sert bir Hero of Time beklerken onlara kartondan Toon Link veren, Sony ve Microsoft teraflop yarışındayken hareket kontrollü beyaz bir kutu piyasaya süren bu şirket, tüm kimliğini kasten "tuhaf" olma cesareti üzerine inşa etti. Peki, 2026 yılının Nintendo'su neden nihayet akışına bırakmaya karar vermiş bir şirket gibi hissettiriyor?
Soru, Nintendo'nun hala iyi oyunlar yapıp yapmadığı değil. Bunu kesinlikle yapıyor. Asıl soru, hala Nintendo oyunları yapıp yapmadığı ve şu anki kanıtlar gerçekten karmaşık.
Ön sipariş ile 1 aylık GTA+ aboneliği kazanın.
GTA 6 İçin Hemen Pre-Order GTA 6 Now
Tartışmayı başlatan remake furyası
Switch 2 üzerindeki Star Fox, çoğu ölçüte göre teknik açıdan etkileyici bir oyun. Akıcı çalışıyor, harika görünüyor ve 1993 orijinali ile 1997 Nintendo 64 versiyonuyla neredeyse aynı oynanışa sahip. İşte işin karmaşıklaştığı nokta burası. Lens parlamaları ve fizik tabanlı tüy render'larının arkasında, serinin birden fazla platformda defalarca yaptığı aynı "barrel roll" hareketi var. Yeni olan tek şey estetik ve bu estetik, şu an piyasadaki diğer her şeye benziyor.
Orijinal Star Fox 64'ün bozuk N64 ses sıkıştırmasıyla sunulan çılgın seslendirmeleri, tüm bir oyuncu nesli için kültürel mihenk taşları haline gelmişti. Remake ise bunu, sanki birini uyandırmamak için kaydedilmiş gibi duran temiz, sıradan ve modern bir seslendirmeyle değiştiriyor. Radyo cızırtıları ve çığlıklar gitmiş. Boss'lar, vuruş hissini tatmin edici kılan o keskin geri bildirimi kaybetmiş. Teknik olarak daha iyi ama deneyim olarak daha sönük; bu, genellikle aradaki farkı bilen bir şirket için tuhaf bir takas.
Bir de The Legend of Zelda: Ocarina of Time var. Oyun dünyasının en ünlü serilerinden birinin en çok övülen girişi, hayranların Ağustos 2000'deki Spaceworld 2000 demosundan beri talep ettiği "olgun ve gerçekçi" görsel yöne doğru ilerliyor gibi görünüyor. O zamanlar Nintendo, 12 saniyelik cilalı ve gerçekçi bir Zelda teknoloji demosu göstermiş ve internet çıldırmıştı. Nintendo bu gürültüyü görmezden gelip yerine Wind Waker'ı vermişti; o oyun zamana meydan okurken 2000 yılındaki demo bugün kahverengi bir plastik çorbası gibi görünüyor. Ders net görünüyordu. Görünüşe göre Nintendo'nun bir tazelenmeye ihtiyacı var.
Switch 2 ve güvenli oynamanın bedeli
Bu konuşmanın donanım tarafı da bir o kadar düşündürücü. Switch 2, daha iyi özelliklere sahip bir Switch. Bu, konsolun kendisine bir eleştiri değil; orijinalin berbat çözünürlüğü ve tutarsız kare hızları gibi gerçek sorunları düzeltiyor. Ancak bu, önceki konsolları oyun dünyasının ne olabileceğine dair gerçek bir vizyonla gelen bir şirketten çıkan, fazlasıyla "sıradan" bir donanım.
Wii, Gunpei Yokoi'nin "Solmuş Teknoloji ile Yanal Düşünme" felsefesi üzerine tasarlanmış, ham performanstan ziyade ucuz ve iyi anlaşılmış bileşenleri beklenmedik yönlere itmeyi önceleyen, düşük güçlü bir cihazdı. Switch, insanların nerede ve nasıl oynayacağına dair gerçekten özgün bir fikirdi. Switch 2 ise aynı şeyin daha iyi uygulanmış hali. Bu iyi bir ürün. Sadece hayranların beklediği türden bir "Nintendo ürünü" değil.
Mario Kart World, Switch 2'nin amiral gemisi oyunu olarak 80 $ gibi tarihi bir fiyat etiketiyle piyasaya sürüldü ve GTA 6 benzer bir hamleyle tepki çekmeden önce bu eşiği aşan ilk büyük yapımlardan biri oldu. Oyun "fena değil". "Fena değil" kelimesi sürekli karşımıza çıkan bir ifade.
Tomodachi Life: Living the Dream (hangi sürümü alacağınızı belirlemek için Switch 1 vs Switch 2 sürüm karşılaştırmamıza göz atın) veya Donkey Kong Bananza gibi her gerçek sürprizin yanında, serinin hak ettiği sarsıcı etkiyi yaratamayan bir Metroid Prime 4 ya da tam fiyattan satılan GBA Pokemon ROM'larından oluşan bir arşiv var. Bu, ticari konumundan o kadar emin bir şirketin biraz "salmış" hali gibi okunuyor.
Nintendo'nun ruhu aslında neye benziyordu?
Mesele şu: Nintendo bu güven krizini daha önce de yaşadı ve diğer taraftan en iyi işlerinden bazılarıyla çıktı. GameCube dönemi, Satoru Iwata 2002'de direksiyona geçip tam tersi yöne sert bir dönüş yapmadan önce şirketin kısa bir süreliğine grafiksel güvenilirlik peşinde koştuğunu gördü. Ardından gelen Wii ve DS, Nintendo'nun şimdiye kadar sattığı en ticari başarılı donanımlardı ve bunu tamamen kendileri kalarak başardılar.
Nintendo'yu Nintendo yapan ruh her zaman aynı şeydi: Sadece onlardan gelebilecek bir karar. Yoshi's Island'ın, Donkey Kong Country'nin önceden render edilmiş kaslarına karalama çizimlerle yanıt vermesi. Square operatik CGI ara sahneleri yaparken Paper Mario'nun kartona dönmesi. Hatta amiibo entegrasyonuyla Nintendo'nun oyuncak benzeri cazibesine odaklanan Yoshi and the Mysterious Book bile (tam uyumlu amiibo rehberini yer imlerine eklemeye değer), fotorealistik bir Hyrule'un sunabileceğinden çok daha fazla o el yapımı Nintendo ruhunu taşıyor.
Sorun remake'ler değil. Remake'ler kesinlikle yaratıcı bir vizyon taşıyabilir. Capcom, tüm Resident Evil serisini her oyunun ne olduğu ve neye dönüşebileceği konusunda gerçek fikirlerle yeniden inşa etti. Atlus, Persona 5'in başarısından sonra geliştirdiği özgüvenli görsel kimliğiyle klasik Persona oyunlarını canlandırıyor. Her iki yaklaşım da odada kaynak materyali savunacak kadar önemseyen birinin olmasını gerektiriyor. Nintendo eskiden tartışmasız bir şekilde bu şirketti.
Kimsenin sormak istemediği yetenek sorusu
Nintendo'nun geliştirme yetenekleri yaşlanıyor. Efsanevi tasarımcı Takashi Tezuka emekliliğe yaklaşıyor. Shigeru Miyamoto, on yıllarca süren çalışmanın ardından fazlasıyla hak ettiği törensel bir role yerleşti. Sorun şu ki, Miyamoto yakın zamanda Mario Galaxy filmini eleştirel incelemelere karşı savundu; filmin çoğu hesaba göre oldukça sıradan bir devam filmi olduğu düşünülürse, bu bayrak dikmek için oldukça tuhaf bir tepe.
Nintendo'nun yaratıcı cesaret kültürünü inşa eden insanlar geri çekiliyor ve bu ruhu kimin ileriye taşıyacağı sorusu gerçekten açık. Splatoon ekibinden, Smash Bros.'a dönmeden önce Kirby Air Riders'ın istenmemiş bir devam oyununu bariz bir sevgiyle sunan Masahiro Sakurai'ye kadar yeni nesilde gerçek yetenekler var. Ancak kurum bu kadar büyük, bu kadar başarılı ve bu kadar rahat olduğunda kurumsal "tuhaflığı" korumak zordur.
Nintendo'nun yakın gelecek planı orijinal oyunlar açısından zayıf, sevilen markaların remake'leri açısından ise yoğun. Bir noktada arşiv, bir hazine sandığı olmaktan çıkıp bir güvenlik ağına dönüşür. Şirketin geçmişi, aradaki farkı bildiğini gösteriyor. Nintendo'nun mevcut versiyonunun bu bilgiyle hareket edip etmeyeceği, önümüzdeki birkaç yılın cevabını vereceği şeydir. Daha fazla Switch 2 oyunu piyasaya çıktıkça ve tablo netleştikçe tam rehberler merkezini takip etmeye devam edin.
